เมื่อเนโครแมนเซอร์ต้องเฝ้าไข้

"ถ้าเจ้ายังดื้อดึงไม่ยอมดื่มยาสมุนไพรต้มหม้อนี้ ข้าจะใช้เวทมนตร์บังคับให้วิญญาณโครงกระดูกมาป้อนเจ้าด้วยวิธีปากต่อปากจริงๆ ด้วยนะ อาเรีย" เสียงถอนหายใจยาวนานดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระทบกันเบาๆ ของช้อนไม้และขอบถ้วยเซรามิกเคลือบสีมอๆ เรย์ใช้มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของอดีตหัวหน้ากิลด์สาวผู้แข็งแกร่งเอาไว้ ขณะที่มืออีกข้างพยายามเกลี่ยเส้นผมสีทองยุ่งเหยิงที่ชุ่มเหงื่อกาฬให้ออกจากหน้าผากมนร้อนผ่าว บนเตียงไม้สนเก่าคร่ำคร่าในห้องพักของโรงเตี๊ยมเขตชายขอบ อาเรียกำลังนอนซมด้วยพิษไข้ ใบหน้าที่เคยคมคายและเต็มไปด้วยความมั่นใจบัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีแดงก่ำ ผิวเนื้อร้อนจัดราวกับเตาหลอมเวทมนตร์ ลมหายใจที่หอบกระชั้นผ่านริมฝีปากที่แห้งผากจนแตกเป็นขุยคือหลักฐานชั้นดีว่า สถานะผิดปกติประเภท "คำสาปโลหิตเน่าเปื่อย" ที่ได้รับมาจากดันเจี้ยนระดับ B เมื่อวานซืน กำลังกัดกินพลังชีวิตของเธออย่างช้าๆ "เงียบ... น่า... เรย์..." อาเรียพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ดวงตาที่มักจะเปล่งประกายดุดันยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับปรือปรอยและไร้เรี่ยวแรง เธอยกมือสั่นเทาขึ้นปัดป้องถ้วยยาอย่างดื้อรั้น "ข้า... แค่พัก... เดี๋ยวก็หาย... ไม่เห็นต้อง... เรื่องมาก..." "พักบ้าอะไรล่ะครับ ชีพจรของเจ้าเต้นผิดจังหวะไปสิบแปดเปอร์เซ็นต์แล้วนะในรอบหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ถ้าข้ายังมัวแต่ปล่อยให้เจ้าเก่งไม่เข้าเรื่องแบบนี้ มีหวังวันพรุ่งนี้เช้าข้าคงได้ใช้สกิล 'เนื้อมรณะฟื้นคืน' กับซากศพของหัวหน้ากิลด์ตัวเองแน่ๆ" เรย์โต้กลับด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ภายนอกเขาจะแสดงออกราวกับเป็นนักบัญชีผู้เย็นชาที่กำลังตรวจเช็คความเสียหายของบัญชีขาดทุน แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้ดีว่าความอึดของอาเรียคือเสาหลักเดียวที่ค้ำจุนกิลด์ "สุสานไร้พ่าย" ที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิมแห่งนี้เอาไว้ ย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน ในดันเจี้ยนซากโบราณสถานแห่งความมืด อาเรียเอาตัวเข้ามารับการโจมตีจาก "อัศวินโลหิตไร้เงา" แทนเขาเพื่อปกป้องจุดบอดของเนโครแมนเซอร์มือใหม่อย่างเขา แม้ว่าในท้ายที่สุด เรย์จะใช้ไหวพริบและฝูงกองทัพโครงกระดูกนับร้อยจัดการบอสตัวนั้นลงได้ด้วยการคำนวณมุมตกกระทบของเสาหินถล่ม แต่มันก็แลกมาด้วยพิษคำสาปที่ฝังรากลึกในร่างกายนของหญิงสาว ในฐานะเนโครแมนเซอร์ เรย์คุ้นเคยกับการจัดการกับ "ความตาย" ดีกว่าใคร ซากศพ วิญญาณเร่ร่อน หรือแม้แต่คำสาปแห่งความมืดคือสิ่งแวดล้อมการทำงานปกติของเขา แต่การต้องมานั่งเฝ้าไข้คนเป็น... คนที่ดื้อรั้นที่สุดในทวีปนี้ กลับเป็นโจทย์ยากที่ไม่มีสูตรคำนวณตายตัวในตำราเล่มไหนเลย "เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูสิครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะหยิบตำราเวทมนตร์เล่มหนาขึ้นมาเปิดผ่านแสงตะเกียงสลัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสถานะ 'คำสาปโลหิตเน่าเปื่อย' (Blood Rot Curse) ระดับ 4] [สถานะปัจจุบันของเป้าหมาย (อาเรีย): พลังชีวิต (HP) ลดลงอย่างต่อเนื่อง 5 หน่วยต่อวินาที | ความต้านทานเวทมนตร์ลดลง 40% | เสี่ยงต่อการเข้าสู่สถานะ 'โคม่าถาวร' หากไม่ได้รับการชำระล้างภายใน 6 ชั่วโมง] [คำแนะนำจากระบบ: จำเป็นต้องใช้ 'น้ำตาแห่งภูตพฤกษา' หรือ 'แก่นแท้แห่งวิญญาณบริสุทธิ์' เพื่อถอนคำสาป หรือใช้วิธีการถ่ายเทมานาขั้นสูงผ่านการสัมผัสโดยตรงเพื่อกดขี่คำสาปไว้ชั่วคราว] เรย์ขมวดคิ้วแน่นจนหัวคิ้วแทบจะชนกัน "น้ำตาแห่งภูตพฤกษา" หรือ "แก่นแท้แห่งวิญญาณบริสุทธิ์" ล้วนเป็นไอเทมระดับแรร์ที่ต้องใช้เงินซื้อในตลาดมืดด้วยราคามหาศาล หรือไม่ก็ต้องบุกเข้าไปในดันเจี้ยนระดับ A อีกแห่ง ซึ่งในสภาพที่กิลด์ไร้พ่ายแทบจะล้มละลายและไม่มีกองกำลังสำรองเช่นนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลย ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่... จึงมีเพียงวิธีที่สอง เรย์หันกลับมามองร่างที่นอนซมบนเตียง อาเรียเริ่มมีอาการตัวสั่นเทาหนักขึ้นเรื่อยๆ พิษไข้ทำให้เธอละเมอเพ้อพออกมาด้วยเสียงอันเบาหวิว มือที่กำผ้าห่มแน่นเริ่มเย็นเฉียบ "เจ้าคนงี่เง่า... ข้าบอกแล้ว... ว่าข้าไหว..." เธอยังคงพยายามฝืนทน "เลิกทำเป็นเก่งได้แล้วครับ หัวหน้า" เรย์วางถ้วยยาวางลงบนโต๊ะข้างเตียง เขาถอดถุงมือหนังสีดำที่ใช้สำหรับควบคุมศพออก เผยให้เห็นเรียวมือขาวสะอาดของอดีตนักบัญชีที่ผ่านการฝึกฝนเวทมนตร์จนเริ่มมีรอยด้านบางๆ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ รวบรวมมานาสีฟ้าครามจางๆ ไว้ที่ปลายนิ้ว การถ่ายเทมานาเพื่อกดขี่คำสาป ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเนโครแมนเซอร์ฝึกหัด มานาแห่งความตายและคำสาปมีความใกล้เคียงกัน หากควบคุมไม่ดี พลังของเขาอาจไปกระตุ้นให้คำสาปของอาเรียลุกลามเร็วขึ้นเป็นสองเท่า แต่นี่ไม่ใช่เวลามาลังเล เรย์ขยับเข้าไปใกล้เตียง โน้มตัวลงช้าๆ ก่อนจะวางมือข้างหนึ่งทาบลงบนหน้าผากที่ร้อนผ่าวของอาเรีย ส่วนมืออีกข้างหนึ่งกุมมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้มั่น "อื้อ..." อาเรียครางแผ่วเบาด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านมาจากมือของเขา แต่ในขณะเดียวกัน ความเย็นนั้นก็ช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาร่างกายเธอได้ชั่วขณะ "อยู่นิ่งๆ นะครับ... ถ้าเจ้าไม่อยากให้วิญญาณออกจากร่างไปก่อนจะได้ใช้หนี้ค่าเหล้าที่ค้างไว้กับเจ้าของโรงเตี๊ยม" เรย์กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหูของเธอ เขากระจายมานาทั่วฝ่ามือ เริ่มต้นกระบวนการ "กลั่นกรองคำสาป" ด้วยการใช้หลักการคำนวณเส้นทางเดินของพลังเวทในร่างกายมนุษย์ ดวงตาของเรย์เปลี่ยนเป็นสีเทานิลประกายฟ้า สมองส่วนวิเคราะห์ทำงานเต็มกำลังเพื่อคำนวณหาจุดตัดของกระแสมานาที่ปนเปื้อนพิษคำสาปในร่างของอาเรียทีละเส้น... ทีละเส้น... เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท่ามกลางความเงียบงันของยามวิกาล มีเพียงเสียงลมหายใจที่เริ่มผ่อนคลายลงทีละน้อยของหญิงสาว เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มใบหน้าของเรย์จากการใช้สมาธิขั้นสูง จนกระทั่ง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างกะทันหัน พร้อมๆ กับเงาสะท้อนแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นที่มุมห้องมืดสนิท [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากแหล่งพลังงานภายนอก] [คำเตือน: เป้าหมาย 'อาเรีย' ตอบสนองต่อมานาของท่านในรูปแบบที่ไม่คาดคิด ปลดล็อกสถานะลับ 'พันธสัญญาโลหิตแห่งเนโครแมนเซอร์'] [คำเตือนที่สอง: มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังก้าวข้ามเขตอาคมป้องกันของโรงเตี๊ยมเข้ามา... ระดับพลังงานเทียบเท่าบอสลับระดับ A : 'ผู้กล้าแห่งอดีตกาลผู้ถูกลืม'] เรย์ชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านเข้ามาทางประตูไม้เก่าๆ ที่ปิดสนิท ก่อนที่เขาจะได้หันไปมอง อาเรียที่ควรจะหมดสติด้วยพิษไข้ กลับลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาสีอำพันของเธอเปล่งประกายแสงสีแดงฉานน่ากลัว เธอบีบมือของเรย์แน่นด้วยพละกำลังที่เพิ่มขึ้นผิดหูผิดตา แรงกดดันจากร่างของเธอกดทับบรรยากาศในห้องจนแทบหายใจไม่ออก "เรย์..." เสียงของอาเรียเปลี่ยนไป ไม่ใช่เสียงแหบแห้งของคนป่วยอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงที่ลึก กังวาน และทรงอำนาจราวกับไม่ใช่เธอ "มีคนมา... ส่ง... สวย..." *แอ๊ด...* เสียงบานประตูไม้เปิดออกเองช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวเปื้อนฝุ่น ที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับประกายดาบเล่มใหญ่ที่เรืองแสงสีทองตัดกับความมืดมิดในยามวิกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้เสมอนะครับ