คำลวงที่งดงาม

ความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ระดับเพנט์เฮาส์ ไม่ใช่ความสงบสุข หากแต่มันคือความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบจะควักออกมาเชือดเฉือนกันได้ด้วยมือเปล่า หน้าจอ LED ขนาดยักษ์เบื้องหลังยังคงเรืองแสงสีฟ้าเย็นเยียบ ตัวเลขหลักร้อยล้านในบัญชีลับที่โยงใยชื่อของ ‘ธันวา’ ปรากฏหราอยู่บนนั้น ราวกับรอยยิ้มเยาะเย้ยจากหลุมศพที่เขาเพิ่งกลบฝังด้วยมือของตัวเอง เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างของพี่ชายต่างแม่ผู้ควรจะล้มละลายไปแล้วก้าวออกมา สีหน้าของอีกฝ่ายไม่ได้มีความตื่นกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความสะใจที่ถูกเคลือบไว้ด้วยคราบน้ำตาจอมปลอม "ยินดีด้วยนะน้องรัก... นายคิดว่ากำจัดหมาป่าตัวนี้ได้แล้ว นายจะกลายเป็นเจ้าป่าคนต่อไปจริงๆ เหรอ?" คำพูดนั้นทิ้งรอยร้าวขนาดใหญ่ไว้กลางใจของทุกคน ลินินยืนนิ่งอยู่เบื้องข้างธันวา ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวของวิศวกรสาว บัดนี้กำลังสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม—คนที่เธอเคยเชื่อมั่นมาตลอดว่าเขาแตกต่างจากพวกสวะโลภโมโทสันเหล่านั้น คนที่เธอยอมเอาทั้งชีวิตและศักดิ์ศรีเข้ามาเดิมพัน ธันวาไม่ได้หันกลับไปมองหน้าพี่ชาย เสียงหัวเราะในลำคอของเขานั้นเย็นเยียบเสียจนอุณหภูมิรอบตัวดิ่งฮวบลงอย่างไร้สาเหตุ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง "เกมเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ... พี่ชาย" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ความตระหนก ราวกับว่าบัญชีลับมูลค่ามหาศาลนั้นเป็นเพียงเศษกระดาษทิชชูที่ไร้ค่า "นายคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่านายจงใจทิ้งหลักฐานชุดนี้ไว้ เพื่อดึงฉันลงไปจมปลอมโคลนตมเดียวกับนาย?" รอยยิ้มบนใบหน้าของพี่ชายชะงักงันไปชั่วขณะ "แต่ช้าก่อน..." ลินินเอ่ยแทรกขึ้น ทำลายบรรยากาศที่กำลังจะปะทุ น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้ธันวาต้องหันกลับมามอง "ธันวา... พอแค่นี้เถอะค่ะ" ดวงตาคมกริบของมหาเศรษฐีหนุ่มหันมาสบตากับหญิงสาว ประกายความเยือกเย็นในแววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม "เธอหมายความว่ายังไง ลินิน?" "ฉันหมายความว่า นายกำลังจะกลายเป็นปีศาจตัวเดียวกับคนที่นายพยายามจะฆ่าล้างโคตรยังไงล่ะคะ" ลินินก้าวเข้าไปประชิดร่างสูง เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับรัศมีกดดันอันน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขา นิ้วเรียวบางเอื้อมไปแตะที่ปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยแต่กลับให้ความรู้สึกห่างเหินเหลือเกินในนาทีนี้ "นายใช้เงินซื้อทุกอย่าง ใช้ความแคบของกฎหมายและอำนาจมืดบดขยี้ทุกคนที่ขวางทาง... นายสะใจไหมคะ? นายมีความสุขจริงๆ หรือเปล่า กับการยืนอยู่บนกองซากศพของความถูกต้องแบบนี้?" "ความถูกต้อง?" ธันวาแค่นหัวเราะ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความไร้หัวใจ "ตอนที่ครอบครัวของฉันต้องตายอย่างไร้ความยุติธรรม ตอนที่พ่อแม่ของฉันกราบกรานขอชีวิตจากพวกมัน... มีใครพูดถึงความถูกต้องบ้างไหมล่ะ ลินิน? โลกใบนี้มันไม่มีความถูกต้องหรอก มีแต่คนกุมอำนาจกับคนที่เป็นเหยื่อเท่านั้น!" "แต่นายไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไปแล้วนะธันวา!" ลินินเผลอขึ้นเสียงเล็กน้อย ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้นตันใจ เธอรักเขา... รักจนยอมทรยศต่ออุดมการณ์ของตัวเอง ยอมแม้กระทั่งช่วยเหลือเขาสร้างแผนการทำลายล้างนี้ขึ้นมา แต่เธอกลับไม่เคยคาดคิดเลยว่า ยิ่งเธอช่วยเขามากเท่าไหร่ เธอกลับยิ่งผลักเขาให้ดำดิ่งลงไปในความมืดมิดลึกขึ้นเท่านั้น "นายกำลังทำลายตัวเอง... และกำลังทำลายหัวใจของคนที่รักนายด้วย" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก พี่ชายของธันวาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องถึงกับหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง "โอ้... น่าซาบซึ้งเสียจริง ความรักอันยิ่งใหญ่ที่จะดึงสติคนบาป... แต่น่าเสียดายนะแม่วิศวกรคนสวย คนอย่างธันวาไม่มีหัวใจหรอก เขาเกิดมาเพื่อทำลายล้างเท่านั้น!" ธันวาไม่ได้สนใจเสียงหอนของสุนัขจนตรอก สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของลินิน ใบหน้าที่เขาเคยใช้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเดียวในยามที่โลกทั้งใบพังทลาย "ถ้าฉันหยุดตอนนี้..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "แล้วใครจะชำระแค้นให้คนที่ตายไปแล้วล่ะ ลินิน? เธอจะให้ฉันก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ปล่อยให้พวกมันลอยนวลเสวยสุขอยู่บนความพินาศของครอบครัวฉันอย่างนั้นเหรอ?" "ฉันไม่ได้บอกให้ปล่อยพวกมันไป..." ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมเสียงสั่นเครือของตัวเอง มือบางกำสาบเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้น "แต่การแก้แค้นด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้นายสูงส่งขึ้นเลย นายกำลังใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ไปกับการเป็นทาสของความแค้น... นายไม่เหนื่อยบ้างเลยเหรอคะ ธันวา?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจของมหาเศรษฐีหนุ่ม มือหนาที่เคยหยิบยื่นความตายให้ศัตรูมานักต่อนัก บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ เขามองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและตัดพ้อ ความรักความผูกพันที่พยายามกลบฝังไว้ใต้กองเงินตรากำลังส่งเสียงร้องประท้วงอย่างรุนแรง แต่ทว่า... ก่อนที่ธันวาจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาเพื่อตอบรับหรือปฏิเสธคำวิงวอนนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อย ละสายตาจากใบหน้าของลินินอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาหน้าจอแสดงเบอร์สายเรียกเข้าจากเลขานุการส่วนตัว—น้ำเสียงปลายสายที่ดังลอดออกมาด้วยความตื่นตระหนก แทบจะทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ... หุ้นของบริษัทเราถูกเทขายอย่างหนักในตลาดมืด มูลค่าความเสียหายตอนนี้ทะลุห้าหมื่นล้านแล้วครับ! และ... และบัญชีสำรองทั้งหมดถูกอายัดโดยคำสั่งฉุกเฉินจากกระทรวงการคลังแล้วครับ!" ดวงตาคมกริบของธันวาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของพี่ชายต่างแม่ทันที พร้อมๆ กับที่ประตูห้องประชุมถูกถีบเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างสูงโปรดของชายปริวัตรในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเหนือกว่าที่ส่งตรงมาให้ธันวาโดยเฉพาะ ในมือของเขาถือเอกสารคำสั่งศาลฉบับล่าสุด "สวัสดีครับคุณธันวา... สนุกกับเกมที่ผมจัดให้หรือยังครับ?" ชายปริวัตรเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยพิษสงรอบตัว "คุณคิดว่าคุณเป็นคนเดียวที่มีอำนาจเงินมหาศาลอย่างนั้นเหรอ? น่าเสียดายนะ... ที่คุณดันประเมินความโลภของ ‘พันธมิตร’ ตัวเองต่ำเกินไป" ลินินผละออกจากอ้อมกอดของธันวาช้าๆ หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อหันไปมองหน้าจอ LED อีกครั้ง—ภาพบัญชีลับที่เคยเป็นของธันวา บัดนี้ถูกเปลี่ยนชื่อผู้ถือครองเป็นของ ‘ชายปริวัตร’ ไปเรียบร้อยแล้ว! นี่คือแผนซ้อนแผน... ธันวาไม่ได้เป็นผู้ล่าอย่างที่เขาคิด แต่เขากลับเดินเข้ามาติดกับดักที่ใหญ่และลึกกว่าเดิมเสียเอง! ธันวานิ่งงันไปชั่วอึดใจ รอยยิ้มเยาะหยันค่อยๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากหยักลึกของเขา แม้สถานการณ์จะพลิกผันจนกลายเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอย่างสมบูรณ์แบบ แต่แววตาของมหาเศรษฐีผู้ไร้หัวใจกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่ปลายเล็บ มีเพียงประกายความเหี้ยมเกี้ยวที่ถูกจุดขึ้นใหม่อย่างน่าสะพรึงกลัว "เก่งมาก..." ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ชายหนุ่มหันกลับมามองหน้าลินินเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคมกริบฉายแววอ่อนโยนชั่ววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวขั้นสุด "เธอบอกให้ฉันหยุดใช่ไหมลินิน... แต่เสียใจด้วยนะ ในเมื่อพวกมันกล้าพอที่จะกระตุกหนวดเสือ แปลว่าพวกมันต้องเตรียมตัวรับผลที่จะตามมา... ให้ดีที่สุดก็พอ" พูดจบ ธันวาไม่ได้รอให้ใครตั้งตัว นิ้วเรียวยาวกดตัดสายโทรศัพท์ทิ้ง ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ลวดลาย—บัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดที่เชื่อมต่อกับกองทุนลับสำรองฉุกเฉินระดับโลก—ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทรarmani แล้วรูดมันลงบนเครื่องอ่านสัญญาณฉุกเฉินที่ติดตั้งไว้ที่ผนังห้องประชุมอย่างไม่ลังเล! หน้าจอ LED ทั้งห้องดับวูบลงในพริบตา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกระฟ้า! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ - ต้นไม้ริมระเบียง