กับดักน้ำผึ้งอาบยาพิษ

"แปลนโครงสร้างฐานรากแบบนี้ คุณเอาเศษกระดาษจากถังขยะแผ่นไหนมาวาดหรือคะ คุณธันวา?" น้ำเสียงของลินินนิ่งสนิท ทว่าคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนผิวหนังชั้นนอกอย่างไร้ความปราณี ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวเคาะลงบนกระดาษพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่โตบนโต๊ะประชุมไม้สักทอง ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยืนพิงขอบโต๊ะ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อมหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของโครงการมูลค่าหมื่นล้านเลยแม้แต่น้อย ภายในห้องประชุมใหญ่ของตึกบัญชาการธันวาโฮลดิ้งส์ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความกดดันชนิดที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก เหล่าผู้บริหารระดับสูงและวิศวกรอาวุโสต่างพากันกลั้นหายใจ นั่งตัวลีบราวกับนักโทษรอฟังคำพิพากษา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจดังเกินไป เพราะพวกเขารู้ดีว่า "ธันวา" ผู้ชายนัยน์ตาคมกรามเด่นชัดราวกับรูปสลักหินอ่อนผู้นี้ เกลียดความผิดพลาดและการท้าทายมากแค่ไหน ธันวาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหล่อนทันที เขายังคงหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเล่น ช้าๆ นิ่งๆ ราวกับแมตش์นี้เขาเป็นผู้ล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักด้วยความสมัครใจ กลิ่นอายความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องติดแอร์ปรับอากาศเย็นเยียบลงไปอีกหลายองศา ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนา แววตานั้นว่างเปล่า ไร้ก้นบึ้ง และเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองที่หล่อหลอมมาจากอำนาจเงินตราอันไร้ขีดจำกัด "เศษกระดาษที่คุณว่า... คือสิ่งที่ผ่านการคำนวณจากทีมวิศวกรที่ดีที่สุดในประเทศสามสิบคน ลินิน" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และทรงอำนาจ "แต่คุณ... เป็นแค่หัวหน้าทีมเฉพาะกิจหน้าใหม่ที่เพิ่งถูกดึงตัวมาจากไซต์งานกันดาร กลับกล้าใช้คำว่า 'เศษกระดาษ' กับงานที่ผมเซ็นอนุมัติด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ?" "ถ้ามันกลั่นมาจากสมองของคนสามสิบคนจริง บริษัทของคุณคงใกล้ล้มละลายเต็มทีแล้วล่ะค่ะ" ลินินสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นเจือปนเลยแม้แต่น้อย "ดินตรงจุดนั้นเป็นดินโคลนเหลวรับน้ำหนักไม่ได้ การฝังเสาเข็มตามแบบแปลนนี้ เท่ากับการสร้างปราสาททรายบนชายหาดตอนน้ำขึ้น รอเวลาแค่ให้มันพังทครืนลงมาฝังร่างคนงานนับร้อยชีวิต... หรือว่าชีวิตคนงานพวกนั้นไม่มีค่าพอจะอยู่ในงบประมาณที่คุณคำนวณไว้คะ?" คำพูดที่แทงใจดำนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม ผู้บริหารหลายคนหน้าถอดสี ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดเสียว ไม่มีใครเคยกล้าต่อปากต่อคำกับธันวาด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนระดับนี้มาก่อน หล่อนเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขาต่อหน้าธารกำนัล ธันวาหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามทีละก้าวอย่างคุกคาม ความกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของลินิน แต่วิศวกรสาวกลับเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย็นชาพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส "คุณกำลังสอนผมทำธุรกิจหรือ ลินิน?" เสียงกระซิบของธันวาต่ำพร่า ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนเกือบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้ว Nคอขาวผ่องของหล่อน "จำไว้... ในเกมของผม ไม่มีคำว่าพังทลาย มีแต่คำว่า 'คุ้มค่ากับการลงทุน' หรือไม่ ถ้าฐานรากมันจะทรุด ผมก็แค่ใช้เงินซื้อความยุติธรรมใหม่ทั้งหมดได้ง่ายๆ คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนผมเรื่องคุณธรรมในที่แห่งนี้" "เงินซื้อตึกที่พังลงมาได้ค่ะคุณธันวา..." ลินินเอ่ยสวนขึ้น เสียงของหล่อนสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอก แต่ดวงตากลับประกายแสงแห่งความทิฐิที่ไม่มีวันมอดดับ "แต่เงินซื้อชีวิตคนที่ตายใต้ซากปรักหักพังไม่ได้! และที่สำคัญที่สุด... เงินของคุณ ซื้อศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของฉันไม่ได้เช่นกัน!" รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของธันวาแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกราบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและท้าทาย นี่คือผู้หญิงคนเดียวในรอบสิบปีที่กล้าปฏิเสธเงินร้อยล้านเพื่อซื้อความเงียบของหล่อนในโปรเจกต์ก่อนหน้านี้ ความแข็งกร้าวที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครทำให้เขาทั้งเกลียดชังและ... รู้สึกสนใจอย่างประหลาด "ดี..." ธันวาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาลุ่มลึกที่ซ่อนแผนการร้ายกาจไว้เบื้องหลัง "ในเมื่อคุณมั่นใจนักว่าแบบแปลนของผมมันคือความหายนะ งั้นเรามาเดิมพันกัน..." ชายหนุ่มผายมือออกเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เลขาคนสนิทเดินนำแฟ้มเอกสารสีดำสนิทเล่มหนามาวางตรงหน้า พร้อมกับปากกาหมึกซึมเล่มเดิม "ถ้าภายในสามสิบวัน คุณสามารถออกแบบโครงสร้างใหม่ที่รองรับน้ำหนักได้ตามมาตรฐานความปลอดภัยที่คุณอ้าง โดยที่งบประมาณไม่บานปลายและไม่ล่าช้าแม้แต่วินาทีเดียว..." ธันวาโน้มตัวกระซิบข้างใบหูของหล่อนด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ผมจะยกเลิกแบบแปลนนี้ และยอมทำตามเงื่อนไขทุกอย่างที่คุณต้องการ..." ลินินขมวดคิ้วระแวง "แล้วถ้าฉันแพ้ล่ะคะ?" "ถ้าคุณแพ้..." ธันวาเหยียดยิ้มร้ายกาจ แววตาเป็นประกายดั่งปีศาจที่กำลังล่าเหยื่อ "คุณต้องมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผม... เซ็นสัญญาตลอดชีพ และต้องทำตามคำสั่งของผมทุกอย่าง โดยไม่มีสิทธิ์ปริปากปฏิเสธแม้แต่คำเดียว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ทุกคนต่างรู้ดีว่าเงื่อนไขนี้มันคือการเอาอนาคตทั้งชีวิตของวิศวกรสาวไปแขวนไว้บนเส้นด้าย ลินินกัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว หล่อนรู้ว่านี่คือกับดักน้ำผึ้งอาบยาพิษที่ธันวาจงใจขุดล่อให้หล่อนตกลงไป แต่ทว่า... ศักดิ์ศรีและความถูกต้องที่หล่อนยึดมั่น ไม่ยอมให้หล่อนหันหลังเดินหนีความท้าทายนี้เด็ดขาด ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมมือไปหยิบปากกาบนโต๊ะ หล่อนไม่ได้ก้มหัวให้ความกลัว แต่หล่อนกำลังก้าวเข้าสู่สงครามประสาทที่เดิมพันด้วยอิสรภาพของตัวเอง "ตกลงค่ะ..." ลินินกล่าวเสียงหนักแน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของมหาศรฐีหนุ่ม "ฉันรับคำท้า" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะหยิบแฟ้มเอกสารกลับคืน ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารด่วนพิเศษในมือ เลขาหน้าซีดเผือดวิ่งเข้ามาโค้งคำนับธันวาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาหนุ่มละล่ำละลักพูดพลางวางแท็บเล็ตหน้าจอแสดงผลกราฟิกหุ้นลงตรงหน้าธันวา "หุ้นในเครือทั้งหมดของเราถูกโจมตีอย่างหนักจากกองทุนปริศนา... และตอนนี้ บัญชีสำรองฉุกเฉินถูกระงับการใช้งานทั้งหมดโดยคำสั่งศาลสูงสุดครับ!" ธันวาชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบเบนกลับมามองหน้าลินินที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาดังขึ้นติดต่อกันรัวๆ ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หน้าจอแสดงยอดเงินในบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดที่ถูกปฏิเสธการทำรายการ พร้อมกับข้อความสั้นๆ จากบุคคลปริศนาที่ส่งตรงเข้ามา *[ยินดีต้อนรับสู่เกมล้างแค้นค่ะ... คุณธันวาผู้ไร้หัวใจ]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้ด้วยความระทึกใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!