ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

กลิ่นอายอับชื้นของห้องใต้ดินกิลด์ "รุ่งอรุณที่ร่วงหล่น" เจือจางลงไปมากเมื่อแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและกองเอกสารบัญชีหนาเตอะที่ถูกสะสางจนเป็นระเบียบ เรย์วางปากกาขนนกimitation ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงกระดาษพลิกดังแกรกกรากรอบสุดท้ายสะท้อนก้องในความเงียบ ดวงตาใต้กรอบแว่นทรง The Great Gatsby สะท้อนแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างระบบที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ หน้าจอโปร่งแสงนั้นกำลังแสดงผลสรุปทรัพยากรคงคลังและค่ามานาที่ได้รับการฟื้นฟูจากการบริหารจัดการสุสานโครงกระดูกชั้นใต้ดินอย่างเป็นระบบ ในฐานะอดีตนักบัญชีที่ต้องผันตัวมาเป็นเนโครแมนเซอร์ฝึกหัด เรย์เรียนรู้เร็วยิ่งกว่าใครว่าการชุบชีวิตกองทัพซอมบี้สักกองไม่ได้ใช้แค่พลังเวท แต่มันต้องใช้ "ต้นทุนต่อหน่วย" ที่คุ้มค่าที่สุด "ถ้าคำนวณตามอัตราการสึกหรอของกระดูกระดับสาม เรายังเหลือโควตาอัญเชิญโครงกระดูกเกราะหนักให้อาเรียใช้วางแนวหน้าได้อีกสิบสองตัว... หวังว่าเธอคงไม่ไปฟาดกับโกเล็มดินหินผาที่ไหนจนพังคามืออีกนะ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางนวดสันจมูกแก้ความล้า ตึง! เสียงประตูกลเปิดกระแทกผนังหินอย่างแรงจนฝุ่นผงร่วงกราว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร อาเรีย อดีตหัวหน้ากิลด์สาวสุดแกร่งก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง ร่างกายของเธอยังมีคราบเขม่าดินและรอยขีดข่วนจากการฝึกซ้อมด้วยดาบใหญ่หลงเหลืออยู่ ชุดเกราะหนังสีดำสนิทแนบเนื้อขับเน้นสัดส่วนสมส่วนแต่เปี่ยมด้วยมัดกล้ามเนื้อแห่งนักรบ เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะเหงื่อไคล ทว่าสิ่งดึงดูดสายตาที่สุดคือแววตาเป็นประกายวาวโรจน์ที่ไม่ยอมแพ้ใคร เธอยกถ้วยชาสมุนไพรร้อนกรุ่นที่เพิ่งต้มเสร็จขึ้นซดรวดเดียวหมดถ้วย ก่อนจะกระแทกมันลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปัง! "นายคำนวณพลาดไปเจ็ดเปอร์เซ็นต์ เรย์" อาเรียเปิดฉากพูดทันทีโดยไม่ต้องมีคำทักทาย น้ำเสียงของเธอหอบสะท้านเล็กน้อยจากการออกแรง แต่แฝงรอยยิ้มมุมปากที่หาได้ยากยิ่ง เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรับแว่นตาให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึกตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ "อ้อเหรอครับ? เจ็ดเปอร์เซ็นต์ตรงไหนหรือครับคุณอาเรีย หรือว่าแนวป้องกันทางปีกขวาของพวกโครงกระดูกพลหอกยุบตัวเร็วกว่ากำหนด?" "เปล่าเลย" อาเรียทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามอย่างไม่ถือสาพิธีรีตอง เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเหงื่อจางๆ ปนกลิ่นหอมสะอาดของสบู่สมุนไพร "พวกมันยืนหยัดนานเกินไปด้วยซ้ำ... นานจนฉันกวาดล้างพวกกิ้งก่าทะเลทรายหมดก่อนที่พวกมันจะทันได้พังกระดูกซะอีก นายเล่นตั้งโปรแกรมให้พวกมันยืนตั้งโล่ประสานกันแบบนั้น ใครมันจะไปอัดทะลวงได้เล่า?" "นั่นเรียกว่าการบริหารความเสี่ยงเชิงยุทธวิธีต่างหากล่ะครับ" เรย์ตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ถ้าผมไม่ให้แนวหน้าตรึงกำลังไว้ให้แน่นหนา คุณก็คงพุ่งทะยานเข้าไปในฝูงมอนสเตอร์ตัวคนเดียวเหมือนเคย แล้วสุดท้ายเกราะของคุณก็จะพังและเราก็ต้องเสียค่าซ่อมแพงหูฉี่... ในฐานะผู้จัดการฝ่ายการเงินของกิลด์ ผมยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นไม่ได้เด็ดขาดครับ" อาเรียชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสสีอำพันจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนจากตะเกียงเวทมนตร์ที่กะพริบเบาๆ ในอดีต อาเรียคือผู้หญิงที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้บนบ่า บาดแผล ความรับผิดชอบ และความตายของพรรคพวกในอดีตทำให้เธอไม่เคยไว้ใจให้ใครยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ในระดับเดียวกัน เธอเชื่อมั่นแต่ความแข็งแกร่งของดาบใหญ่ในมือตนเองมาโดยตลอด จนกระทั่งวันที่กิลด์ล่มสลายและเธอเหลือเพียงตัวคนเดียว... จนกระทั่งเด็กหนุ่มหน้าตาปานกลางคนนี้ก้าวเข้ามาพร้อมกับสมุดบัญชีและกองทัพซอมบี้ แต่วันนี้... เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า ด้านหลังของเธอมัน "ปลอดภัย" อย่างแท้จริง "นายเนี่ยนะ..." อาเรียถอนหายใจออกมาเบาๆ ความแข็งกร้าวในดวงตาลดลงเหลือเพียงความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ลึกซึ้ง เธอยื่นมือหยาบกร้านจากการจับดาบมาวางลงบนโต๊ะใกล้กับมือของเรย์ "บางทีนายก็รอบคอบเกินไปจนน่าหมั่นไส้... แต่ก็นั่นแหละ ขอบใจนะเรย์ ถ้าไม่ได้นายคอยคำนวณจังหวะและสนับสนุนมานาให้ตอนนั้น ฉันคงพลาดท่าโดนพิษของราชาแมงป่องไปแล้ว" เรย์เหลือบมองมือของหญิงสาวครู่หนึ่ง ก่อนจะคลายยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด เขายื่นมือไปแตะเบาๆ ที่หลังมือของเธอเป็นการปลอบประโลมและให้เกียรติในฐานะสหายร่วมรบ "มันคือหน้าที่ของผมครับ... และอีกอย่าง เราเป็นพันธมิตรกันแล้วนี่ครับ ความปลอดภัยของคุณก็คือผลกำไรสูงสุดของกิลด์เรานะ" สัมผัสอุ่นจากมือของชายหนุ่มส่งผ่านไปยังผิวของหญิงสาว อาเรียไม่ได้ชักมือกลับ เธอกลับพลิกฝ่ามือขึ้นแล้วกุมมือของเรย์ไว้หลวมๆ ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองไม่ได้อึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเชื่อใจที่ค่อยๆ รากงอกลึกและแน่นแฟ้นขึ้นทีละน้อย ท่ามกลางซากปรักหักพังของกิลด์ไร้พ่ายที่กำลังรอวันผงาด "หึ... พูดจาเข้าหูดีนี่ เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" อาเรียหัวسาะในลำคอเบาๆ ใบหูของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความเขินอายที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อน "ถ้างั้น ในฐานะที่นายบริหารจัดการได้ดีเยี่ยม... คืนนี้ฉันจะยอมกินสตูว์เนื้อฝีมือห่วยๆ ของนายโดยไม่บ่นสักคำก็แล้วกัน" "เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับคุณอาเรีย" เรย์ยิ้มรับด้วยความยินดี ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและมิตรภาพอันแนบแน่น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เรย์ปิดเสียงไว้ตลอดทั้งวันก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันในหัว *ติ๊ง!* *[แจ้งเตือนจากระบบหลัก: ตรวจพบความผิดปกติของคลื่นมานาภาระผูกพันระดับสูง]* *[เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ค่าความเชื่อใจระหว่าง "เนโครแมนเซอร์เรย์" และ "อดีตหัวหน้ากิลด์อาเรีย" ทะลุเกณฑ์ 80% บรรลุเงื่อนไขปลดล็อก "พันธสัญญาโลหิตแห่งรุ่งอรุณ"]* เรย์ขมวดคิ้วมุ่นทันที รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไป ร่างกายเกร็งขึ้นโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นข้อความถัดมาที่ปรากฏขึ้นเป็นตัวอักษรสีแดงฉาน *[คำเตือน: คลื่นมานาที่เชื่อมโยงกันของท่าน ได้ดึงดูด "สิ่งแปลกปลอม" จากมิติเบื้องล่างเข้าสู่เขตอาคมของกิลด์]* *[ผู้บุกรุกระดับภัยพิบัติ: "ราชันย์โครงกระดูกไร้เงา (Shadowless Skeleton King)" ระดับ SSS ได้ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูกิลด์ในรัศมี 0 เมตร...]* ปัง! พื้นหินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูเหล็กกล้าหน้ากิลด์ที่ลงเวทมนตร์ป้องกันไว้ถึงสามชั้นถูกกระแทกจนยุบตัวลงมาครึ่งแถบ เสียงคำรามก้องกังวานที่สั่นประสาทจนแก้วหูแทบแตกดังทะลุเข้ามาในห้องใต้ดิน พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ลมหายใจสะดุด อาเรียผุดลุกขึ้นยืนในเสี้ยววินาที ดาบใหญ่ในแหวนมิติถูกเรียกมาถือไว้มั่นในมือ แววตาของเธอกลับมาดุดันและเฉียบคมดั่งเหยี่ยว "เรย์..." อาเรียกัดฟันกรอด เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรุนแรงของศัตรูที่อยู่นอกเหนือการคาดเดา "นั่นมันตัวอะไรกัน... แรงกดดันแบบนี้มันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ทั่วไป!" เรย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาดึงแววตาลงต่ำซ่อนประกายความตื่นตระหนก มือขวายกขึ้นกุมสร้อยคอรูปกะดูกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ต ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่าน สายตาของเขาจ้องมองตรงไปยังรอยแตกของประตูกลที่ค่อยๆ มีหมอกสีดำทมิฬไหลทะลักเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาใกล้ทุกที... และเสียงหัวเราะแหברי แห้ง เย็นยะเยือกที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "ยินดีต้อนรับสู่กิลด์ของคุณนะ... เจ้าหนูเนโครแมนเซอร์" เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ