กำแพงที่เริ่มร้าว

กองเอกสารรายงานการสืบสวนคดีฉ้อโกงบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ถูกกวาดลงตะกร้าขยะด้วยฝ่ามือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อย พริมสะบัดหน้าใส่เสียงแจ้งเตือนไลน์จากกองบรรณาธิการที่ดังระรัวติดต่อกันเป็นรอบที่สี่ของชั่วโมง เธอหมดความอดทนกับความกดดันจากเบื้องบนที่ต้องการ "ข่าวฉาว" มากกว่า "ความจริง" เต็มทน ร่างบางในเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์ทิ้งตัวลงพนักโซฟาหนังสีเข้มในคอนโดมิเนียมหรูของคีย์ ธันวา—สถานที่ที่เธอกลายมาเป็นผู้พักพิงจำเป็นชั่วคราวเพราะดันไปรู้ความลับระดับชาติเข้า "ถ้ายังจ้องหน้าผมด้วยสายตาอาฆาตแบบนั้นอีกที ผมจะคิดว่าคุณแอบหลงเสน่ห์ผมจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะ, คุณนักข่าว" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมห้องครัว คีย์เดินออกมาพร้อมแก้วกาแฟดำส่งควันฉุยในมือ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายมองตรงมายังเธอด้วยแววตาระ1ระส่ายเล็กน้อย แม้ปากจะหยอกเย้าแต่สันจรามที่ขบเข้าหากันแน่นบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มกำลังอดกลั้นกับบางสิ่งในหัวอยู่ พริมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายตามประสาคนไม่เคยยอมแพ้ใคร เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดชายหนุ่มที่สูงกว่าเกือบหนึ่งช่วงตัวจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก "หลงเสน่ห์เหรอคะ? ขอโทษทีเถอะค่ะ คีย์ ธันวา... มองมุมไหนคุณก็คือตาซึนปากร้ายที่น่าจับเอาเทปพันปากสักม้วนแล้วเอาไปทิ้งถังขยะหน้าตึกมากที่สุดในสามโลก" พริมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมและฉับไวตามสไตล์เธอ "โดยเฉพาะเรื่องที่คุณยังปิดบังเกี่ยวกับสัญญาฉบับนั้นกับบอสเรย์... คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าคุณกำลังวิ่งหนีอะไรอยู่?" รอยยิ้มมุมปากของคีย์หายวับไปทันที ราวกับถูกคำพูดไม่กี่คำของเธอกรีดแทงเข้าที่จุดเปราะบางที่สุด ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วขณะสั้นๆ ที่คนช่างสังเกตอย่างพริมจับพิรุธได้ "คุณไม่รู้อะไรเลย, พริม..." คีย์เอ่ยเสียงเบาลง ผิดวิสัยนักแสดงหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองเสมอ "โลกของผมมันไม่ได้มีแค่เรื่องข่าวหน้าหนึ่งที่คุณวิ่งไล่ตาม... คุณไม่เข้าใจหรอกว่าการเป็นสมบัติที่ใครต่อใครอยากควบคุมมันรู้สึกยังไง" น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงรอยร้าวลึกทำให้พริมชะงักไป ความตั้งใจที่จะต่อปากต่อคำด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนกลืนหายไปในลำคอเมื่อเงามืดพาดผ่านดวงตาของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คีย์วางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง *กริ๊ก* ก่อนจะเสมองไปทางอื่น ราวกับไม่อยากให้เธอเห็นความอ่อนแอที่กำลังกัดกินตัวตนของเขาในวินาทีนี้ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงแอร์ที่ทำงานเบาๆ ความตึงเครียดแบบเดิมเปลี่ยนรูปเป็นความอึดอัดหน่วงหนักที่บีบหัวใจคนทั้งคู่เข้าหากัน พริมเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองแผ่นหลังกว้างที่ไหววูบเล็กน้อยของชายหนุ่ม ผู้ชายที่คนทั้งประเทศมองว่าเพียบพร้อมและเย่อหยิ่ง แต่ในยามที่ถอดหน้ากากดาราออก คีย์กลับเหลือเพียงตัวตนที่โดดเดี่ยวและเปราะบางเสียยิ่งกว่าแก้วเจียระไน มือเรียวตัดสินใจยื่นออกไปสัมผัสข้อศอกของเขาเบาๆ ไม่มีความเยาะเย้ยในแววตา มีเพียงความจริงใจที่สะท้อนผ่านความเงียบ "ถ้ามันหนักหนา... ก็ไม่ต้องแบกไว้คนเดียวก็ได้นี่คะ" พริมเอ่ยเสียงนุ่มลงอย่างไม่รู้ตัว "ฉันอาจจะเป็นนักข่าวที่น่ารำคาญในสายตาคุณ แต่ฉันก็ไม่ใช่คนใจร้ายพอที่จะเหยียบย่ำคนที่กำลังจะแตกสลายหรอกนะ" คีย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเธอสัมผัสโดนผิวเนื้อ เขาหันขวับกลับมามอง เจ้าของดวงตากลมโตที่มักจะแข็งกร้าวใส่เขาเสมอ บัดนี้กลับฉายแววความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ดวงตาคมกริบของคีย์จ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของพริม ราวกับกำลังค้นหาความจริงบางอย่างที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับกับตัวเอง หัวใจที่ด้านชามานานนับปีจากการถูกบงการชีวิตโดยบอสเรย์ ค่อยๆ ถูกกะเทาะเปลือกออกทีละน้อยด้วยความอบอุ่นที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้หญิงปากเก่งคนนี้ "คุณ... กำลังทำให้ผมใจอ่อนรู้ตัวไหม, ยัยตัวแสบ" คีย์กระซิบเสียงพร่ามัว ริมฝีปากหยักลึกขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สติสัมปชัญญะของพริมเริ่มพร่าเลือน หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกในอก เธออยากจะถอยหลังหนีความอันตรายนี้ แต่เรียวขากลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นตรงกันในคลื่นความรู้สึกที่แปลกใหม่และลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม— *กริ๊งงงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าห้องดังขึ้นผ่ากลางบรรยากาศสีชมพูเจือความดราม่าราวกับมีคนจงใจกลั่นแกล้ง คีย์สบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย ขณะที่พริมสะดุ้งเฮือก รีบผละถอยหลังออกห่างจากเขาทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เขากวาดสายตามองพริมที่ยืนกอดอกแก้เขินอยู่ไม่ไกล ก่อนจะเดินไปที่ประตูหน้าด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่พร้อมจะอาละวาดใส่ใครก็ตามที่กล้ามาขัดจังหวะสำคัญ มือหนากระชากประตูเปิดออกด้วยความหงุดหงิด ทว่าบุคคลที่ยืนยิ้มแย้มถือเอกสารกองโตอยู่หน้าห้อง กลับทำให้ลมหายใจของคีย์สะดุดกึก และทำให้ดวงตาของพริมเบิกกว้างด้วยความตกใจ "สวัสดีครับคุณคีย์... ผมมาตามนัดเรื่องสัญญาฉบับใหม่ครับ" เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบของบอสเรย์ที่ก้าวล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาตแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ โครโนสทริกเกอร์