เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้น ฉันเงยหน้าขึ้นมองดู เด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู เขาสวมเครื่องแบบนักเรียนเช่นเดียวกับฉัน แต่ดูเหมือนเขาจะใส่เสื้อได้อย่างผ่อนคลายกว่ามาก ผมสีดำหยิกนิดๆ ที่หน้าผาก ดวงตากลมโตสว่างใส และรอยยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น
"ขอโทษครับ... มีที่นั่งว่างไหมครับ?" เขาถามเสียงนุ่ม มือถือหนังสือเรียนเล่มหนาแนบอก ดูเหมือนเขากำลังมองหาที่เงียบสงบเพื่ออ่านหนังสือเช่นกัน ฉันมองไปรอบๆ ที่โต๊ะของฉันมีเก้าอี้ว่างอยู่สองตัว "อ๋อ... มีค่ะ นั่งได้เลย" ฉันตอบไปอย่างสั้นๆ ก่อนจะกลับก้มหน้าลงมองสมุดของตัวเองอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงกว่าปกติเพียงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไม
เขาเดินเข้ามา วางหนังสือลงอย่างเบามือ นั่งลงตรงข้ามกับฉันโดยเว้นระยะห่างพอสมควร ไม่พูดอะไรเพิ่ม ไม่ทำเสียงรบกวน เพียงแค่เปิดหนังสือและก้มหน้าอ่านอย่างตั้งใจ ฉันแอบมองเขาทีละนิด เขาอ่านหนังสือจริงจังมาก คิ้วจรดกันเล็กน้อยเมื่อเจอเนื้อหาที่ยาก และทุกครั้งที่เขาเข้าใจ เขาจะยิ้มมุมปากเบาๆ รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นจนฉันเผลอยิ้มตามไปด้วย
ในช่วงพักเที่ยงนั้น เราไม่ได้พูดคุยกันเลยสักคำ แต่บรรยากาศรอบโต๊ะกลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนเวลาอยู่คนเดียว เมื่อเสียงระฆังดังบอกเวลา เขาเก็บหนังสือแล้วหันมามองฉัน ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร "ขอบคุณนะครับ ที่ให้นั่ง" เขาพูดแล้วเดินจากไป ฉันยืนมองแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา กระดาษในมือดูเบาลงอย่างไม่รู้ทำไม
ภายหลังฉันถามเพื่อนร่วมห้องจนรู้ว่า เขาชื่อ กันต์ เรียนอยู่ชั้นเดียวกัน แต่อยู่ห้องศิลปะ-ภาษา ห้องถัดไปจากห้องของฉัน เขาเป็นคนที่ทุกคนรู้จักในฐานะเด็กดี รอยยิ้มอ่อนโยน และมีความรับผิดชอบสูง แต่ไม่มีใครเคยเห็นเขาดังหรือโดดเด่นเหมือนคนอื่นๆ เขาเป็นเหมือนแสงแดดอ่อนๆ ที่ค่อยๆ ส่องสว่างโดยไม่ทำร้ายใคร และตั้งแต่วันนั้น... ทุกพักเที่ยง ฉันเริ่มมองหาร่างของเขาที่ประตูห้องสมุดอย่างเงียบๆ