ปากดีระดับสิบ

เสียงชัตเตอร์ของกล้องดิจิทัลไร้เสียงสะท้อน แต่แววตาของคนที่ถือมันอยู่ต่างหากที่ดังลั่นจนน่ารำคาญ คีย์ ธันวา ไม่ชอบการถูกคุกคามโดยเฉพาะในพื้นที่ทำงานที่เขาควรจะมีสิทธิ์ขาดในการหายใจ แต่วินาทีนี้ ยัยนักข่าวตัวแสบที่ควรจะถูกการ์ดเชิญออกไปจากกองถ่าย กลับยืนกอดอกพิงเสาไฟส่องสว่างด้วยท่าทางลอยหน้าลอยตา ท้าทายอำนาจมืดของเขาอย่างชัดเจน พริม พริมา ส่งยิ้มหวานหยดแบบที่ถ้าเอามีดมาแทงข้างหลังยังเจ็บน้อยกว่า เธอไม่ได้สะท้านกับสายตาดุราวกับเสือดาวที่พร้อมขย้ำของพระเอกหนุ่มเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอกลับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ส่งสัญญาณท้าทายผ่านม่านอากาศที่อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียด จากเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เธอเกือบจะรู้ความลับบางอย่างของเขาบนดาดฟ้า ทำให้สถานการณ์พลิกผันจนเธอกลายเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าในสายตาของตัวเอง... หรืออย่างน้อยเธอก็คิดเช่นนั้น "คุณธันวาคะ... อ๊ะ ขอโทษทีครับ พอดีติดปาก" พริมจงใจเปลี่ยนสรรพนามกลางคัน น้ำเสียงกวนประสาททำเอาคีย์เกือบเผลอกำหมัดแน่น "คุณธันวา *นี่*... หน้าตานอกจอختلفจากในทีวีเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ดูหยิ่งและน่ารำคาญกว่าที่คิดไว้ตั้งเยอะ" "ถ้าคิดว่าผมหน้าตาแย่และน่ารำคาญนัก ก็เชิญไสหัวออกไปจากกองถ่ายของผมซะทีสิครับ คุณนักข่าว" คีย์ก้าวเท้าเข้าประชิดด้วยความเร็วที่ทำเอาพริมผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาเนื่องจากส่วนต่างของส่วนสูงที่ค่อนข้างมาก ดวงตาคมกริบของคีย์จ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอ ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกจากเรื่องบนดาดฟ้าเมื่อครู่อีกแล้ว เหลือเพียงความเย่อหยิ่งและคมคายของนักแสดงหนุ่มที่ผ่านการเคี่ยวกรำในวงการมาอย่างโชกโชน "ออกไปเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะ" พริมเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาววับไม่มีทีท่าจะยอมแพ้ "ในเมื่อฉันได้เข้ามาเหยียบในเซฟโซンที่คุณพยายามสร้างกำแพงสูงลิ่วล้อมไว้แล้ว... ฉันก็ไม่100% ที่จะถอยกลับไปมือเปล่าหรอกนะ คุณธันวา" "เซฟโซนเหรอครับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "คุณกำลังเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า คุณพริมา... พื้นที่ตรงนี้ หรือแม้แต่ตัวผมเอง ไม่เคยเป็นเซฟโซนของใครทั้งสิ้น โดยเฉพาะคนมือไวอย่างคุณ" "อ๋อเหรอคะ? งั้นแปลว่าที่ตื่นตระหนกจนเกือบตกบันไดเมื่อกี้ คงเป็นเพราะฉันตาฝาดไปเองสินะคะที่คุณ..." พริมกระซิบเสียงเบาประชิดริมห คีย์ใช้มือข้างหนึ่งคว้าข้อแขนเรียวบางไว้ทันควัน แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและรวดเร็วพอที่จะทำให้พริมชะงัก ลลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากขยับอีกเพียงนิดเดียวปลายจมูกคงชนกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ทีมงานกองถ่ายที่อยู่ไกลออกไปต่างหันมามองเป็นตาเดียวด้วยความตกตะลึง หลายคนอ้าปากค้างเพราะไม่เคยเห็นพระเอกหนุ่มผู้เย็นชาและรักษาระยะห่างกับทุกคนอย่างคีย์ ยอมแตะต้องตัวนักข่าวหน้าไหนในระยะประชิดเช่นนี้มาก่อน "ปากดีระดับสิบเลยนะครับ... กล้าดีนี่ที่คิดจะเล่นกับไฟ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนผิวแก้มจนพริมรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล มันไม่ใช่ความกลัว... แต่มันคือความตื่นเต้นที่เธอเองก็หาคำอธิบายไม่ได้ "ปล่อยนะ..." พริมพยายามขยับแขนหนี แต่คีย์กลับกระชับมือแน่นขึ้นอีกนิด สายตาที่มองเธอมันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความท้าทายที่อ่านไม่ออก "ถ้าคิดจะขุดคุ้ยเรื่องของผมต่อ ก็เตรียมตัวรับมือกับเกมที่ผมเป็นคนเดินหมากก็แล้วกันครับ... คุณนักข่าว" ในจังหวะที่หัวใจของพริมกำลังเต้นเตลิดจนควบคุมไม่อยู่ และเธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ เพื่อกู้หน้า เสียงตบมือดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง พร้อมกับน้ำเสียงคุ้นเคยที่ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว "โอ้โห... ภาพนี้น่ารักดีนะครับ ถ่ายทำฉากเลิฟซีนนอกรอบกันอยู่หรือไงครับเนี่ย คุณคีย์?" ร่างสูงโปรดของบอสเรย์ ผู้จัดการส่วนตัวตัวแสบ ก้าวเข้ามาในรัศมีสายตา รอยยิ้มพึงพอใจเคลพอาบอยู่บนใบหน้า แต่แววตากลับซ่อนความระแวงไว้อย่างมิดชิด พริมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า สถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับเขาอีกต่อไปแล้ว แต่เกมนี้กำลังดึงตัวละครอันตรายอีกคนเข้ามาเอี่ยวด้วยอย่างเต็มตัว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเซฟโซนนี้ด้วยกันนะครับ