ทริปธุรกิจสุดป่วน

"ถ้าคุณยังกล้าเปิดปากพูดคำว่า 'เปลี่ยนดีไซน์กระเป๋า' ออกมาอีกแม้แต่พยางค์เดียว ฉันจะเอาแฟ้มหนังจระเข้นี่ฟาดหน้าคุณให้กระดูกจมูกยุบลงไปฝังในกะโหลกจริงๆ ด้วยค่ะคุณคิรากร!" เสียงตวาดแว้ดดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงต้อนรับของรีสอร์ตสไตล์โมเดิร์นลอฟท์กลางหุบเขาที่เงียบเชียบ รินรดาหอบหายใจจนอกกระเพื่อม แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววดื้อรั้นตอนนี้ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ มือเรียวบางกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด เธอเพิ่งผ่านการเดินทางอันยาวนานหกชั่วโมงบนถนนคดเคี้ยว ยืนประชุมมาราธอนกับโรงงานผลิตเครื่องหนังท้องถิ่นมาตั้งแต่บ่าย จนกระทั่งความซวยระดับพรีเมียมมาเยือนเมื่อรถตู้ทีมงานเกิดยางแตกกลางป่าลึกท่ามกลางฝนที่กระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว และสุดท้าย... เธอก็ต้องติดแหง็กอยู่กับ 'เจ้ากรรมนายเวร' ร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกทำหน้าตายอยู่ตรงหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ คิรากรปรายตามองเอกสารในมือเธอก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบกับดวงตาคู่วุ่นวายที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว เขายังคงรักษามาดซีอีโอผู้เย็นชาและไร้หัวใจไว้ได้อย่างเหนียวแน่น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน เป็นรอยยิ้มที่ต่อให้เป็นนางฟ้าก็ยังอยากจะแปลงร่างเป็นซาตานเพื่อกระโดดตบสักฉาด "คุณกำลังใช้อารมณ์เหนือเหตุผลอีกแล้วนะคะรินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของเขาลอยปะทะจมูกจนรินรดาต้องผถดถอยหลังหนี "ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์ คุณควรจะรับฟังข้อเสนอแนะเพื่อความสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่มายืนกรี๊ดกราดใส่ผมเหมือนเด็กสาวเอาแต่ใจ" "เด็กสาวเอาแต่ใจงั้นเหรอคะ?!" รินรดากัดฟันกรอด ขยับเข้าไปประชิดตัวเขากลับบ้างโดยไม่ยอมให้ส่วนสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของอีกฝ่ายมาข่มขู่เธอได้ "ไอ้ที่ดีไซน์แก้ไปสามรอบน่ะมันตามใจรสนิยมประหลาดของคุณคนเดียวต่างหาก! เมษาเขายังไม่เรื่องมากเท่าคุณเลยด้วยซ้ำ!" ทันทีที่ชื่อของ 'เมษา' ถูกหลุดออกจากปาก บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปในพริบตา คิรากรหรี่ตาลงคมกริบ ความเย็นชาในแววตาลดระดับลงกลายเป็นความอึมครึมที่น่ากลัว เขาก้มหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายจมูกจนรินรดารู้สึกใจกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "อย่าเอาผู้หญิงคนนั้นมาเปรียบเทียบกับคุณ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลังดังก้องในความเงียบ "เพราะสำหรับผม... คุณมันน่ารำคาญกว่าเป็นร้อยเท่า แต่แปลก... ที่ผมดันสลัดคุณออกจากหัวไม่ได้เลยสักวินาทีเดียว" รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นรำถี่ขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล เธอรีบเบือนหน้าหนีแล้วผลักอกแกร่งให้ออกห่างทันที "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ! เลิกเล่นลิ้นแล้วไปจัดการเรื่องห้องพักซะ! ฝนตกหนักขนาดนี้สัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี รถก็พัง ติดอยู่กันสองคนแบบนี้ ถ้าคืนนี้คุณนอนละเมอหาเมษาขึ้นมา ฉันจะถีบคุณตกเตียงไม่ให้เหลือซากแน่ค่ะ!" คิรากรหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ผิดกับท่าทีหงุดหงิดก่อนหน้านี้ลิบลับ เขาควักสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาโบกไปมาต่อหน้าเธอด้วยสีหน้าเหนือกว่า "เสียใจด้วยนะฃรินรดา... ทางรีสอร์ตแจ้งว่าระบบคอมพิวเตอร์ล่ม และตอนนี้ห้องพัก VIP เหลือแค่ 'ห้องเดียว' เท่านั้น" "ว่ายังไงนะ?!" รินรดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "ห้องสวีทเตียงเดี่ยวขนาดคิงไซส์... เราต้องแชร์ห้องนอนเดียวกันในค่ำคืนนี้ครับคุณดีไซเนอร์ขาโหด" คิรากรยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เป็นรอยยิ้มของปีศาจเจ้าแผนการที่ทำเอารินรดาอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ให้ป่าราบ ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้เริ่มต้นขึ้นอีกยก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันด้วยความแปลกใจ ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย มีเงาร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดสูทเปียกโชกกำลังยืนยิ้มกริ่มอยู่หลังกระจก พร้อมกับชูซองเอกสารสีน้ำตาลสนิมเปื้อนโคลนขึ้นมาโบกให้เห็นผ่านแสงไฟสลัว รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากถาม คิรากรกลับหน้าถอดสีลงในพริบตา ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด เมื่อชายคนนั้นส่งยิ้มเย็นเยียบแล้วริมฝีปากก็ขยับเอ่ยคำพูดไร้เสียงผ่านกระจกเข้ามาว่า... *'เกมพลิกแล้วครับท่านซีอีโอ... เอกสารลับที่คุณสั่งให้ทำลาย ตอนนี้มันอยู่ในมือของคู่แข่งตัวฉกาจแล้ว'* รินรดานิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อหันกลับมามองสีหน้าของคิรากรที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มา ณ ที่นี้นะคะ!