ทักษะใหม่: กองร้อยไม่ตาย

"ถ้าคุณยังควบคุมจังหวะการเดินทัพของพวกมันให้ประสานกันไม่ได้อย่างน้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์ อาหารมื้อเย็นวันนี้ สตูเนื้อสูตรพิเศษของผมจะถูกเปลี่ยนเป็นรากไม้ย่างเกลือแทนนะครับ อารีย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้ดินกิลด์ร้าง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งตัดกับแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างระบบโปร่งแสง เรย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่าๆ มือข้างหนึ่งถือสมุดบัญชีปกหนังสีดำที่กระดาษภายในยับยู่ยี่จากการใช้งานอย่างหนักหน่วง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองหญิงสาวผมบลอนด์เงินที่กำลังยืนหอบหายใจโยนเหงื่อท่วมกายอยู่เบื้องหน้า อารีย์กัดริมฝีปากแน่น มือหนาที่ปกติเคยถือดาบใหญ่ระดับตำนานตอนนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยจากการฝืนใช้พลังจิตควบคุมโครงกระดูกทหารราบกว่าสามสิบตัวให้เคลื่อนไหวพร้อมกันในห้องแคบๆ นี้ "นายกำลังกลั่นแกล้งฉันทางอ้อมนะ เรย์... เจ้าพวกนี้มันไม่ได้มีสมองนะเว้ย! ตัวโน้นจะเลี้ยวซ้าย ตัวนี้จะเดินหน้า แถมหัวหน้าหน่วยของนายดันก้าวเท้าขวาพร้อมกันอีกต่างหาก ฉันปวดหัวจะตายอยู่แล้ว!" อารีย์โวยวายพร้อมกับปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย นางทิ้งตัวลงนั่งยองๆ บนพื้นอย่างหมดมาดอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้เกรียงไกร แต่แววตาที่มองเรย์ไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงความยอมจำนนต่อสถานการณ์และ... ความนับถือที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เรย์ถอนหายใจเบาๆ ปิดสมุดบัญชีในมือลง เสียงกระดาษกระทบกันดัง *ปึ้ง* "โลกภายนอกไม่ได้ใจดีกับพวกเราเหมือนห้องซ้อมหรอกนะครับ อารีย์ กิลด์ 'เงาอัสดง' ที่เหลือรอดอยู่ไม่กี่คนนั้นไม่ได้มีเวลาให้เรามาฝึกซ้อมทีละตัว หากพวกมันยกพลมาเป็นกองทัพร้อยศพเหมือนในบันทึกโบราณ ถ้าคุณยังควบคุมสมาธิไม่ได้แบบนี้ กองทัพผีของเราจะกลายเป็นกองขยะเดินได้ที่วิ่งไปสะดุดขาตัวเองตายเสียก่อนจะถึงสนามรบ" น้ำเสียงของชายหนุ่มนุ่มนวลแต่เฉียบคมดั่งใบมีดอาบยาพิษ เรย์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปใกล้อารีย์ ชายหนุ่มยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้หญิงสาวตามสัญชาตญาณของสุภาพบุรุษที่ติดตัวมาตั้งแต่ชาติก่อน อารีย์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรับมาซับเหงื่อบนใบหน้าอย่างเก้อเขิน "นายเนี่ยนะ... ปากคอเราะร้ายชะมัด ทั้งที่เป็นแค่เนโครแมนเซอร์หน้าอ่อนสายสนับสนุนแท้ๆ" นางบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมรับผ้าเช็ดหน้านั้นแต่โดยดี "เพราะผมเป็นเนโครแมนเซอร์สายคำนวณต่างหากล่ะครับ" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้อารีย์รู้สึกหมั่นไส้แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าดูมีเสน่ห์เหลือเกินในยามนี้ เรย์หันกลับไปเผชิญหน้ากับหน้าต่างระบบสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวกดแตะลงบนอากาศเพื่อเรียกใช้งานทักษะใหม่ที่เพิ่งปลดล็อกมาสดๆ ร้อนๆ หลังจากที่เขาใช้เวลาสามวันสามคืนในการคำนวณและจัดระเบียบมานานาชนิด [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขครบถ้วน: บรรลุระดับความเข้าใจ "การบริหารจัดการทรัพยากรบุคคล (และซากศพ)" ขั้นสูง] [ปลดล็อกทักษะเฉพาะตัวระดับสูง: **"กองร้อยไม่ตาย" (Undead Legion - Battalion Form)**] [คำอธิบายทักษะ: อนุญาตให้ผู้ใช้สามารถเชื่อมโยงจิตสำนึกเข้ากับอันดาสต์ (Undead) จำนวนสูงสุด 100 ตน พร้อมกัน โดยใช้ระบบ 'สายโซ่คำสั่ง' (Command Chain) ลดภาระทางจิตใจของผู้ใช้ลง 70% และเพิ่มโบนัสการประสานงานของกองทัพ 25%] แสงสีฟ้าเข้มสาดส่องลงมาอาบทั่วร่างของเรย์ ดวงตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าประกายเรืองรองราวกับอัญมณีต้องคำสาป ในวินาทีนั้นเอง อารีย์ที่นั่งอยู่เบื้องล่างถึงกับกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวของเรย์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเด็กหนุ่มท่าทางสำอางผู้เคร่งเครียดกับตัวเลขในสมุดบัญชี ตอนนี้เขากลับแผ่กลิ่นอายของ "จอมทัพ" ผู้กุมชะตากรรมของความตายและชีวิตออกมาอย่างท่วมท้น "เอาล่ะครับ อารีย์" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงก้องกังวานและทรงพลังกว่าปกติราวกับเสียงสะท้อนจากห้วงลึกของสุสานโบราณ "มาดูกันว่าทักษะที่ผมใช้เวลาคำนวณต้นทุนและผลกำไรทางเวทมนตร์มานับร้อยชั่วโมง จะมีประสิทธิภาพมากแค่ไหน" เรย์สะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้น โครงกระดูกทหารราบกว่าสามสิบตัวที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่เมื่อครู่ ก็พากันคุกเข่าลงพร้อมเพรียงกันอย่างสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งเสียงกรอบแกรบที่เกะกะ มีเพียงเสียงเหล็กกระทบกันเป็นจังหวะเดียวกันราวกับนาฬิกาจักรกลที่ถูกตั้งเวลาไว้อย่างแม่นยำ *ตึง! ตึง! ตึง!* ทุกการเคลื่อนไหวสอดรับกันอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่มีใครเดินชนกัน ไม่มีใครก้าวเท้าผิดจังหวะ ทุกย่างก้าวถูกควบคุมผ่าน "บัญชีรายรับ-รายจ่ายทางวิญญาณ" ที่เรย์สร้างขึ้นในหัว สมองของเขาทำหน้าที่เหมือนเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่คอยจัดสรรมานาและทิศทางของยูนิตทั้งหมดอย่างเป็นระบบระเบียบ อารีย์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งใบ นางลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักรบของนางบอกทันทีว่า กองทัพตรงหน้านี้ไม่ใช่กลุ่มซากศพที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างไร้ทิศทางอีกต่อไป แต่มันคือ "กองทหาร" ที่แท้จริง กองทหารที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้าตามคำสั่งของชายหนุ่มคนนี้ "นี่นาย... ทำได้ยังไงเนี่ย?" อารีย์พึมพำออกมาด้วยความตะลึงงัน นางเคยร่วมรบกับจอมเวทระดับสูงมาก็มาก แต่ไม่เคยเห็นใครควบคุมอันดาดจำนวนมากด้วยความราบรื่นและสง่างามขนาดนี้มาก่อน "การทำสงครามก็เหมือนกับการทำบัญชีแหละครับ อารีย์" เรย์หันมาส่งยิ้มบางๆ ให้ นาง, แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ฉายชัด "ถ้าเรากระจายต้นทุนพลังงานให้ถูกที่ และตัดรายจ่ายที่ไม่จำเป็นออกไป ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมคุ้มค่าเกินคาดเสมอ... และตอนนี้ 'งบประมาณ' ของเราก็พร้อมสำหรับการลงทุนครั้งใหญ่แล้ว" เรย์หันกลับไปมองประตูไม้บานใหญ่ของห้องใต้ดินที่ปิดสนิท ด้านนอกนั้นคืออาณาเขตของกิลด์คู่แข่งที่คอยกลั่นแกล้งและบีบคั้นกิลด์ไร้พ่ายของพวกเขามาโดยตลอด รอยยิ้มของเรย์ในตอนนี้ไม่ได้อบอุ่นเหมือนยามปกติ แต่มันคือรอยยิ้มของนักธุรกิจเลือดเย็นผู้เตรียมตัวจะทวงคืนหนี้สินทั้งหมดพร้อมดอกเบี้ย "ได้เวลาไปทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเราแล้วครับ อารีย์ เตรียมดาบของคุณให้พร้อม... เราจะไปเปิดบัญชีใหม่กันนอกกำแพงเมือง" ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะออกคำสั่งเคลื่อนพลครั้งแรกนั้นเอง จู่ๆ อากาศภายในห้องใต้ดินก็เย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เปลวไฟจากตะเกียงบนผนังกระพริบไหวและเปลี่ยนจากสีส้มอบอุ่นเป็นสีเขียวมรกตที่ชวนให้ขนลุกเกลียว *กริ๊ง... กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งโลหะเก่าๆ ดังขึ้นจากความมืดมิดมุมห้อง มุมห้องที่ควรจะมีเพียงกองลังไม้เปล่าๆ กลับปรากฏเงาร่างของใครบางคนยืนพิงผนังอยู่ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนไว้ภายใต้ฮู้ดลึกจนมองไม่เห็น แต่สิ่งที่ทำให้เรย์และอารีย์ต้องชะงักงันจนเลือดในกายเย็นเฉียบ คือไอพลังเวทมืดอันมหาศาลที่กดทับลงมาจนหายใจไม่ออก [ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤต!] [ตรวจพบผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่าย: พลังงานเกินขีดจำกัดระบบประเมิน] [คำเตือน: เจ้าของเสียงกระดิ่งแห่งความตายได้ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของคุณแล้ว...] เงาร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มปริศนาภายใต้ความมืด และเสียงแหบพร่าที่เอ่ยออกมาทำลายความเงียบ "ดูเหมือนว่า... เนโครแมนเซอร์หน้าใหม่คนนี้ จะคำนวณพลาดไปอย่างหนึ่งสินะครับ..." -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้เสมอนะครับ