แผนร้ายของสำนักมาร

กลิ่นอายโลหิตและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วศาลาแปดเหลี่ยมร้างกลางหุบเขาอสูรทมิฬ ลมปราณรอบกายของหลี่มู่เหวินแปรเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มข้นจนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดเล็กพัดโหมกระหน่ำเศษใบไม้และฝุ่นผงให้ลอยเคว้งคว้าง นัยน์ตาสีครามฉายแววสังหารที่ดุร้ายดั่งพายุคลั่ง ยามเมื่อสาสลับอักษรโลหิตฉบับนั้นถูกบดขยี้จนแหลละเอียดคามือของเขา ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณ "พวกมันช่างกล้าหาญนัก..." น้ำเสียงของหลี่มู่เหวินต่ำทุบ กังวานดั่งเสียงคำรามของมังกรหลับไหลที่ถูกปลุกให้ตื่นจากห้วงนิทรา มือหนาของเขาเลื่อนไปกุมด้ามกระบี่ข้างกายทันที แรงกดดันจากเคล็ดวิชากระบี่เดียวดายแผ่ซ่านออกไปจนบรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว รอยร้าวรานปรากฏขึ้นบนพื้นหินศิลาตามแรงอาฆาตที่พรั่งพรูออกมา ในมุมมืดของศาลา ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปรายกำลังยืนนิ่งสนิท นางคือเซียนหิมะจิวหลิง นางเซียนผู้สูงส่งและเย็นชาต่อหล้า ทว่าในยามนี้ แววตาคู่คมกลับทอประกายความไหววับวูบหนึ่ง นางมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายมาเนิ่นนานกลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "มู่เหวิน..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นแผ่วเบาราวกับสายลมหนาว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้น "สาส์นฉบับนั้น... มันหมายความว่าอย่างไร" หลี่มู่เหวินไม่หันกลับไปมองทันที เขายังคงจดจ้องไปยังทิศทางเบื้องหน้า ทิศที่สำนักมารโลหิตตั้งอยู่ "พวกมันต้องการตัวเจ้า..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "สำนักมารโลหิตกำลังเตรียมจัดพิธีบูชาโลหิตหมื่นศตวรรษในคืนจันทร์ดับสัปดาห์หน้า และพวกมันระบุเจาะจงว่า 'กายาเซียนบริสุทธิ์' เช่นเจ้า คือเครื่องสังเวยชิ้นสุดท้ายที่จะใช้ทะลวงขอบเขตพลังมารขั้นสิบ" คำพูดนั้นทำให้จิวหลิงนิ่งเงียบไป นางย่อมรู้ดีว่าพลังปราณบริสุทธิ์ในกายของนางเป็นที่หมายปองของผู้ฝึกวิชาฝ่ายมารมาตลอดหลายร้อยปี แต่นางไม่เคยคิดเลยว่า พวกมันจะกล้าใช้แผนการใหญ่ถึงเพียงนี้เพื่อล่อให้นางและหลี่มู่เหวินเดินเข้าสู่ค่ายกลมรณะ "พวกมันรู้ว่าเจ้าจะต้องติดตามข้ามา..." จิวหลิงก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวนางลอยละليไปตามสายลม "นี่คือ 'แผนล้อมเว่ยช่วยจ้าว' อย่างแท้จริง พวกมันจงใจเปิดเผยเบาะแส เพื่อให้เจ้าใช้ความโกรธเกรี้ยวพุ่งตรงไปติดกับดักที่พวกมันวางไว้ที่หุบเขาโลหิตอสูร" "ต่อให้รู้ว่าเป็นหลุมพราง แล้วอย่างไรเล่า?" หลี่มู่เหวินหันกลับมาเผชิญหน้านัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่จ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง มุมปากของเขาหยักยิ้มเย้ยหยันฟ้าดิน "ในเมื่อพวกมันกล้าเอาชีวิตของเจ้ามาเป็นเดิมพัน ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือนี้... ตัดศีรษะของเจ้าสำนักมารโลหิตมาสังเวยบูชาความอวดดีของพวกมัน!" คำกล่าวนั้นทรงพลังและเด็ดเดี่ยวจนจิวหลิงแทบหยุดหายใจ นางจ้องมองใบหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยความทะนงตนและความเด็ดเดี่ยวของเขา ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอก นางเป็นเซียนผู้เย็นชาผู้คนต่างหวาดกลัวและยำเกรง แต่มีเพียงบุรุษผู้นี้... ผู้ที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกและท้าทายกับยุทธภพทั้งยุทธภพเพื่อปกป้องนาง "เจ้าช่าง... ดื้อรั้นเสียจริง" จิวหลิงทอดถอนหายใจเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่งดงามราดอกเหมยแย้มบานท่ามกลางหิมะโปรย ซึ่งมีเพียงหลี่มู่เหวินเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้ยลโฉม "ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะเดินเข้าสู่แดนมิคสัญญี ข้าไหนเลยจะยอมให้เจ้ารับศึกนี้เพียงลำพัง ชีวิตนี้ของจิวหลิง... มอบให้เจ้าไปนานแล้ว" หลี่มู่เหวินชะงักไปเล็กน้อยยามได้ยินคำพูดนั้น ความรู้สึกอุ่นซ่านไหลผ่านหัวใจที่ด้านชาจากปมการตายของอาจารย์ มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของนางไว้แน่น ถ่าย ทอดพลังปราณอุ่นร้อนเข้าไปเพื่อขับไล่ไอเย็น "ถ้าเช่นนั้น... เราจะไปเยือนสำนักมารโลหิตด้วยกัน ให้เลือดของพวกมันล้างมลทินที่บังอาจมาแตะต้องเจ้า!" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเปี่ยมล้นไปด้วยความผูกพันอันลึกซึ้ง ทันใดนั้นเอง! *เปรี้ยง—!* ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยไร้เมฆหมอกกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว สายฟ้าสีม่วงเข้มฟาดผ่าลงมาตรงกลางลานศาลาห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่เพียงสิบก้าว แรงระเบิดทำให้พื้นศิลาแหลกละเอียดเป็นจุล! เศษหินและฝุ่นควันยังไม่ทันจางหาย เงาร่างนับร้อยในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายหัวกะโหลกสีเลือดก็ปรากฏกายขึ้นล้อมรอบศาลาแปดเหลี่ยมไว้อย่างแน่นหนา กลิ่นอายมารอันชั่วร้ายแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทิศทาง ปิดกั้นเส้นทางหนีทีไล่จนหมดสิ้น ตรงหน้าสุดของกลุ่มคนชุดดำ คือบุรุษร่างสูงใหญ่ สวมหน้ากากครึ่งซีก ใบหน้าอีกครึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัว ในมือถือเคียวโลหิตขนาดมหึมาที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับพัน "หลี่มู่เหวิน! เซียนหิมะจิวหลิง!" เสียงแหบพร่าดั่งภูตผีดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา "พวกเจ้าไม่ต้องลำบากเดินทางไปหาพวกเราหรอก... เพราะในวันนี้ 'ค่ายกลโลหิตหมื่นวิญญาณ' จะถูกเปิดฉากขึ้น ณ ที่แห่งนี้ และพวกเจ้า... คือผู้สังเวยรายแรก!" หลี่มู่เหวินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่างจนถึงขีดสุด เขาไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือขวาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสด้ามกระบี่ข้างกายอีกครั้ง... *แกร๊ก...* เสียงชักกระบี่ออกจากฝักดังขึ้นเพียงครึ่งนิ้ว แต่กลับสะท้านสะเทือนขวัญของผู้ฝึกวิชาฝ่ายมารนับร้อยชีวิตจนต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ มังกรครามท่องภพ