รอยแผลที่ยังสดใหม่

กลิ่นอายของกาแฟดำราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องชุดเพנט์เฮาส์หรูหราบนชั้นสูงสุดอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่กดทับลงมาระหว่างพวกเขาทั้งสอง กลับหนักอึ้งเสียจนเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานยังฟังดูคล้ายเสียงคำรามแผ่วเบาของสัตว์ป่าที่กำลังรอตะครุบเหยื่อ ลินินวางแก้วกระเบื้องเคลือบลงบนโต๊ะกระจกอย่างเบามือที่สุด นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการคำนวณโครงสร้างสะพานมานับไม่ถ้วนกำลังสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธที่พยายามถูกกักเก็บไว้ภายใต้เปลือกนอกอันนิ่ง1เฉียบ เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นทั้งคู่ค้าทางพินัยกรรมความแค้นและคนที่เธอเคยเผลอใจให้ในบางห้วงยามแห่งความอ่อนแอ ธันวาไม่ได้หลบสายตาคมกริบของวิศวกรสาว เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากภายนอกสะท้อนลงบนสันจมูกโด่งและดวงตาที่ไร้ก้นบึ้งคู่นั้น "คุณเลือกฉันเป็นหมากตัวแรกในกระดานนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ธันวา" น้ำเสียงของลินินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนผ้าแพรชั้นดี มุมปากของมหาเศรษฐีหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที "ตั้งแต่แรกเห็นที่คุณยืนถือแปลนโครงสร้างตึกร้างของตระกูลศิวะการด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง... และความแค้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้ม" "คุณมันบ้า" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตารื้นไอนิดๆ แต่เธอสะกดมันไว้ได้อย่างรวดเร็ว "คุณรู้เรื่องราวเบื้องหลังของฉันทั้งหมด สืบประวัติฉันยิ่งกว่าเอฟกูบี แล้วทำเป็นเข้ามาทำทีว่าบังเอิญเจอ ทำเป็นปกป้องจากพวกเศษสวะพวกนั้น ทั้งหมดนั่น... คือการจัดฉากเพื่อต้อนฉันเข้ากรงสินะคะ" "โลกใบนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญ ลินิน" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานในความเงียบ เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกวางบนหัวเข่า ประสานมือเข้าหากัน สายตาจดจ้องมองเธอราวกับเหยื่อในกำมือ "คุณต้องการเงินทุนมหาศาลเพื่อกอบกู้บริษัทรับเหมาของพ่อที่ล้มละลายไปเพราะความโลภของพวกมัน ส่วนผม... ต้องการสมองและมือที่สะอาดบริสุทธิ์ของคุณ ในการรื้อถอนรากฐานตระกูลที่เหยียบย่ำครอบครัวผมให้พังพินาศไปต่อหน้าต่อตา มันคือการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมที่สุดแล้วไม่ใช่หรือ" "ยุติธรรม?" ลินินทวนคำ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความโกรธพุ่งพล่านจนลมหายใจติดขัด "คุณเอาความรู้สึกของฉัน ความเชื่อใจของฉัน มาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นความเจ็บปวดในอดีตของคุณเนี่ยนะ! คุณเห็นฉันเป็นแค่ตัวหมากเดินบนกระดานเลือดของคุณ ที่ต่อให้ตายไปคุณก็คงไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยใช่ไหมคะ!" ธันวายืนขึ้นช้าๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างกดดัน กลิ่นกายหรูหราผสมกับความเยียบเย็นแผ่ซ่านออกมาจนลินินต้องเป็นฝ่ายถอยหลังก้นชนกับขอบกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนเบื้องล่าง มือหนายื่นออกไปปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงความอ่อนโยนประหลาดที่ขัดแย้งกับคำพูดโดยสิ้นเชิง "ถ้าผมไม่แคร์คุณ... ผมคงไม่ยอมทุ่มเงินสามพันล้านในนามบริษัทของคุณเพื่อซื้อหุ้นบริษัทคู่แข่งมาไว้ในมือเพื่อบีบพวกมันให้จนมุมหรอกนะ ลินิน" ลินินชะงัก หัวใจกระตุกวูบ เธอรู้ดีถึงตัวเลขมหาศาลนั้น มันคือการเคลื่อนไหวทางธุรกิจที่สั่นสะเทือนวงการวิศวกรรมและอสังหาริมทรัพย์ในค่ำคืนเดียว แต่เธอกลับไม่เคยรู้เลยว่า... เบื้องหลังตัวเลขเหล่านั้น มีชื่อของเธอถูกใช้เป็นเกราะกำบังให้กับแผนการอันเหี้ยมเกรียมของเขา "คุณมันปีศาจ ธันวา" เธอกระซิบเสียงสั่น เงามืดในดวงตาของเขาช่างน่ากลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือความจริงที่ว่า เธอกลับไม่เคยคิดอยากจะหนีออกไปจากกรงนี้เลยแม้แต่น้อย ก่อนที่ธันวาจะได้เอื้อnเอวาคำใดโต้ตอบ เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวในเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นกะทันหัน ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วห้อง บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับดิ่งวูบลงสู่ความโกลาหลในเสี้ยววินาที หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานสว่างวาบขึ้นอัตโนมัติ เผยให้เห็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่ชั้นจอดรถ VIP ด้านล่าง ภาพของชายชุดสูทสีดำกลุ่มใหญ่กว่าสิบคนกำลังเดินตรงดิ่งมาที่ลิฟต์ส่วนตัว พร้อมกับร่างคุ้นเคยของผู้ชายคนที่ลินินเกลียดเข้าไส้—อดีตคู่หมั้นผู้เคยหักหลังและเหยียบย่ำครอบครัวเธอจนจมดิน กำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในมือถือเอกสารหมายศาลชุดใหญ่ ธันวาละสายตาจากลินิน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต "ดูเหมือนว่า... หมากตัวสำคัญอีกตัว จะเดินเข้ามาหาความตายถึงที่แล้วล่ะครับ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ สำหรับคุณ... ฉันเตรียมที่นั่งแถวหน้าสุดไว้ให้ดูโชว์พิเศษแล้ว ลินิน" *ต้นไม้ริมระเบียง*