นางเซียนผู้ไร้รอยยิ้ม

กลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของดอกเหมันต์ในยามวิกาล ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือของหลี่มู่เหวินยังคงหยดหยาดโลหิตสีชาดลงสู่พื้นศิลาเบื้องล่างอย่างเชื่องช้า ทุกหยดที่กระทบพื้นดังก้องกังวานราitheเสียงค้อนทั่งของยมทูต ทว่าเบื้องหน้าของเขากลับไม่ใช่ศัตรูที่ต้องสังหาร หากแต่เป็นเงาร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะแรกฤดู รัศมีเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากนางจนสรรพสิ่งรอบกายคล้ายถูกแช่แข็งในพริบตา "เจ้าล้ำเส้นมาไกลเกินไปแล้ว หลี่มู่เหวิน" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ ดุจดั่งสายน้ำแข็งที่ไหลผ่านหุบเขาพันปี นางคือเซียนหิมะจิวหลิง ผู้สูงส่งและอยู่เหนือกิเลสทั้งปวงในยุทธภพ แต่ในยามนี้ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นกลับจ้องมองบุรุษผู้ถือกระบี่เบื้องหน้าด้วยประกายซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง หลี่มู่เหวินมิได้สะทกสะท้านต่อแรงกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณของนาง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ทะนงตน เขากวาดสายตามองสตรีผู้เลอโฉมแต่ไร้รอยยิ้มนี้ด้วยแววตาดุจคมกระบี่ "ล้ำเส้นงั้นหรือ? หรือเป็นเพราะสถานที่แห่งนี้มีความลับที่สำนักกระบี่เมฆาผันแปรของเจ้าไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้ต่างหากเล่า, จิวหลิง" คำพูดของเขาเฉียบคมบาดลึก ราวกับต้องการกรีดทะลวงผ่านหน้ากากอันเยือกเย็นของนางออกไป จิวหลิงขมวดคิ้วเรียวบางน้อยๆ ความเย็นชาในแววตาวับวาวขึ้นวูบหนึ่ง นางมิใช่คนที่จะยอมให้ผู้ใดมาล่วงเกินวาจาใส่ได้ง่ายๆ ทว่ากับหลี่มู่เหวิน... บุรุษผู้เคยร่วมเป็นร่วมตายในดินแดนลับแลอัสนีบาตผู้นี้ นางกลับไม่สามารถสهาตสังหารเขาลงได้ดั่งใจนึก "ภารกิจของข้า มิใช่เรื่องที่มดปลวกเช่นเจ้าจะสมควรสอดมือเข้ามาข้องแวะ" จิวหลิงเอ่ยเสียงต่ำ มือเรียวบางดั่งหยกขาวกุมด้ามกระบี่สั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวไว้แน่น ปราณกระบี่หิมะหมุนวนรอบกายจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งโปร่งแสงลอยล่อง ทว่านางกลับไม่ได้ชักอาวุธออกมา หลี่มู่เหวินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "มดปลวกหรือ? น่าเสียดายที่มดปลวกตัวนี้แหละ ที่ถือกระบี่เล่มเดียวกับที่อาจารย์ของข้าเคยใช้สังหารเซียนเหมันต์เมื่อสามสิบปีก่อน!" สิ้นคำพูด บรรยากาศรอบด้านพลระเบิดออกด้วยแรงกดดันมหาศาล ลมปราณกระบี่ของทั้งสองปะทะกันจนเกิดเสียงคำรามกึกก้องในอากาศ คลื่นพลังสะท้อนจนต้นไม้ใบหญ้ารอบบริเวณแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา หลี่มู่เหวินก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับวิถีกระบี่อย่างไร้รอยต่อ ทรวดทรงและจิตวิญญาณของเขาหลอมรวมกับความมืดมิดยามวิกาล จนกลายเป็นเงาทมิฬที่พร้อมจะปลิดชีพทุกสิ่งที่ขวางหน้า จิวหลิงหรี่ตาลง นางสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันบริสุทธิ์และดุดันที่พุ่งตรงมายังตนเอง ชายผู้นี้ไม่เคยอ่อนข้อให้ผู้ใด แม้กระทั่งกับนางผู้ซึ่งอยู่ในใจของเขามาตลอด "เจ้าคิดจะลงมือกับข้าจริงๆ หรือ... หลี่มู่เหวิน?" นางเอ่ยถาม เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวแทบไม่รู้ตัว ความเย็นชาที่เคยมีเริ่มร้าวรานลงภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและทิฐิของเขา "หากเจ้าซ่อนความลับที่เกี่ยวกับคัมภีร์วิญญาณโลหิตไว้... ต่อให้เป็นเซียนจากสรวงสวรรค์ ข้าก็ไม่เว้น!" หลี่มู่เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แววตาของเขาไร้ซึ่งความลังเล ปลายกระบี่ในมือชี้ตรงไปยังหว่างคิ้วของนาง ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น หัวใจของจิวหลิงกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก นางมิได้หวาดกลัวต่อความตาย แต่นางหวาดกลัว... ที่จะต้องเห็นสายตาชิงชังจากบุรุษผู้นี้ ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะแตะต้องผิวเนื้ออันขาวผ่องของนาง ท้องนภายามวิกาลกลับผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างไร้สัญญาณเตือน สายฟ้าสีครามเข้มฟาดผ่าลงมาตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง แรงระเบิดมหาศาลบังคับให้หลี่มู่เหวินต้องถอยหลังไปสามก้าวเพื่อตั้งหลัก พร้อมกันนั้น เงาร่างสีดำสนิทนับสิบสายก็พุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิดรอบทิศทาง ปราณมารอันชั่วร้ายพุ่งตรงเข้าโอบล้อมทั้งหลี่มู่เหวินและจิวหลิงไว้ในคราเดียว จิวหลิงเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคย "คนของพรรคมารทมิฬ... พวกมันสะกดรอยตามเรามา!" หลี่มู่เหวินหรี่ตาลงมองกลุ่มเงาลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ความตึงเครียดเปลี่ยนทิศทางในพริบตา ศัตรูที่แท้จริงยังมิได้เปิดเผยตัวอย่างเต็มรูปแบบ ทว่าปมปริศนาที่จิวหลิงแบกรับไว้กลับซับซ้อนยิ่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้หลายเท่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เงาร่างที่ใหญ่โตที่สุดในกลุ่มพรรคมารก็ก้าวออกมาจากหมอกควัน พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่แฝงไปด้วยจิตสังหารเหี้ยมเกรียม "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพคู่รักร้าวรานที่น่าเวทนายิ่งนัก! ในเมื่อพวกเจ้าสองคนมาอยู่พร้อมหน้ากันที่นี่แล้ว วันนี้ศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่เมฆาผันแปร และทายาทกระบี่เดียวดาย... คงต้องสังเวยชีวิตให้แก่หุบเขาอสูรโลหิตแห่งนี้พร้อมกันเสียที!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ * * *