ประกายกระบี่กลางพายุ

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งหนาแน่นเสียยิ่งกว่าหมอกยามราตรี ปราณสังหารสีชาดสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าสู่จุดตายระหว่างคิ้วของหลี่มู่เหวินอย่างไร้ความปรานี ทว่าร่างของจอมยุทธ์หนุ่มกลับมิได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่นั้นยังคงฉายแววเยือกเย็นดั่งบ่อน้ำโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น ความทะนงตนในวิถีกระบี่ของเขาถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากหยาดเลือดและคราบน้ำตาในอดีต ภาพวาระสุดท้ายของอาจารย์ที่สิ้นใจลงอ้อมกอดท่ามกลางเปลวเพลิงยังคงเด่นชัดในความทรงจำ ดั่งโซ่ตรวนที่คอยย้ำเตือนว่าในยุทธภพอันโสมมแห่งนี้ มีเพียงคมกระบี่ในมือเท่านั้นที่พูดความจริง "พวกเจ้า... รนหาที่ตายเอง" สุ้มเสียงราบเรียบแต่กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลจนเหล่าโจรเงาโลหิตที่ล้อมกรอบอยู่รอบด้านต่างต้องผะแผ่วลมหายใจโดยไม่รู้ตัว เงาร่างสิบกว่าสายในชุดดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากกระดูกสัตว์แยกเขี้ยวแยกเขี้ยวสยดสยอง พวกมันคือกลุ่มมือสังหารเดนตายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมเกรียมในแถบดินแดนรกร้างแห่งนี้ ทว่าในสายตาของหลี่มู่เหวิน พวกมันเป็นได้เพียงแค่ก้อนหินริมทางที่บังอาจขวางทางเดินของมังกรที่กำลังจะหวนคืนสู่บัลลังก์ฟ้า ซูม! เงาสีดำสายแรกพุ่งทะยานเข้ามาจากมุมอับ ปลายดาบอาบยาพิษสีม่วงเข้มกรีดผ่านความมืดมุ่งตรงสู่ต้นคอ หลี่มู่เหวินไม่แม้แต่จะหันไปมอง นิ้วเรียวยาวราวหยกขาวดีดสะบัดออกไปเบาๆ คลื่นปราณกระบี่ที่มองไม่เห็นสายหนึ่งระเบิดออกดั่งอสนีบาตคำราม ปะทะเข้ากับร่างของมือสังหารผู้นั้นเต็มรัก เสียงกระดูกแตกหักดังสนั่นหวั่นไหว ร่างนั้นปลิวละลิ่วกระแทกเข้ากับผนังหินผาจนแหลกเหลวเป็นจุลในพริบตาเดียวโดยที่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายลมยามวิกาลที่พัดหวีดหวิวผ่านซากปรักหักพัง หัวหน้าโจรเงาโลหิตที่ยืนอยู่บนยอดซากกำแพงหินหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง มันกุมกระบี่หนาหนักในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แม้พวกมันจะล้อมเหยื่อไว้ได้ทุกทิศทาง แต่สัญชาตญาณดิบกลับร่ำร้องเตือนภัยว่าพยัคฆ์ร้ายตัวนี้อันตรายเกินกว่าที่พวกมันจะรับมือได้ลำพัง "ไอ้เด็กเหลือขอ... อย่าได้ลำพองตัวให้มากนัก! ต่อให้เจ้าจะมีวิชากระบี่ลึกล้ำเพียงใด แต่ย우งเบื้องหน้าค่ายกลเงาโลหิตสหัสวรรษของพวกข้า เจ้าก็เป็นได้แค่ศพไร้หัวคนหนึ่งเท่านั้น!" หัวหน้าโจรคำรามลั่น ส่งสัญญาณมือให้ลูกสมุนที่เหลือเปิดฉากจู่โจมพร้อมกัน พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ! เงาร่างทั้งสิบแปรเปลี่ยนเป็นพายุโลหิต พลังปราณสายมารพรั่งพรูออกมาหลอมรวมกันจนเกิดเป็นม่านพลังสีเลือดปกคลุมรัศมีร้อยวา อุณหภูมิโดยรอบลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีดำ กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ขยายกดทับลงมาดั่งภูเขาหินทับถม หลี่มู่เหวินเงยหน้าขึ้นมองม่านพลังที่กำลังบีบกระชั้นเข้ามา มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยัน รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยามต่อวิถีมารที่คิดจะใช้จำนวนคนมากลบฝีมือ "วิชามารเดียรัจฉาน... ต่อให้ฝึกฝนจนถึงขั้นปรมาจารย์ ก็เป็นได้แค่ฝุ่นผงใต้เงากระบี่ของข้า" สิ้นคำพูด ร่างของหลี่มู่เหวินก็เลือนหายไปจากจุดเดิม ราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก! "ระวัง! มันอยู่ข้างหลัง!" หัวหน้าโจรตะโกนสุดเสียงด้วยความตื่นตระหนก สายเกินไปเสียแล้ว... ประกายแสงสีครามเจิดจ้าดั่งดาราดับแสงพุ่งวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด มันคือวิชากระบี่ที่รวดเร็ว ดุดัน และงดงามจนเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์ หลี่มู่เหวินปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อมราวกับเทพเซียนลงทัณฑ์ ปลายกระบี่ในมือไม่ได้ถูกชักออกมาจากฝักอย่างเต็มที่ เป็นเพียงการแง้มเปิดออกเพียงหนึ่งนิ้ว... แต่เพียงแค่นั้นก็เพียงพอที่จะฉีกกระชากม่านพลังโลหิตให้ขาดวิ่นเป็นชิ้นๆ! ฉั๊วะ! ฉั๊วะ! ฉั๊วะ! เสียงเนื้อหนังถูกคมกระบี่ตัดผ่านดังติดต่อกันระรัว โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นย้อมผืนปฐพีให้กลายเป็นสีแดงฉาน ร่างของมือสังหารเงาโลหิตทีละคนร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างไร้ลมหายใจ พวกมันไม่มีโอกาสแม้แต่จะยกอาวุธขึ้นตั้งรับ ความเร็วระดับนี้อยู่นอกเหนือความเข้าใจของพวกมันไปไกลโขแล้ว นี่ไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นการสังหารหมู่ฝ่ายเดียวที่สมบูรณ์แบบ หัวหน้าโจรเงาโลหิตหน้าซีดเผือด นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มันสะบัดดาบในมือเข้าใส่หลี่มู่เหวินด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย หวังแลกชีวิตกับความตายเบื้องหน้า "ตายซะเถอะ!" หลี่มู่เหวินเพียงแค่ก้าวเท้าหลบไปด้านข้างครึ่งก้าวอย่างสบายๆ ราวกับกำลังเดินชมบุปผาในสวนหลังบ้าน ปลายกระบี่ในฝักของเขาตวัดขึ้นรับคมดาบนั้นไว้อย่างนิ่มนวล แรงปะทะมหาศาลถูกถ่ายเทลงสู่พื้นดินจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ปัง! แรงสะท้อนกลับทำให้กระบี่ในมือของหัวหน้าโจรหลุดร่วงลงพื้น ร่างของมันเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกค้างเมื่อเห็นปลายนิ้วของหลี่มู่เหวินแตะลงที่กลางหน้าผากของตน "ฝากความระลึกไปถึงยมทูตด้วยว่า... คนที่ส่งพวกเจ้ามา คือเงากระบี่ที่พวกเจ้าไม่มีวันเอื้อมถึง" เปรี้ยง! คลั่งพลังปราณสายหนึ่งทะลวงเข้าสู่จุดตันtian (จุดตันเถียน) ของหัวหน้าโจรเงาโลหิตโดยตรง ร่างของมันแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เส้นชีพจรทั่วร่างจะแตกละเอียดจากภายใน เลือดสดๆทะลักพุ่งออกมาจากทวารทั้งเจ็ด ร่างไร้ชีวิตทรุดฮวบลงกองกับพื้นอย่างอนาถ ความเงียบสงัดกลับคืนมาอีกครั้ง รอบกายมีเพียงซากศพและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง หลี่มู่เหวินยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางพายุโลหิตที่สงบลง เสื้อคลุมสีครามสะบัดพลิ้วตามแรงลมยามราตรี ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยไร้รอยขีดข่วน ราวกับเหตุการณ์นองเลือดเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยไร้สาระ ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเก็บกระบี่เข้าที่เดิม สายตากลับเหลือบไปเห็นเศษกระดาษสีทองแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากอกเสื้อของหัวหน้าโจร บนกระดาษแผ่นนั้นปรากฏสัญลักษณ์ประหลาด รูป "บุปผาโลหิตแปดกลีบ" ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ของสำนักมารลึกลับที่หายสาบสูญไปจากยุทธภพเมื่อร้อยปีก่อน และที่สำคัญที่สุด... มันคือสัญลักษณ์เดียวกับกลุ่มคนที่เคยสังหารอาจารย์ของเขา! แววตาของหลี่มู่เหวินเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีดทันที ออร่าสังหารระเบิดออกมาจากร่างจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว ยังไม่ทันที่เขาจะได้พิจารณาสิ่งใดต่อ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน หยาดฝนที่ควรจะตกลงมาจากฟ้ากลับกลายเป็นเกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นลงมาปกคลุมซากศพจนขาวโพลนในพริบตา กลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่สูงส่งและบริสุทธิ์จนน่าเกรงขามแผ่ซ่านเข้ามาในรัศมีสามลี้ เงาร่างหนึ่งในชุดขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพเซียนสาวลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้ซุ่มเสียง นางยืนอยู่บนยอดกิ่งไม้สูงด้วยท่าทีสง่างามและเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี นัยน์ตางามล้ำลึกคู่นั้นมองตรงมาที่หลี่มู่เหวินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะหยั่งถึง "หลี่มู่เหวิน... เจ้ายังคงสร้างปัญหาไม่เว้นแต่ละวันเช่นเคยนะ" สุ้มเสียงไพเราะดั่งเสียงหยกกระทบกัน ทว่ากลับเย็นชาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางหิมะโปรยปรายที่หยุดทุกสิ่งให้หยุดนิ่ง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ "มังกรครามท่องภพ"