ความรู้สึกที่ห้ามไม่อยู่

เสียงปิดประตูรถยนต์หรูดังทึบ ทว่ากลับก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของลานจอดรถชั้นใต้ดินที่เย็นยะเยือก รินรดายืนนิ่งอยู่ข้างเสาคอนกรีต ปลายเล็บจิกเข้าหากันแน่นจนขึ้นสีขาวซีด สายตาของเธอมองเลยแผ่นหลังกว้างของคิรากรไปยังร่างระหงที่ก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาต้นถัดไป เมษาในชุดเดรสยาวผ่าข้างสีแดงเพลิงกำลังยืนกอดอก มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงมายังเธอราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "นึกว่ามุดหัวอยู่ที่ไหน ที่แท้ก็มาแอบเลียแข้งเลียขาบอสใหญ่ถึงที่นี่นี่เอง" เสียงแหลมสูงของเมษาดังแทรกความเงียบขึ้นมา พร้อมกับเสียงส้นสูงที่กระทบพื้นปูนดัง *ก๊อกแก๊ก* เข้ามาใกล้เรื่อยๆ "น่าสมเพชเสียจริงนะคะ รินรดา คิดว่าเกาะบอสคิรากรไว้แล้วจะรอดพ้นจากความจริงหรือไง?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืดอกขึ้นสู้สายตากับนางแบบสาวรุ่นพี่ที่มักใช้เส้นสายรังแกคนอื่น "คนที่ควรจะส่องกระจกดูตัวเองตอนนี้ ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะคุณเมษา... อ้อ หรือว่าสมองส่วนความจำมีปัญหาคะ ถึงลืมไปแล้วว่าภาพหลุดที่คุณพยายามเอาไปปล่อยเพจซุบซิบเมื่อวาน มันย้อนกลับมาตบหน้าคุณจนอินสตาแกรมปลิวไปทั้งแถบแล้ว?" "แก!" เมษาหน้าถอดสี กรามขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมาด้วยความโกรธจัด มือเรียวที่แต่งเล็บมาอย่างประณีตยกขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายสั่นระริก "ปากดีนักนะอีเด็กนี่! แกคิดว่ามีบอสคิรากรคอยคุ้มกะลาหัวแล้วจะทำเป็นผยองได้นานแค่ไหนกัน!" "พอได้แล้วเมษา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นแทรกกลางระหว่างสงครามประสาท คิรากรที่ยืนเงียบมาตลอดก้าวเข้ามาขวาง11ระหว่างผู้หญิงทั้งสองคน ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความเย็นชาและกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศา ดวงตาคมกริบกวาดมองนางแบบสาวด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก "ถ้ายังไม่อยากให้สัญญาจ้างงานทุกชิ้นในประเทศนี้ถูกยกเลิกภายในสามวินาทีนี้... ก็ไสหัวไปซะ" เมษาสั่นสะท้านด้วยความแค้น เธอมองหน้าคิรากรสลับกับรินรดาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วกระแทកส้นสูงเดินหนีหายไปในความมืดของลานจอดรถ บรรยากาศกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่หัวใจของรินรดากลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เธอหันไปมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหาความว่างเปล่าข้างลำตัวเล็กน้อยอย่างคนที่กำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง "คุณคิรากร..." รินรดาเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่เกาะกินหัวใจ "ทำไมต้องลงมาช่วยฉันด้วยล่ะคะ? ปล่อยให้ฉันจัดการเองก็ได้นี่นา" คิรากรไม่ตอบในทันที เขานิ่งเงียบไปนานราวกับชั่งใจ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมที่มักจะมองใครด้วยความเหินห่างและประเมินค่า บัดนี้กลับไหววับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันทั้งร้อนรุ่มและอัดอั้นในเวลาเดียวกัน "จัดการเองงั้นเหรอ?" คิรากรทวนคำ เสียงของเขาแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย "เธอคิดว่าตัวเองมีกี่ชีวิตกันรินรดา? ถึงได้ชอบเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับพวกหมาบ้าพวกนั้นอยู่เรื่อย" "ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะคะ ฉันดูแลตัวเอง..." "แล้วฉันล่ะ?!" ประโยคคำถามที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูปนั้น ทำให้รินรดาถึงกับชะงักงัน คำพูดที่เหลือกลืนหายไปในลำคอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดบางอย่างฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด คิรากรก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนกับเสาคอนกรีตเย็นเฉียบ แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับพื้นผิวเสา กักขังร่างบางเอาไว้ตรงกลางในระยะประชิดที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "คุณ... คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ถอยไปเลยนะคะ" รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อย แต่ปลายนิ้วแข็งแรงกลับเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตาเขาตรงๆ "ใช่... ฉันมันบ้าไปแล้วจริงๆ" คิรากรพึมพำเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเธอ "รู้ไหมว่าตอนที่เห็นเธอยืนอยู่ท่ามกลางพวกมัน... หัวใจฉันมันรู้สึกเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ทั้งที่ผ่านมาฉันไม่เคยสนใจว่าใครจะเป็นจะตายด้วยซ้ำ แต่กับเธอ... ทำไมฉันต้องมาคอยห่วง คอยตามเช็ดตามล้างเรื่องไร้สาระพวกนี้ให้ด้วยวะ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คำสารภาพแบบอ้อมๆ ที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดเจือความห่วงใยนั้น กำลังพังทลายกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาป้องกันตัวเองทีละน้อย "นั่น... มันเป็นเพราะคุณรู้สึกผิดต่างหากล่ะคะ" เธอพยายามหาเหตุผลมากลบเกลื่อนความหวั่นไหว "เพราะฉันเป็นลูกน้องในสังกัดของคุณ เป็นดีไซเนอร์ที่ต้องแบกรับโปรเจกต์ใหญ่ให้บริษัท คุณก็แค่กลัวว่างานจะพัง..." "งานบ้างานบออะไรกัน!" คิรากรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นและเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "ถ้าฉันสนใจแค่งาน ป่านนี้ฉันไล่เธอออกไปนานแล้ว ไม่ต้องมาทนยืนประสาทกินอยู่ตรงนี้หรอก!" "แล้วถ้าไม่ใช่เรื่องงาน... แล้วมันคือเรื่องอะไรล่ะคะ?" รินรดากลั้นใจถามออกไป น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ คิรากรเงียบไปอีกครั้ง เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ความเงียบงันระหว่างคนทั้งคู่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกที่รุนแรงและร้อนรุ่มยิ่งกว่าอุณหภูมิในลานจอดรถ มือหนาเลื่อนลงมาจับข้อมือบางของเธอ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ผิวเนื้อเนียนเบาๆ อย่างเผลอไผล "ก็เพราะว่า..." คิรากรสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต "ฉันไม่อยากเห็นรอยยิ้มของเธอไปยิ้มให้ใครอื่น... และไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอร่วงลงมาเพราะใครหน้าไหนอีกแล้ว... เข้าใจหรือยังล่ะ ยัยตัวแสบ" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เรียบเรียงคำพูดเพื่อตอบกลับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นใต้น้ำ เสียงฝีเท้าฝלกหนักหลายคู่พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบก็สาดส่องเข้ามาจากทางทางขึ้นลานจอดรถ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ใยดี "บอสครับ! คุณคิรากรครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงเลขาคนสนิทของคิรากรดังลั่นมาแต่ไกล พร้อมกับร่างที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทกำลังถูกแฮกจากภายนอก ข้อมูลดีไซน์คอลเลกชันใหม่ทั้งหมดกำลังจะถูกดาวน์โหลดออกไปตอนนี้เลยครับ!" คิรากรผละออกจากร่างบางทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่โหมดเย็นชาและเฉียบขาดดั่งเดิมในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธกริ้วที่ถูกขัดจังหวะเวลาสำคัญ รินรดารีบถอยหลังออกมาตั้งหลัก ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายปนตกใจกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างรวดเร็ว "ใครเป็นคนทำ?" คิรากรเอ่ยถามเสียงเยือกเย็นจนเลขาหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อม "ยังไม่ทราบแน่ชัดครับ แต่ที่หน้าจอควบคุมหลักตอนนี้... ปรากฏภาพสัญลักษณ์แปลกๆ ขึ้นมา เป็นรูป... ดอกกุหลาบสีดำครับบอส!" ดวงตาของคิรากรหรี่แคบลงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ดอกกุหลาบสีดำ' ผิดกับรินรดาที่เบิกIตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เพราะนั่นคือสัญลักษณ์ของบุคคลจากอดีต... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วจากชีวิตของเธอเมื่อสามปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความปากแข็งของบอสคิรากรด้วยกันนะคะ รักที่สุดค่ะ!