กับดักของเมษา

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำถูกโยศงโต๊ะประชุมกระจกใสเสียงดังปึง จนกาแฟในแก้วกระเซ็นปริ่มขอบ รินรดาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอนั่งไขว่ห้างหลังตรงดิ่ง สบตากับคณะกรรมการบริหารและบรรดาผู้ถือหุ้นที่กำลังมองเธอด้วยสายตาพิพากษา ราวกับเธอเป็นนักโทษประหารที่รอแค่เวลาลั่นไก "คุณรินรดาคะ... อธิบายหน่อยสิคะว่าทำไมไฟล์แบบร่างคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วง ถึงไปปรากฏอยู่บนหน้าฟีดอินสตาแกรมของแบรนด์คู่แข่งได้ แถมยังตัดหน้าเราปล่อยคอลเลกชันออกมาก่อนล่วงหน้าถึงสามวันแบบนี้!" เสียงแหลมสูงที่เจือความสะใจอย่างมิดเม้นต์ไม่ค่อยมิดของ เมษา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน นางแบบสาวในชุดสูทสีขาวสะอาดตาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาหมุนโชว์หน้าจอให้ทุกคนในห้องเห็นภาพสเกลชุดเดรสซิกเนเจอร์ที่เธอเป็นคนขโมย... อ้อ ไม่สิ เป็นคน "พบเจอ" ในโฟลเดอร์ส่วนกลางของบริษัท รินรดาลอบยิ้มมุมปาก ความเยือกเย็นของเธอทำให้เมษาขยับตัวด้วยความหงุดหงิด "ถ้าตาไม่ฝาดจนเกินไปนะคะคุณเมษา..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ "ไฟล์ที่ถูกปล่อยออกไปน่ะ มันเป็น *เวอร์ชันเก่า* ที่ฉันสั่งยกเลิกการผลิตไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อนต่างหากค่ะ ถ้าคู่แข่งโง่พอที่จะเอาขยะที่ฉันคัดทิ้งมาทำเป็นคอลเลกชันเรือธง ฉันก็คงต้องแสดงความเสียใจล่วงหน้ากับยอดขายของพวกเขาแล้วล่ะค่ะ" "นี่เธอยังมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาอีกเหรอ!" เมษาตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัด หน้าตาบิดเบี้ยวจนแทบเสียทรง "หลักฐานคาตาขนาดนี้ ลายเซ็นรหัสประจำตัวเธอก็หราอยู่บนไฟล์! ประธานคะ... คนแบบนี้ไม่มีจรรยาบรรณ เอาความลับบริษัทไปขายให้คู่แข่ง สมควรโดนไล่อออกทันทีและฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายให้หมดตัวค่ะ!" เสียงซุบซิบฮือฮาเริ่มดังขึ้นในหมู่คณะกรรมการ สายตาทุกคู่ที่มองมาเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง สัญชาตญาณเตือนรินรดาว่านี่ไม่ใช่ความสะเพร่าธรรมดา แต่มันคือแผนการที่ถูกวางไว้รัดกุมเพื่อกำจัดเธอให้พ้นทางจากโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังจะมาถึง และยิ่งเมื่อเธอนึกถึงเงาปริศนาของ "ดอกกุหลาบสีดำ" ที่คิรากรพูดถึงเมื่อคืน หัวใจเธอก็ยิ่งเต้นระส่ำด้วยความหวาดระแวง ประตูห้องประชุมห้องใหญ่ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน แรงกระแทกเบาๆ แต่ทรงพลังทำให้ทุกคนหันขวับไปมองเป็นตาเดียว คิรากรก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา สูทสีเทาเข้มตัดเย็บเนียบรับกับไหล่กว้าง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองผู้คนในห้องก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของรินรดาเพียงเสี้ยววินาที แล้วจึงเลื่อนไปสบตากับเมษาที่รีบปรับสีหน้าเป็นตื่นตระหนกแกมดีใจ "ท่านประธานคะ... พอดีเลยค่ะ เมษาเพิ่งจับได้คาหนังคาเขาว่าใครคือหนอนบ่อนไส้..." เมษารีบเดินเข้าไปหา ทำเสียงออดอแอดยวนใจหวังจะเกาะแขนแกร่ง แต่คิรากรกลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจ ปฏิกิริยานั้นทำให้เมษาหน้าเสียไปเล็กน้อยแต่ก็ยังฝืนยิ้ม "ผมยังไม่ได้อนุญาตให้คุณพูด..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทำเอาเมษาถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ คิรากรเดินตรงไปยังหัวโต๊ะประชุม ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประธาน หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเลื่อนดูข้อมูลด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "คุณรินรดา..." คิรากรเอ่ยเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรกในห้องนี้ ดวงตาคมกริบมองตรงมา "คุณมีอะไรจะแก้ตัวไหม ก่อนที่ผมจะเซ็นคำสั่งไล่อออกตามที่คณะกรรมการเสนอ" รินรดาสบตากับเขา นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เธอยืดอกขึ้น เชิดหน้าเล็กน้อยด้วยความถือดีในศักดิ์ศรีของดีไซเนอร์มือหนึ่ง "ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัวกับข้อกล่าวหาตลกๆ นี่หรอค่ะท่านประธาน..." รินรดาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง กวาดสายตามองหน้าทุกคนทีละคนอย่างไม่เกรงกลัว "เพราะคนที่ขโมยไฟล์งานไป ไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นคนที่พยายามจะเอาหน้าด้วยผลงานปลอมๆ ต่างหากล่ะคะ" "อี๋! พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงยะ!" เมษาแว้ดขึ้นมาทันที หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "เธอกล่าวหาฉันเหรอ! มีหลักฐานอะไรไม่ทราบ!" "หลักฐานน่ะเหรอคะ..." รินรดายิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนที่มองรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "IP Address ของคนที่เข้ามาแฮกเข้าระบบส่วนกลางตอนตีสองเมื่อคืนซ่อมแซมไฟล์... ถูกส่งมาจากไอ피เครื่องส่วนตัวของใครบางคน ที่บังเอิญนั่งไลฟ์สดขายของอยู่ริมสระน้ำคอนโดหรูเมื่อคืนนี้พอดีค่ะคุณเมษา... สนใจให้ฉันฉายโปรเจกเตอร์เปิดคลิปหลักฐานให้ที่ประชุมดูตอนนี้เลยไหมล่ะคะ?" สีหน้าของเมษาเปลี่ยนจากแดงก่ำเป็นซีดเผือดในพริบตาเดียว ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก มือที่กำแท็บเล็ตแน่นจนข้อต่องอขาว คิรากรหรี่ตาลง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน เขาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ เสียงกระแทกเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความเงียบ "พอแค่นี้แหละครับ..." คิรากรเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงอำนาจเด็ดขาด "เรื่องหนอนบ่อนไส้... ฝ่าย IT ของเราจัดการล็อกอินตัวจริงเรียบร้อยแล้ว และกำลังส่งมอบให้ตำรวจดำเนินคดีข้อหาลักทรัพย์สินทางปัญญาและการจารกรรมข้อมูลบริษัท" เมษาเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องประชุมทันที ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างงดงามบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก ร้องไห้โฮออกมาอย่างไร้ภาพลักษณ์ รินรดายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสะใจระดับพรีเมียม แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ จู่ๆ ประโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเธอก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอก้มลงหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกจนเกือบหยุดเต้น คือข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอล็อกอิน *[ดอกกุหลาบสีดำบานสะพรั่งแล้ว... รินรดา เธอกล้าพอที่จะเปิดประตูต้อนรับฉันไหม?]* ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ขาทั้งสองข้างแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นห้องประชุม เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับคิรากรอีกครั้ง เธอก็พบว่าเขากำลังมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากลัวว่าความลับบางอย่างกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า... ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของเมล่อนโซดาเสมอนะคะ