หัวใจดวงเดียวกัน

โลหิตสีแดงเข้มหยดลงบนพื้นน้ำแข็งสีคราม เกิดเป็นเสียงหยดน้ำที่ก้องกังวานราวน้ำตาสวรรค์ หลี่มู่เหวินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นแนวคมชัด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากท่ามกลางความหนาวเหน็บระดับกระดูกสะท้าน พิษอัคคีโลกันต์ที่ตกค้างในเส้นชีพจรของเขาจากศึกครั้งก่อนกำลังแผดเผา ทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง เบื้องหน้าของเขาคือร่างระหงของเซียนหิมะจิวหลิง นางเซียนผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี บัดนี้ใบหน้าอันงดงามล่มเมืองกลับซีดเซียวไร้สีเลือด ปลายกระบี่หยกคู่กายสั่นระริก นางเพิ่งใช้พลังปราณแท้จริงเจ็ดส่วนขับพิษออกจากร่างให้เขา จนลมปราณของตนเองย้อนกลับเข้าธาตุไฟเข้าแทรก “อย่าขยับ…” น้ำเสียงของจิวหลิงแหบพร่าแต่เด็ดเดี่ยว นางกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ขณะที่ฝ่ามือเรียวยาวดั่งหยกสลักแนบลงบนแผ่นอกเปล่าเปลือยของหลี่มู่เหวิน เพื่อถ่ายทอดไอเย็นบริสุทธิ์สะกดจุดชีพจรหัวใจ “เจ้าทำเช่นนี้… ตัวเจ้าเองจะดับสูญ” หลี่มู่เหวินกล่าวเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่ฉายแววเจ็บปวดระคนซับซ้อน เขารู้ดีว่าเคล็ดวิชาเหมันต์นิรันดร์ของนางแลกมาด้วยการห้ามสูญเสียพลังหยิน หากนางต้องมาถ่ายเทให้เขาในยักษ์ย่างวิกฤตเช่นนี้ อาการบาดเจ็บของนางจะทรุดหนักลงไปอีกขั้น “ความตาย… ข้าเผชิญมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว” จิวหลิงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยไร้คลื่นอารมณ์และเย็นชาต่อหล้า บัดนี้กลับสะท้อนภาพเงาของชายหนุ่มผู้ทะนงตนไว้อย่างชัดเจน นางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวเสียงกระซิบของสายลม “แต่ถ้าหากเจ้าต้องตายในถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้… โลกหล้าก็ไม่มีความหมายอันใดให้ข้าต้องปกป้องอีกต่อไป” คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจของจอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยว หลี่มู่เหวินนิ่งงัน ลมหายใจของทั้งสองประสานเข้าหากันในความเวิ้งว้างของถ้ำน้ำแข็ง ไอร้อนจากพิษและไอเย็นจากปราณเซียนหลอมรวมกันจนเกิดเป็นหมอกสีขาวจางๆ ล้อมรอบกาย ในยุทธภพนี้ หลี่มู่เหวินคือนักกระบี่ผู้เหยียบย่างบนเส้นทางแห่งความตายและเลือดเนื้อ เขาไม่เคยเชื่อมั่นในสิ่งใดนอกจากคมกระบี่ในมือและเจตจำนงแห่งฟ้าดิน ทว่าในยามนี้ เมื่อปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบของจิวหลิงลูบไล้ผ่านแผลฉกรรจ์บนหัวไหล่เพื่อขับพิษครั้งสุดท้าย หัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนานของเขากลับเต้นระรัวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ “จิวหลิง… เจ้าช่างโง่เขลา” เขากล่าวพลันดึงร่างบางเข้ามาแนบอกอย่างไม่ลังเล อ้อมแขนที่ทรงพลังโอบอุ้มร่างของนางไว้ราวกับกลัวว่าลมหายใจของนางจะปลิดปลิวหายไปกับความหนาวเหน็บ จิวหลิงสะท้านเล็กน้อยเมื่อถูกดึงเข้าสู่ความอบอุ่นที่นางไม่เคยสัมผัส ทว่านางไม่ได้ขัดขืน ปลายจมูกของนางฝังอยู่กับแผงอกกว้างที่กำยำด้วยกล้ามเนื้อตามวิถีแห่งผู้ฝึกยุทธ์ กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นอายกระบี่อันเป็นเอกลักษณ์โชยเข้าจมูก ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ความเยือกเย็นที่สร้างกำแพงกั้นหัวใจนางจากโลกภายนอกมาตลอดหลายร้อยปี พังทลายลงในพริบตา “ข้ามิได้โง่เขลา…” จิวหลิงหลับตาลง ซบใบหน้าแนบสนิทกับหัวใจที่กำลังเต้นเร่าของเขา “ข้าเพียงเลือกแล้ว… เส้นทางของกระบี่อาจมีเพียงความเดียวดาย แต่วิถีของหัวใจ… ข้าขอมีเพียงเจ้า” ในวินาทีนั้น ท่ามกลางเสียงลมพายุหิมะที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอกถ้ำราวกับเสียงคำรามของปีศาจ สรรพสิ่งรอบกายราวกับหยุดนิ่ง หลี่มู่เหวินก้มลงประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของนางอย่างทะนุถนอม ความรู้สึกผิดบาปจากการตายของอาจารย์และความโดดเดี่ยวที่กัดกินวิญญาณถูกชะล้างด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอาทรที่ไหลรินออกจากดวงตาคู่สวยของนาง นี่มิใช่เพียงการรักษาอาการบาดเจ็บทางกาย ทว่ามันคือการหลอมรวมดวงจิตและวิญญาณเข้าด้วยกัน ปราณกระบี่ไร้เงาในตันtian (ตันเถียน) ของหลี่มู่เหวินหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ทะלוวงผ่านคอขวดขั้นเก้าสู่อาณาจักรครึ่งก้าวสู่เซียนด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว อนุกูลพลังปราณแผ่พุ่งออกรอบกายจนน้ำแข็งรอบถ้ำระเหยเป็นไอ ทว่า… ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองกำลังลึกซึ้งถึงขีดสุด และหลี่มู่เหวินกำลังจะเอ่ยวาจาคำมั่นสัญญาที่ลูกผู้ชายพึงกระทำ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากปากถ้ำน้ำแข็ง! พลังปราณกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวسเราะเย็นชาที่ดังก้องกังวานจนน้ำแข็งร้าวราน “ฮ่าๆๆๆ! ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจยิ่งนัก เซียนหิมะผู้สูงส่งกับกระบี่ไร้เงา… น่าเสียดายที่วันนี้ จะเป็นวันตายของพวกเจ้าทั้งคู่!” เงาร่างมหึมาสามร่างปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำ แสงจันทร์สาดส่องกระทบหน้ากากทองคำรูปอสูรบนใบหน้าของพวกมัน และกลิ่นอายพลังระดับบรรพชนขั้นสูงที่แผ่ออกมา ทำให้หลี่มู่เหวินต้องหรี่ตาลงอย่างอันตราย มือหนาของหลี่มู่เหวินเลื่อนไปกุมด้ามกระบี่ข้างกายทันที นัยน์ตาสีครามฉายแววสังหารที่ดุร้ายดั่งพายุคลั่ง… ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ