การปกป้องที่แสนร้าย

"ถ้าคิดว่าการซุบซิบนินทาหลังความตายของความพยายามคนอื่นจะทำให้พวกคุณดูสูงส่งขึ้นมาได้ล่ะก็... เชิญตักตวงความสุขปลอมๆ นั้นไว้ให้เต็มที่นะคะ ก่อนที่มันจะไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินให้ยืน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจที่ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู ไม่ได้ดังมาจากปลายสายอย่างที่รินรดากล่าวหาในใจ ทว่ามันกลับก้องกังวานมาจากด้านหลังของกลุ่มไฮโซสาวและดีไซเนอร์รุ่นพี่ที่กำลังยืนล้อมวงวิจารณ์ผลงานและชีวิตส่วนตัวของเธออย่างออกรสออกชาติ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของคิรากรสลับกับร่างสูงสง่าของซีอีโอหนุ่มที่ยืนอยู่ประชิดตัว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาเดินมาถึงจุดนี้? และที่สำคัญที่สุด... ปลายสายที่เพิ่งวางสายไปเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนหน้า กลับเป็นสัญญาณคำสั่งด่วนที่เขาสั่งการไปยังแผนกกฎหมายและฝ่ายบริหารสูงสุดของเครือห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ บรรยากาศบริเวณมุมอับของห้องจัดแสดงแฟชั่นโชว์พลันเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา เสียงหัวเราะคิกคักและรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของเมษาและพรรคพวกแข็งค้างไปในอากาศ เมษาหน้าซีดเผือดลงถนัดตาเมื่อหันไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์ของคิรากร—ชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของวงการแฟชั่นครึ่งค่อนประเทศไว้ในกำมือ "คุณ... คุณคิรากรคะ" เมษาพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก น้ำเสียงที่เคยหวานหยาดเยิ้มสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "คือ... พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะ..." "ไม่ได้ตั้งใจ?" คิรากรทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาช่างเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้กลุ่มคนเหล่านั้นทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังกดดันจนพวกเธอต้องถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ "การนินทาคนอื่นด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม การบิดเบือนข้อมูลเพื่อดิสเครดิตผลงานของดีไซเนอร์ในสังกัดของผม... คุณเรียกว่าไม่ได้ตั้งใจเหรอครับ หรือว่าสมองส่วนที่ใช้กลั่นกรองคำพูดมันฝ่อไปตามอายุการใช้งานกันแน่?" คำพูดเชือดเฉือนที่ไร้ซึ่งความปรานีทำเอาใบหน้าของเหล่าคุณหนูตระกูลดังและนางแบบสาวชาหนึบราวกับถูกตบด้วยฝ่ามือล่องหน รินรดายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวในอกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างกะทันหัน ผู้ชายคนนี้... ปกป้องเธออย่างนั้นหรือ? ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขายังทำท่าทางเย่อหยิ่งและต่อปากต่อคำกับเธอแทบตาย "คุณคิรากรกำลังเข้าใจผิดนะคะ พวกเราแค่..." ดีไซเนอร์รุ่นพี่คนหนึ่งพยายามแก้ตัวเสียงสั่น แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค ประตูลิฟต์วีไอพีด้านหลังก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ—ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลและกฎหมายของเครือบริษัท "ท่านประธานเรียกผมเหรอครับ?" ชายคนนั้นรีบก้าวเข้ามาโค้งคำนับคิรากรด้วยความนอบน้อม คิรากรปรายตามองกลุ่มคนที่กำลังหน้าซีดเป็นไก่ต้มด้วยหางตา น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดราวกับประกาศิตถูกเอ่ยขึ้น "จัดการยกเลิกสัญญาว่าจ้างและสัญญาร่วมงานทั้งหมดกับบุคคลกลุ่มนี้ทันที รวมถึงขึ้นบัญชีดำ (Blacklist) ห้ามไม่ให้เหยียบเข้ามาในอีเวนต์หรือพื้นที่ในเครือของเราอีกตลอดชีวิต... และถ้าใครยังมีข้อสงสัยเรื่องกฎหมายหมิ่นประมาทและการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายเพื่อชื่อเสียงของบริษัท ก็เชิญไปคุยกับทีมทนายความของผมที่ห้องประชุมใหญ่ได้เลยครับ" "วะ... ว่ายังไงนะคะ?!" เมษาอุทานออกมาเสียงหลง ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและอับอาย "คุณคิรากรจะไล่พวกเราออกเพียงเพราะอีนังบ้านี่พูดจาไม่เข้าหูเนี่ยนะวะคะ? มันไม่ยุติธรรมเลย!" "ยุติธรรม?" คิรากรหันขวับกลับมามองนางแบบสาวด้วยสายตาดุจคมมีด "ในโลกธุรกิจ ไม่มีคำว่ายุติธรรมสำหรับคนไร้สมองและไร้มารยาทหรอกนะครับคุณเมษา... และจำใส่สมองเอาไว้ให้ดีว่า รินรดา คือดีไซเนอร์มือหนึ่งที่ผมเป็นคนดึงตัวมาทำงานด้วย หากใครยังกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ คนๆ นั้นก็เตรียมตัวออกจากวงการนี้ได้เลย" คำประกาศกร้าวที่ดังฟังชัดทำเอารินรดาถึงกับลมหายใจสะดุด เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนหยัดปกป้องเธออย่างองอาจ ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความซับซ้อนบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในความเงียบงัน ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและกลุ่มของเมษากำลังจะถูก รปภ. เชิญตัวออกไปอย่างไร้เกียรติ เสียงแจ้งเตือนข้อความทางโทรศัพท์มือถือของคิรากรก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ร่างสูงก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าสีหน้าของซีอีโอจอมเผด็จการเปลี่ยนไปราวกับหนังคนละม้วน คิรากรเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกยากจะคาดเดา ก่อนที่เขาจะคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นแล้วออกแรงดึงให้เดินตามไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยถามสักคำ "เดี๋ยว... คุณคิรากร จะพาฉันไปไหนคะ!" รินรดาโวยวายพร้อมกับพยายามยื้อข้อมือตัวเองกลับ แต่แรงของอีกฝ่ายมีมากกว่ามหาศาล "อย่าเพิ่งถามอะไรทั้งนั้น..." คิรากรพึมพำเสียงเครียด ดวงตาคมมองตรงไปข้างหน้าด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "เพราะตอนนี้... คนที่เธอควรจะกลัวจริงๆ ไม่ใช่พวกผู้หญิงปากจัดพวกนั้น... แต่กำลังยืนรอเราอยู่ข้างล่างแล้ว" เมล่อนโซดาขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาส่งกำลังใจให้ยัยตัวแสบกับท่านประธานขาโหด แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ!