ไอเทมลับในกองขยะ

กลิ่นอับชื้นของซากอารยธรรมโบราณผสมผสานกับกลิ่นเหล็กขึ้นสนิมคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสำหรับเรย์แล้ว กลิ่นเหล่านี้ไม่ได้ชวนให้อาเจียนแต่อย่างใด ในทางกลับกัน มันคือกลิ่นหอมหวานของทรัพยากรที่ยังไม่มีใครแตะต้อง "เรย์ นายมั่นใจนะว่าเราไม่ได้กำลังขุดคุ้ยหาเศษเหล็กไปขายซาเล้ง? มองไปทางไหนก็มีแต่ซากโครงกระดูกพังๆ กับเศษเกราะบิ่นๆ ทั้งนั้น" อาเรียถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับใช้ดาบใหญ่คู่ใจเขี่ยกองซากปรักหักพังตรงหน้าจนเกิดเสียงโลหะกระทบกันดัง *เคร้ง* ดวงตากลมโตฉายแววเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด เธอเป็นอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้เคยนำทหารนับร้อยพิชิตดันเจี้ยนระดับ A มาแล้ว แต่ตอนนี้กลับต้องมานั่งจุมปุุกอยู่ใต้ซากปรักหักพังชั้นใต้ดินเพื่อคัดแยกกองขยะ "อย่าดูถูกขยะพวกนี้ไปสิครับคุณอาเรีย..." เรย์เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งกำลังพลิกตำราเวทมนตร์เล่มหนาที่เต็มไปด้วยสูตรคำนวณซับซ้อน ส่วนมืออีกข้างสวมถุงมือเวทมนตร์สีดำสนิท กำลังเคาะนิ้วลงบนกะโหลกศีรษะของโครงกระดูกนักรบที่แตกละเอียด ในฐานะอดีตเด็กฝึกงานฝ่ายบัญชีผู้เชี่ยวชาญการตรวจงบดุลและประเมินมูลค่าทรัพย์สินเสื่อมค่า เรย์มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น สำหรับคนทั่วไป กองซากอาวุธและชิ้นส่วนโกلเม่ม์ที่พังทลายเหล่านี้คือภาระในการขนย้าย แต่สำหรับเนโครแมนเซอร์ที่รู้เรื่องโครงสร้างเวทมนตร์โบราณ นี่คือ 'เหมืองแร่' ขนาดย่อม "ในทางบัญชี เราเรียกว่า 'สินทรัพย์ที่ถูกตัดจำหน่ายจนหมดมูลค่า' แต่ในทางเวทมนตร์..." เรย์ก้าวเข้าไปใกล้กองซากโลหะที่กองสุมกันสูงท่วมหัว ดวงตาของเขากวาดมองผ่านทักษะเนตรเนโครแมนเซอร์ที่ถูกยกระดับขึ้น "มันคือวัตถุดิบชั้นยอดที่ยังหลงเหลือแก่นมานาอยู่ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์" "สี่สิบเปอร์เซ็นต์? ฟังดูเหมือนของใกล้หมดอายุนะ" อาเรียเลิกคิ้วเชิงสงสัย แต่ก็ยอมขยับเข้ามาใกล้ตามสัญชาตญาณนักรบ "ใกล้หมดอายุแต่ทรงพลังมหาศาลครับ" เรย์ย่อตัวลง ใช้มือเปล่าปัดฝุ่นหนาเตอะที่ปกคลุมวัตถุดิบชิ้นหนึ่งออก เผยให้เห็นแผ่นโลหะสีดำสนิทที่มีลวดลายอักษร runes โบราณสลักอยู่ แม้กาลเวลาจะกัดกินมันไปมาก แต่เมื่อสัมผัสลงไป เรย์กลับรู้สึกถึงกระแสพลังงานอุ่นวาบที่วิ่งพล่านเข้าสู่ปลายนิ้ว *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบวัตถุดิบโบราณ: 'แผ่นเกราะผนึกวิญญาณแห่งมหาปราชญ์ (ชิ้นส่วนที่ 3)'] [ระดับ: หายาก (Rare)] [คุณสมบัติพิเศษ: สามารถนำไปหลอมรวมกับโครงกระดูกเพื่อเพิ่มค่าต้านทานเวทมนตร์ธาตุมืดและไฟได้ 35%] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาเผยให้เห็นความเจ้าเล่ห์ทีละน้อย การที่ดันเจี้ยนระดับต่ำแห่งนี้มีชิ้นส่วนระดับหายากซ่อนอยู่ใต้กองขยะ หมายความว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกทิ้งร้างอย่างไร้เหตุผล มันอาจเป็นสุสานของช่างตีเหล็กหลวงในยุคสงครามเวทมนตร์ หรือไม่ก็... ห้องเก็บของลับที่ถูกลืมเลือน "เจออะไรดีๆ เข้าแล้วล่ะครับ" เรย์หยิบแผ่นโลหะขึ้นมาพิจารณาอย่างทะนุถนอม ราวกับมันคืองานศิลปะราคาแพง "แค่เศษเหล็กขึ้นสนิมแผ่นเดียวเนี่ยนะ จะเอาไปทำอะไรได้? เอาไปปะโล่ฉันยังดูบางเกินไปเลยมั้ง" อาเรียบ่นอุบอบพลางใช้มือปัดหยากไย่ออกจากไหล่ "อย่าเพิ่งดูถูกสิครับคุณอาเรีย... ลองจินตนาการดูนะครับว่า ถ้าเรานำแผ่นเกราะนี้ไปผนึกเข้ากับโครงกระดูกพลหอกสิบตัวที่เราเพิ่งเก็บกู้มาเมื่อวานนี้ ค่าพลังป้องกันโดยรวมของกองทัพเราจะพุ่งสูงขึ้นกี่เปอร์เซ็นต์?" เรย์ดีดนิ้วเบาๆ ดวงตาสดใสเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นแบบเด็กๆ ที่ได้ของเล่นใหม่ "จากการคำนวณเบื้องต้น... มันจะทำให้แนวหน้าของเรามีความทนทานเทียบเท่ากับแทงค์ระดับกลางได้เลยทีเดียว โดยที่เราแทบไม่ต้องลงทุนซื้อวัสดุราคาแพงจากร้านค้ากิลด์เลยแม้แต่นิดเดียว" อาเรียชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองหน้าเรย์สลับกับแผ่นโลหะในมือของเขา แม้เธอจะไม่เข้าใจเรื่องสูตรคำนวณยุ่งเหยิงของอีกฝ่าย แต่ผลลัพธ์ที่เรย์ทำผ่านมาตลอดสัปดาห์นี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ชายหนุ่มตรงหน้าสามารถเปลี่ยน 'ขยะ' ให้กลายเป็น 'กองกำลัง' ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ จากกิลด์ไร้พ่ายที่เหลือแต่ชื่อและหนี้สินท่วมหัว ตอนนี้พวกเขากลับเริ่มมีกองทัพซากศพที่มีวินัยและระบบระเบียบยิ่งกว่าทหารรับจ้างบางกลุ่มเสียอีก "นายเนี่ยนะ... หัวการค้าชะมัด ถ้าไปเปิดสำนักบัญชีในเมืองหลวง คงรวยเละไปนานแล้ว ทำไมถึงมาตกอับเป็นเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดได้เนี่ย" อาเรียอดแซไม่ได้ แต่รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "อาชีพนักบัญชีมันน่าเบื่อครับ ไม่มีอิสระ แถมยังต้องนั่งปวดหัวกับตัวเลขที่ไม่มีชีวิตชีวา... สู้เป็นเนโครแมนเซอร์ไม่ได้ ตัวเลขพวกนี้ลุกขึ้นมาเดินได้แถมยังเชื่อฟังคำสั่งผมยิ่งกว่าลูกน้องคนไหนเสียอีก" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและอบอุ่นท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยน ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกสมบัติในกองขยะ บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างฉับพลัน ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านซอกหินเข้ามาอย่างไร้ที่มา อุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอับชื้นของซากศพถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอลวนของความตายที่เข้มข้นจนน่าสะพรึงกลัว เปลวไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่เรย์ปักไว้ริมผนังกระพริบไหวรุนแรงราวกับกำลังจะดับลง *แกร๊ก... แกร๊ก...* เสียงกระดูกกระทบกันดังขึ้นมาจากส่วนลึกที่สุดของห้องโถง มันไม่ใช่เสียงของโครงกระดูกธรรมดาที่เรย์คุ้นเคย แต่มันคือเสียงที่มีน้ำหนัก มั่นคง และทรงพลังราวกับเหล็กกล้าที่กำลังเคลื่อนไหว อาเรียหุบยิ้มทันที มือเรียวคว้าด้ามดาบใหญ่แน่น สัญชาตญาณนักรบระดับสูงกรีดร้องเตือนภัย เธอก้าวขึ้นมาบังหน้าเรย์โดยอัตโนมัติ สายตาสอดส่องไปยังความมืดเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง "เรย์... เสียงนั่นไม่ได้มาจากกองซากที่เรากำลังคุ้ยแน่ๆ" เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาสลายแผ่นโลหะในมือเก็บเข้าช่องเก็บของระบบ ดวงตาหรี่แคบลง สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด เนตรเนโครแมนเซอร์ของเขาส่องแสงสีฟ้าจางๆ ทะลุความมืดออกไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่โครงกระดูกผุพังทั่วไป แต่เป็นร่างเงาสูงใหญ่เกือบสามเมตร สวมชุดเกราะเหล็กสีดำสนิมเขรอะ ทว่าที่น่ากลัวที่สุดคือ... ภายในเบ้าตาของมัน ไม่ได้มีเปลวไฟวิญญาณสีฟ้าอ่อนแบบทั่วไป แต่กลับเป็น 'อัญมณีสีแดงฉาน' ที่ส่องแสงระยิบระยับราวกับดวงตาของปีศาจกระหายเลือด *ติ๊ง!* [คำเตือนระบบฉุกเฉิน!] [ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับบอสลับ: 'แม่ทัพโครงกระดูกผู้ถูกลืม - การ์เร็ตต์ (Corrupted General)'] [ระดับความอันตราย: S (ความยากเกินกว่าขีดจำกัดปัจจุบันของผู้เล่น)] [เงื่อนไขพิเศษ: บอสตัวนี้ถือครอง 'กุญแจห้องสมุดโบราณ' ที่เชื่อมโยงกับความลับของกิลด์ไร้พ่าย] เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เงาสูงใหญ่นั้นก้าวเท้าออกมาจากความมืด พร้อมกับชandดาบยักษ์ขึ้นพาดบ่า แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะหยุดนิ่ง ทว่าในขณะที่อาเรียเตรียมพร้อมจะพุ่งเข้าไปปะทะเพื่อซื้อเวลาให้เรย์ถอยหนี เรย์กลับเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความท้าทาย "ไม่ต้องถอยครับคุณอาเรีย... ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะได้ 'หัวหน้ากองทัพ' คนใหม่มาประดับกิลด์ของเราแล้วล่ะครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" มา ณ ที่นี้นะครับ