การสำรวจโซนต้องห้าม

"ถ้าพวกเราก้าวผ่านเขตแนวศิลาพิทักษ์นี้ไป โอกาสรอดชีวิตจากการประเมินความหนาแน่นของมานาจะลดฮวบลงเหลือต่ำกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ทันทีครับ อาเรีย" เสียงของเรย์ราบเรียบและเย็นเยียบ ราวกับนักบัญชีที่กำลังอ่านงบดุลขาดทุนยับเยินของบริษัทก่อนล้มละลาย ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ ลงบนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียว ข้อมูลตัวเลขจำนวนมหาศาลและแผนผังโครงสร้างใต้ดินของ 'เขตซากปรักหักพังแอสทารอส' โผล่ขึ้นมาเรียงรายเป็นตับ มันคือโซนต้องห้ามระดับภัยพิบัติที่กิลด์ใหญ่อื่นๆ ต่างพากันเมินหน้าหนี แต่สำหรับกิลด์ 'อัศวินโลหิต' ที่กำลังรอวันฟื้นฟู นี่คือทางลัดเดียวที่จะกู้ชื่อเสียงกลับคืนมา อาเรียยืนกอดอกแน่น แผ่นหลังเพรียวบางพิงเข้ากับซากเสาหินโบราณที่ปกคลุมด้วยมอสเรืองแสงสีม่วง ดวงตาคมกริบของเธอจ้องมองลึกเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหน้า ความมืดที่แม้แต่คบเพลิงเวทมนตร์ก็ยังส่องสว่างไปได้ไม่ถึงสิบเมตร กลิ่นอายความตายลอยคละคลุ้งปะปนมากับสายลมเย็นยะเยือกที่พัดย้อนขึ้นมาจากหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ "นายคำนวณผิดพลาดไปหรือเปล่า เรย์" หญิงสาวหันมามองคู่หูหนุ่มด้วยรอยยิ้มมุมปาก แม้ริมฝีปากจะแย้มยิ้ม แต่กล้ามเนื้อทั่วร่างกลับตึงเครียดพร้อมปะทะทุกเมื่อ "สิบเปอร์เซ็นต์สำหรับนาย มันมักจะแปลว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ในแผนสำรองเสมอไม่ใช่หรือไง?" "นั่นคือการประเมินในกรณีที่เราพึ่งพากำลังรบดิบครับ" เรย์ปัดหน้าจอโฮโลแกรมทิ้ง ละอองแสงสีฟ้าสลายกลายเป็นความว่างเปล่า เขายกมือขึ้นจัดแว่นตา "แต่ตอนนี้ผมมี 'งบประมาณ' ในมือมากพอสมควรแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็ดีดนิ้วเบาๆ พื้นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือนเล็กน้อย โครงกระดูกนักรบเกราะเหล็กขึ้นสนิมสามสบายนับร้อยตัวผุดขึ้นมาจากผืนดินราวกับหน่อไม้หลังฝนตก พวกมันไม่มีเสียงคำรามโหยหวนแบบเนโครแมนเซอร์มือสมัครเล่นทั่วไป แต่เคลื่อนไหวด้วยจังหวะจะโคนที่เป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับกองบัญชาการทหารกำลังเดินตรวจแถว ทักษะ [บัญชีโลหิต: จัดสรรอัตราส่วนกำลังพล] ทำงาน! เรย์ใช้หลักการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์มาประยุกต์ใช้กับกองทัพอันเดด ทำให้พวกมันไม่สิ้นเปลืองมานาโดยใช่เหตุ และเคลื่อนไหวได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด "น่าขนลุกเป็นบ้า..." อาเรียพึมพำเบาๆ แม้จะร่วมงานกับเขามานานจนชินตา แต่ภาพกองทัพซากศพที่ถูกควบคุมด้วยสติสัมปชัญญะอันเฉียบคมแบบนี้ก็ยังชวนให้รู้สึกแปลกแยกทุกครั้ง "เอาล่ะ นายบัญชีสมองเพชร นำทางไปสิ ฉันจะคอยคุ้มกันแนวหลังให้เอง ถ้านายคำนวณพลาดแม้แต่น้าวินาทีเดียว ฉันจะเอาโล่กระแทกหัวนายให้หายแค้นแน่" "รับทราบครับ ผมจะพยายามทำกำไรสูงสุดให้กับการสำรวจครั้งนี้ให้ได้" เรย์แย้มยิ้มบางเบา ก่อนจะก้าวเท้าเดินนำหน้าเข้าสู่เขตแดนต้องห้ามที่ไร้ซึ่งผู้คนเหยียบย่ำมานานนับร้อยปี บรรยากาศภายในโซนต้องห้ามกดดันและอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด ผนังถ้ำด้านข้างไม่ได้ทำจากหินธรรมชาติ แต่เป็นซากโครงกระดูกขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกหลอมรวมเข้ากับแร่ธาตุใต้พิภพ หยาดน้ำที่หยดลงมาจากเพดานถ้ำส่งเสียงดัง 'ติ๋ง... ติ๋ง...' สะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก เรย์กวาดสายตามองรอบด้านอย่างละเอียด ดวงตาของเขาฉายแวววิเคราะห์ตลอดเวลา เขารู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนเก็บเลเวลธรรมดา แต่เป็นระบบนิเวศน์ปิดที่ถูกสร้างขึ้นโดยเวทมนตร์โบราณ *แกร๊ก...* เสียงฝีเท้าที่ดังแทรกเข้ามาอย่างผิดจังหวะทำให้เรย์ยกมือขึ้นส่งสัญญาณหยุดทันที กองทัพโครงกระดูกเบื้องหน้าหยุดชะงักพร้อมเพรียวราวกับถูกตัดต่อด้วยโปรแกรมตัดต่อวิดีโอ "มีอะไร?" อาเรียกระซิบเสียงเบา ขยับเข้ามาใกล้พร้อมยกโล่ใหญ่ขึ้นตั้งรับ สัญชาตญาณนักรบของเธอกรีดร้องเตือนภัยอันตรายระดับวิกฤต "ไม่ใช่ศัตรูครับ..." เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงมองไปยังซากปรักหักพังของแท่นบูชาโบราณที่อยู่ลึกเข้าไปในห้องโถงกว้าง "แต่เป็น 'ร่องรอยการใช้งาน' ต่างหาก" บนแท่นบูชาหินสีดำสนิท มีรอยขีดข่วนใหม่เอี่ยมที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน รอยเหล่านั้นเรียงรายเป็นอักษรเวทมนตร์ภาษาโบราณที่ยังคงมีละอองมานาสีแดงฉานคุกรุ่นอยู่ ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายของมานานั้นช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน มันคือกลิ่นอายเวทมนตร์ชนิดเดียวกับที่กิลด์อันดับหนึ่งของอาณาจักรเคยใช้ "เป็นไปไม่ได้..." อาเรียเบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นรอยสัญลักษณ์นั้น "เขตนี้ถูกปิดตายจากระบบส่วนกลาง ไม่มีทางที่กิลด์อื่นจะเข้ามาได้ก่อนพวกเรา เว้นเสียแต่ว่า..." "เว้นเสียแต่ว่าพวกเขามี 'รหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบ' หรือไม่ก็..." เรย์ยังพูดไม่ทันจบประโยค *ติ๊ด!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นอย่างไร้ที่มา กลับทำให้เลือดในกายของเรย์และอาเรียเย็นเฉียบลงพร้อมกัน หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าของเนโครแมนเซอร์หนุ่มโดยไม่ต้องรอให้เขาเรียกใช้งาน ตัวอักษรสีเลือดขนาดใหญ่กระพริบเตือนถี่ๆ **[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลภารกิจ]** **[ระดับภัยพิบัติ: SSS (เกินกว่าขีดจำกัดการประเมิน)]** **[คำเตือน: ผู้เล่นภายนอกได้ทำการ 'ปลดผนึก' บอสลับประจำโซนก่อนกำหนด เวลาการตื่น 10... 9... 8...]** พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สั่นประสาทจนแก้วหูแทบปริแตกดังสะท้อนมาจากใจกลางความมืดมิดเบื้องล่าง อาเรียหน้าซีดเผือด เธอกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด "เรย์... แบบนี้มันนอกเหนือจากสมการที่นายคำนวณไว้แล้วไม่ใช่หรือไง!" เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น แว่นตาของเขาสะท้อนแสงสีแดงวาบจากหน้าจอระบบ รอยยิ้มที่เคยสุขุมเยือกเย็นค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยประกายตาแห่งความท้าทายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "ไม่หรอกครับอาเรีย..." เรย์เอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับสะบัดมือเรียกเคียวแห่งความตายสีดำสนิทออกมาถือไว้ในมือ "มันแค่แปลว่า... งบประมาณในการต่อสู้ครั้งนี้จำเป็นต้องเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเท่านั้นเองครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้เสมอนะครับ