ห้องสมุดโรงเรียนมัธยมปลายประจำจังหวัดแห่งนี้ คือที่ที่ฉันใช้เวลามากที่สุดในชีวิตตั้งแต่เริ่มเข้ามาเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่ ฉันชื่อ น้ำหนึ่ง สำหรับคนอื่น โรงเรียนอาจเป็นสถานที่แห่งมิตรภาพ เสียงหัวเราะ และความทรงจำมากมาย แต่สำหรับฉัน โรงเรียนมีเพียงสิ่งเดียวที่สำคัญ นั่นคือ การเรียนให้ได้เกรดเฉลี่ยสูงที่สุด เพื่อจะได้เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยชั้นนำขอประเทศตามความคาดหวังของครอบครัว
ทุกวันของฉันเหมือนกันอย่างเป๊ะๆ — ตื่นเช้า อ่านหนังสือ เข้าห้องเรียน จดบันทึกอย่างละเอียด ทำแบบฝึกหัดจนถึงเวลาเลิกเรียน
กลับบ้าน อ่านหนังสือต่อ และเข้านอน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ เหมือนกับตารางเวลาที่ฉันจดลงในสมุดปกสีขาวเล่มเล็กของ
ตัวเอง ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ไม่มีสิ่งใดรบกวน และแน่นอนว่า... ไม่มีความสุขจริงๆ เลย
เพื่อนร่วมห้องมักมองฉันว่าเป็นคนเคร่งเรียนเกินไป เป็นคนที่ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยพูด และดูเหมือนอยู่บนโลกส่วนตัวของตัวเอง ส่วนฉันก็แค่คิดว่า พวกเขาไม่เข้าใจว่าความสำเร็จต้องแลกมาด้วยความพยายามและการเสียสละ เวลาที่ใช้คุยเล่นกัน ฉันนำมาอ่านหนังสือแทน คะแนนสอบที่ออกมาดี คือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับฉัน... อย่างน้อยฉันก็คิดอย่างนั้นมาตลอด
จนกระทั่งวันจันทร์แรกของเดือนตุลาคม วันที่ฝนตกพรำๆ ท้องฟ้าสีเทาดูท้อแท้ไม่ต่างจากใจฉันที่ต้องเผชิญกับข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ที่ยากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันเดินเข้ามาที่มุมโต๊ะประจำที่มุมสุดของห้องสมุด วางกระเป๋าลงอย่างหนักหน่วง ก้มหน้าลงอ่านสมุดจดของตัวเอง แต่กลับอ่านไม่รู้เรื่อง สายตาเหลือบมองประตูห้องสมุดที่เปิดออก... และในเวลานั้น ฉันไม่รู้เลยว่า คนคนหนึ่งกำลังจะเดินเข้ามา และเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในโลกที่มีแค่หนังสือของฉันไปตลอดกาล...