ทางเลือกที่ยากลำบาก

เสียงคำรามกึกก้องของ "ราชันย์อสูรโลกันตร์" บอสประจำชั้นที่สالกวาดพื้นหินจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ไม่น่ากลัวเท่ากับเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาราวกับเปลวเทียนใกล้หมดไส้ของอาเรียในอ้อมแขนของผม เลือดในกายของผมเย็นเฉียบ ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บจากมิติใต้พิภพ แต่เป็นเพราะตัวเลข HP ของอดีตหัวหน้ากิลด์สาวสุดแกร่งที่กำลังกะพริบเป็นสีแดงฉานในระดับวิกฤต—ต่ำกว่าสามเปอร์เซ็นต์แล้วครับ "เรย์... นาย... ถอยไป..." เสียงกระซิบแหบพร่าเล็ดลอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเผือด อาเรียพยายามยันดาบใหญ่ขึ้นค้ำยันพื้นเพื่อพยุงร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ แต่กล้ามเนื้อของเธอกลับไร้เรี่ยวแรงจนทรุดฮวบลึกลงไปในอ้อมแขนของผมอีกครั้ง แรงกระแทกจากการต่อสู้อย่างยาวนานกว่าเจ็ดชั่วโมงเต็มในดันเจี้ยนระดับ S นี้รีดเร้นพลังชีวิตของพวกเราจนหยดสุดท้าย ทักษะการรักษาทั้งหมดของผมในฐานะเนโครแมนเซอร์มือใหม่ถูกใช้จนเกลี้ยงเกลา มานาพูลของผมว่างเปล่า ไม่มีปาฏิหาริย์แห่งเวทมนตร์บทไหนหลงเหลือให้ใช้ยื้อชีวิตเธอได้อีกแล้ว นอกจากสิ่งนั้น... สายตาของผมเหลือบไปมองหน้าต่างช่องเก็บของ (Inventory) ที่ถูกล็อกกุญแจเวทมนตร์สีทองอร่ามไว้อย่างแน่นหนา ด้านในสุดของช่องลับนั้นนอนนิ่งสนิท—ไอเทมระดับตำนานที่ผมใช้หยาดเหงื่อและแต้มความดีความชอบทั้งหมดสะสมมาตลอดการเดินทางข้ามโลก *[คริสตัลหัวใจแห่งปฐพี (World-Soul Core - Mythical Grade)]* *(คุณสมบัติ: คืนชีพเป้าหมายทันที 100% พร้อมฟื้นฟูสถานะทั้งหมดให้กลับสู่สภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน แลกกับการทำลายไอเทมนี้อย่างถาวรและไม่สามารถหาคืนได้อีก)* นี่คือไอเทมชิ้นเดียวที่จะทำให้กิลด์ไร้พ่ายที่ผมกำลังกู้ซากกลับคืนมามีอนาคตต่อไปได้ หากไม่มีมัน แผนการขยายอิทธิพลและการเคลียร์ดันเจี้ยนชั้นถัดไปจะต้องยืดเยื้อออกไปอีกนับปี หรือแย่ที่สุด... เราอาจไม่มีโอกาสได้ก้าวเดินร่วมกันอีกเลย "อย่าพูดมากน่า อาเรีย คุณยังไม่มีสิทธิ์ตายในที่แบบนี้หรอกนะครับ" ผมฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความสั่นเทาของเรียวปาก ขณะที่สมองอันเฉียบคมคำนวณต้นทุนและผลกำไรอย่างรวดเร็ว—*ชีวิตของสหายร่วมรบที่ยอมเอาแผ่นหลังเข้าแลกเพื่อปกป้องผมมานับครั้งไม่ถ้วน เทียบไม่ได้เลยกับตัวเลขความคุ้มค่าใดๆ บนโลกใบนี้* นิ้วมือที่สั่นเทาสัมผัสลงบนหน้าต่างระบบ ผมกดเลือกไอเทมชิ้นนั้นทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว แสงสว่างเจิดจ้าสีทองคำบริสุทธิ์พวยพุ่งทะลักออกจากช่องเก็บของ รัศมีของมันสطว่ามืดมิดของดันเจี้ยนใต้พิภพให้สว่างวาบราวกับรุ่งอรุณแห่งการสร้างโลก ร่างกายของผมรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งพันธสัญญาโบราณ ก่อนที่คริสตัลเม็ดงามจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงระยิบระยับนับล้านชิ้น และพวยพุ่งเข้าสู่ร่างของอาเรียในพริบตา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นระรัวอยู่ในอก ละอองแสงสีทองหลอมรวมเข้ากับบาดแผลฉกรรจ์บนร่างของหญิงสาว แสงสีแดงฉานที่เตือนภัยวิกฤตบนหัวเธอหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น สีหน้าซีดเซียวกลับมามีเลือดฝาด ผิวพรรณเปล่งประกายออร่าแห่งชีวิต และที่สำคัญที่สุด—ดวงตาสสีมรกตคู่นั้นลืมขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับประกายความดื้อรั้นที่คุ้นเคย อาเรียกะพริบตาปริบๆ มองดูมือทั้งสองข้างของตัวเองที่ขยับได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเพิ่งตื่นนอนจากความฝันอันยาวนาน เธอนิ่งอึ้งไปสามวินาทีเต็ม ก่อนจะหันขวับมามองหน้าผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนความโกรธกรเกรด "นาย... นายใช้มันไปแล้วงั้นเหรอเรย์?! บ้าหรือเปล่า! นั่นมันคริสตัลหัวใจแห่งปฐพีนะ! นายรู้ไหมว่าเราต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะหา—" "ถ้าคุณตาย ทุกอย่างที่มีก็ไม่มีความหมายหรอกครับ" ผมตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้อาเรียชะงักงันไป "ผมเป็นนักบัญชีนะอาเรีย ผมรู้ดีว่าอะไรควรค่าแก่การลงทุน และอะไรที่เป็นแค่เศษตัวเลขไร้ค่า" อาเรียเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ไหลร่วงลงมา มือเรียวยกขึ้นปาดผ่านใบหน้าลวกๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมาเพื่อระบายความอัดอั้น "นายเนี่ย... มันเป็นคนประเภทที่ทำให้คนอื่นรู้สึกติดค้างหนี้บุญคุณจนหัวใจจะวายตายจริงๆ นะ เรย์" เธอพึมพำเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "แต่เอาเถอะ... ในเมื่อฉันรอดมาได้แล้ว และนายก็ยอมจ่ายราคาแพงขนาดนี้..." หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างของเธอ ดาบใหญ่ในมือถูกตวัดกวาดอากาศจนเกิดเสียงแหวกอากาศดังหวีดหิว ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยัง "ราชันย์อสูรโลกันตร์" ที่กำลังคำรามก้องเตรียมพุ่งเข้ามาโจมตีรอบใหม่ "ตาฉันเอาคืนบ้างแล้วล่ะนะ!" การประสานงานระหว่างเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดที่ควบคุมกองทัพซากศพด้วยการคำนวณเชิงกลยุทธ์ และอดีตหัวหน้ากิลด์สาวผู้ไร้เทียมทานเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งด้วยจังหวะที่ลงตัวอย่างไร้ที่ติ ทุกย่างก้าวของการโจมตีถูกคำนวณไว้อย่างแม่นยำ ราวกับ톱니바퀴 (ฟันเฟือง) ของเครื่องจักรสังหารที่ทำงานสอดประสานกันอย่างไร้รอยต่อ ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงอะดรีนาลีนที่สูบฉีดพลุ่งพล่าน ท่ามกลางเสียงคำรามของบอสใหญ่ที่เริ่มถอยร่นทีละก้าว ในที่สุด ดาบใหญ่ของอาเรียก็ฟาดฟันเข้าที่จุดอ่อนสุดท้ายกลางหน้าอกของราชันย์อสูรโลกันตร์ ร่างมหึมาแตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีดำสนิท พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นรัวเร็วกว่าครั้งไหนๆ *[ยินดีด้วย! ท่านเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ S "สุสานราชันย์โลกันตร์" สำเร็จเป็นกลุ่มแรกของเซิร์ฟเวอร์!]* *[ท่านได้รับแต้มประสบการณ์มหาศาล เลเวลของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดเลื่อนสู่ระดับ 42!]* *[คำเตือนระบบ: เนื่องจากพลังชีวิตของคริสตัลหัวใจแห่งปฐพีที่ถูกทำลายได้ปลุกคลื่นความถี่พิเศษ ปลดล็อกพื้นที่ลับชั้นใต้ดินระดับ SSS "ห้องโถงแห่งพันธสัญญาต้องห้าม" โดยอัตโนมัติ]* ผมยืนหอบหายใจเบาๆ มองหน้าจอระบบที่ปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานแจ้งเตือนการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมรอบตัว พื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้งอย่างรุนแรง พร้อมกับกลิ่นอายความมืดโบราณที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นดิน ลึกยิ่งกว่าชั้นบอสที่เพิ่งผ่านมา อาเรียขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาตบไหล่ผมเบาๆ ด้วยรอยยิ้มโล่งอก "ไหนล่ะ นายบอกว่าจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วไง ทำไมระบบมันถึงแจ้งเตือนพื้นที่ลับระดับ SSS ขึ้นมาอีกแล้วล่ะเนี่ย?" ผมยังไม่ทันได้อ้าปากตอบคำถาม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเหล็กกล้ากระทบพื้นจากความมืดเบื้องล่างก็ดังขึ้นเป็นจังหวะ—*ตึ้ง... ตึ้ง... ตึ้ง...* และก่อนที่สติปัญญาการคำนวณของผมจะได้ประเมินสถานการณ์ เงาร่างมหึมาของตัวตนบางอย่างที่ถูกผนึกไว้ใต้ชั้นดินลึกก็ค่อยๆ ก้าวพ้นความมืดขึ้นมา พร้อมกับดวงตาสีเลือดคู่มหึมาที่จ้องมองตรงมายังพวกเราด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้เสมอนะครับ