พื้นที่ส่วนตัวห้ามบุกรุก

เสียงปรบมือแปะๆ สองครั้งของบอสเรย์ดังขึ้นราวกับจังหวะเคาะฝาโลง ปลุกบรรยากาศรอบตัวให้เย็นเยียบลงถนัดตา “โอ้โห ขยันขันแข็งกันดีจังเลยนะครับ นึกว่ามาทำข่าวบันเทิง กลายเป็นว่ามาสืบสวนสอบสวนกันถึงห้องแต่งตัวส่วนตัวซะแล้ว” รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้จัดการหนุ่มใหญ่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่รีที่หรี่มองพริมอย่างประเมินสถานการณ์ บอสเรย์ก้าวฉับๆ เข้ามาแทรกกลางระหว่างพื้นที่ส่วนตัวที่คีย์พยายามขีดเส้นเอาไว้ ร่างสูงโปร่งในสูทเนี๊ยบกริบขยับตัวยืนบังหน้าพริมาไว้อย่างมิดชิด แม้จะดูเหมือนการเข้ามาไกล่เกลี่ย แต่ทว่ากิริยานั้นคือการประกาศอาณาเขตและปกป้องผลประโยชน์ของศิลปินในสังกัดอย่างชัดเจน พริมไม่ถอย เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตไหวระริกด้วยความท้าทายก่อนจะซ่อนมันไว้ใต้แพขนตางอนหนา “ฉันแค่มาทวงคำตอบในสิ่งที่ประชาชนเขาสงสัยค่ะ บอสเรย์... หรือว่าทางต้นสังกัดมีอะไรที่ต้อง ‘ปิดบัง’ เป็นพิเศษ ถึงได้ทำท่าตื่นตระหนกขนาดนี้เวลาเจอสื่อมวลชนอิสระอย่างฉัน” “คำว่า ‘สืบสวน’ กับ ‘คุกคามความเป็นส่วนตัว’ มันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่เสมอนะครับ คุณพริมา” บอสเรย์ปั้นยิ้มการค้า ทว่าน้ำเสียงกลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก “ศิลปินของเรามีตารางงานที่แน่นเอี๊ยด และเขาไม่มีเวลามาตอบคำถามไร้สาระวนลูปเดิมๆ หรอกครับ เชิญทางออกด้านโน้นจะสะดวกกว่าไหมครับ เดี๋ยวผมให้ทีมงานไปส่ง” คีย์ยังคงนิ่งเงียบ ร่างสูงโปร่งทิ้งน้ำหนักพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีเกียจคร้าน ดวงตาคมกริบมองภาพการปะทะฝีปากตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหงุดหงิดที่พื้นที่ปลอดภัยของตัวเองถูกเหยียบย่ำ และลึกๆ แล้ว... เขากลับรู้สึกแปลกใจที่ผู้หญิงปากเก่งคนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวบอสเรย์เลยแม้แต่น้อย ปกติแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนักข่าวหน้าไหน เจอสายตาและอำนาจมืดของบอสเรย์เข้าไปเป็นต้องถอยร่นทุกราย แต่พริมกลับยืนหยัดค้ำฟ้า ราวกับเธอมองทะลุเปลือกนอกจอมปลอมนั่น และพยายามขุดคุ้ยหาความจริงบางอย่างที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรม “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันมีขา เดินเองได้” พริมปรายตามองผู้จัดการหนุ่มด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับคีย์ที่นั่งเงียบอยู่นาน “ส่วนคุณ... ธันวา จำไว้เถอะค่ะว่าความลับไม่มีในโลก ต่อให้คุณสร้างกำแพงสูงแค่ไหน สกัดกั้นฉันยังไง สักวันความจริงมันก็จะพังประตูเข้ามาหาคุณอยู่ดี” พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินนินทาออกไปจากห้องแต่งตัวด้วยฝีเท้าหนักแน่น ทิ้งเสียงปิดประตูปังใหญ่ให้สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ บรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวทันทีที่แผ่นหลังบางลับตาไป บอสเรย์หันขวับมามองหน้าศิลปินในความดูแล สีหน้าเรียบตึงจนน่ากลัว “คุณปล่อยให้ยายเด็กนั่นเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ตัวได้ยังไง คีย์?” เสียงของผู้จัดการหนุ่มรอดไรฟันออกมาด้วยความไม่พอใจ “ผมเตือนคุณกี่ครั้งแล้วว่าช่วงนี้เรากำลังจะเซ็นสัญญากลุ่มพรีเซนเตอร์ระดับประเทศ ข่าวฉาวหรือข่าวเชิงลบแม้แต่นิดเดียวคือหายนะ!” คีย์ถอนหายใจยาว พลางยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มลวกๆ อย่างนึกรำคาญ เขาเกลียดที่สุดคือการถูกสั่งสอน และเกลียดมากกว่าคือการถูกก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว แม้กระทั่งเรื่องที่บอสเรย์พยายามบงการทุกย่างก้าวของเขาก็ตามที “เธอก็แค่นักข่าวฝึกหัดที่วิ่งตามหาแสง บอสเรย์ คุณระแวงเกินไปหรือเปล่า” คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเกรงกลัว “อีกอย่าง... นี่มันห้องแต่งตัวผม ผมจะให้ใครเข้าหรือไม I ให้ใครเข้า มันควรเป็นสิทธิ์ของผมไม่ใช่เหรอครับ” “สิทธิ์ของคุณเหรอ?” บอสเรย์แค่นหัวเราะในลำคอ “อย่าลืมสิครับว่าใครเป็นคนปั้นคุณขึ้นมา ใครเป็นคนเคลียร์ข่าวคาวเน่าๆ ให้คุณจนมีที่ยืนถึงทุกวันนี้! ถ้าไม่มีผม คุณก็เป็นแค่ดาราเกรดบีที่ไม่มีใครจดจำด้วยซ้ำ!” คำพูดนั้นบาดลึกและกระแทกกระทั้นความรู้สึก คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่นที่ถูกกดทับไว้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านออกมาจนผู้จัดการหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย “ถ้าผมมันไร้น้ำยาขนาดนั้น ทำไมคุณไม่ลองหาเด็กปั้นคนใหม่มาแทนผมล่ะครับ?” คีย์ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ผู้จัดการส่วนตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและท้าทาย “จะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยคอยตามเช็ดตามล้างให้ผมแบบนี้” บอสเรย์หน้าเสียไปชั่วขณะเมื่อเจอไม้นี้เข้า เปลือกตากระตุกเกร็งด้วยความจำยอม เพราะเขารู้ดีที่สุดว่า ‘คีย์ ธันวา’ คือขุมทรัพย์ชิ้นใหญ่ที่ทำเงินมหาศาลให้กับบริษัท และไม่มีใครในสังกัดตอนนี้ที่จะมาแทนที่ความนิยมของเขาได้ “...อย่ามาพูดจาประชดประชันน่ารำคาญน่า คีย์” บอสเรย์ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงเมื่อรู้ตัวว่าล้ำเส้นเกินไป “ผมก็แค่เป็นห่วงอนาคตคุณ เข้าใจผมหน่อยเถอะ ช่วงนี้เก็บตัวเงียบๆ งดให้สัมภาษณ์ใครทั้งนั้น โดยเฉพาะยัยพริมานั่น เข้าใจไหม?” คีย์ไม่ตอบรับ เขาเพียงแค่ปรายตามองด้วยความเหยียดหยามเล็กน้อยก่อนจะเดินเลี่ยงไปหยิบแจ็กเก็ตหนังสีดำพาดบ่า บอสเรย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่ายก่อนจะเดินสะบัดก้นออกจากห้องไปเพื่อเคลียร์คิวงาน ปล่อยให้คีย์ยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมอีกครั้ง ความเงียบงันเข้าปกคลุม แต่ในหัวของเขากลับมีภาพใบหน้าเรียวรี นัยน์ตาคู่สวยที่ดื้อรั้น และริมฝีปากที่เถียงเขาฉอดๆ เมื่อครู่ลอยวนเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย *‘ความลับไม่มีในโลก... สักวันความจริงมันก็จะพังประตูเข้ามาหาคุณอยู่ดี’* คำพูดของเธอยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท คีย์แค่นหัวเราะให้กับตัวเองเบาๆ พลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบเพื่อดับความฟุ้งซ่าน ควันสีเทาจางลอยขึ้นสู่อากาศ ก่อนที่เขาจะหันไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กสีน้ำตาลอ่อนที่พริมทำตกไว้ใต้ซอกโซฟา มือหนาเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาพลิกดู หน้าปกไม่มีอะไรพิเศษนอกจากรอยพับยับเยินเล็กน้อย เขาสัญชาตญาณบอกให้โยนมันลงถังขยะเสียเพื่อตัดปัญหาการพบกันครั้งต่อไป แต่ทว่า... ปลายนิ้วกลับลังเลชั่วขณะ คีย์ตัดสินใจเปิดหน้าแรกออกอ่านอย่างไร้จุดหมาย ทว่าตัวหนังสือลายมือหวัดแกมบรรจงในหน้ากระดาษกลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ถูกเขียนด้วยปากกาหมึกสีดำสนิท *‘บันทึกคดีลับ: อุบัติเหตุบนทางด่วนเมื่อสามปีก่อน... ผู้จัดการส่วนตัวของนักแสดงหนุ่ม ธันวา เกี่ยวข้องอย่างไร?’* หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นสู่ไขสันหลังในเสี้ยววินาที เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวกับระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่ซุกซ่อนอยู่ในสมุดเล่มนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอนุญาต ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกผลักเปิดออกผางโดยฝีมือของใครบางคน ร่างบางในชุดเสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก พริมยืนขวางทางออก พร้อมกับชูโทรศัพท์มือถือที่มีหน้าจอเปิดค้างไว้ให้เขาดูชัดๆ “ขอโทษทีนะพอดีฉันลืม... อ๊ะ ดูท่าว่าฉันคงไม่ต้องเคาะประตูขออนุญาตคุณเข้าห้องแล้วล่ะมั้งคะ เพราะดูเหมือนว่า ‘ความลับ’ ที่คุณพยายามซ่อนไว้ มันเพิ่งจะเดินมาชนฉันเข้าเต็มๆ หน้าประตูห้องนี่เอง” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของโครโนสทริกเกอร์ด้วยดีเสมอมาครับ