กลยุทธ์รุกคืบ

เสียงกริ๊กเบาๆ ของรางม่านที่ถูกกระชากออกจากกันด้วยปลายนิ้วของคีย์ ดังบาดลึกเข้ามาในความเงียบงันราวกับเสียงใบมีดกระทบกัน แสงแฟลชจากสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงวับวาบขึ้นสองครั้งติดๆ กัน เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มผู้สวมสูทสั่งตัดเข้ารูป ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นโลหะฉายแววความสะใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง ขณะที่เขายืนอยู่ตรงข้ามบานกระจกฝ้าของห้องประชุมย่อย "น่าประทับใจจริงๆ ครับ ภาพคู่รักนักประดิษฐ์กับที่ปรึกษาหนุ่มผู้กุมกลยุทธ์ กำลังสวีทกันในมุมมืดของออฟฟิศยามวิกาล... ถ้าภาพนี้หลุดออกไปถึงกองบรรณาธิการ TechToday หรือเพจสตาร์ทอัพวงใน คุณคิดว่าหุ้นพรีซีรีส์ A ของพวกคุณจะร่วงลงมากี่เปอร์เซ็นต์กันนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันของคีย์ลอยละลิ่วเข้ามาในระยะประชิด รินรดาไม่แม้แต่จะขยับตัวถอยหนี เธอเพียงแต่ปรายตามองแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอโทรศัพท์ในมือของคู่แข่งด้วยแววตานิ่งสนิท ราวกับกำลังประเมินบั๊กของซอฟต์แวร์เวอร์ชันเก่าที่เธอแก้ปัญหามานับร้อยครั้ง ปรสิตทางธุรกิจตัวนี้มักโผล่มาในจังหวะที่ระบบกำลังรันฟังก์ชันสำคัญเสมอ ทว่า ก่อนที่กล้ามเนื้อส่วนใดบนใบหน้าของเธอจะขยับเพื่อโต้ตอบ ฝ่ามืออุ่นจัดของธันวาที่แนบอยู่บริเวณเอวสอบของเธอกลับเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอย่างคาดไม่ถึง ปลายนิ้วเรียวยาวของธันวาไม่ได้ผละออก เขากลับรวบเอวเธอเข้ามาประชิดแนบแน่นยิ่งขึ้น จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังบางของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดอยู่ข้างใบหู เคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติราวกับคู่รักที่กำลังแสดงความรักต่อหน้าบุคคลภายนอกอย่างเปิดเผย รินรดาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอด้วยอัลกอริทึมตรรกะในอก สะดุดวูบลงไปหนึ่งเฮิรตซ์อย่างควบคุมไม่ได้ ความใกล้ชิดนี้ไม่ใช่การแสดงเพื่อเอาตัวรอดจากกล้องของคีย์ แต่มันคือการรุกฆาตที่ธันวาเป็นคนเลือกเดินหมากตานี้ด้วยตัวเอง "คุณคีย์คะ..." ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงกระแสความเยือกเย็นอันตรายไว้เบื้องหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเป็นมิตรอย่างยิ่งยวด ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "การละเมิดความเป็นส่วนตัวในยามวิกาลแบบนี้ นอกจากจะผิดจรรยาบรรณวิชาชีพแล้ว ในทางกฎหมายอาญา... การถ่ายภาพบุคคลอื่นในยามวิกาลโดยไม่ได้รับความยินยอม และนำไปใช้ข่มขู่กรรโชกทรัพย์ทางธุรกิจ มีโทษจำคุกและปรับไม่น้อยเลยนะคะ" คีย์หุบยิ้มลงชั่วขณะ แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อถูกตอกกลับด้วยข้อกฎหมายที่คมกริบ แต่เขาก็ยังฝืนหัวเราะในลำคอ "กฎหมายเหรอ? ใครจะไปรู้ว่าภาพนี้อาจจะเป็นแค่ 'ข่าววงใน' ที่นักลงทุนอยากรู้ก็ได้ ใครๆ ก็รู้ว่าอัลกอริทึมการแพทย์ของคุณรินรดากำลังเป็นที่ต้องการ... ถ้าพวกเขารู้ว่าเบื้องหลังโปรเจกต์นี้มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวเข้ามาเกี่ยวข้อง ความน่าเชื่อถือของซอฟต์แวร์วิเคราะห์โรคคงพังไม่เป็นท่า" "ความน่าเชื่อถือไม่ได้วัดกันที่สถานะความสัมพันธ์ส่วนตัวค่ะคุณคีย์ แต่วัดกันที่แม่นยำของโค้ดและผลลัพธ์เชิงประจักษ์" รินรดาก้าวเท้าออกมาจากอ้อมแขนของธันวาอย่างนุ่มนวล เธอจัดปกเสื้อสูทของตนเองให้เรียบก้อยด้วยท่าทีสง่างาม ราวกับสถานการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงการประชุมงานย่อยๆ "และถ้าคุณฉลาดพอ... คุณก็น่าจะรู้ว่ารูปถ่ายในมุมอับแสงแบบนั้น ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายได้มากกว่ามูลค่าหุ้นที่คุณพยายามจะฮุบเสียอีก" ดวงตาสีเข้มของธันวาจับจ้องปฏิกิริยาของรินรดาไม่วางตา ในเสี้ยววินาทีที่เธอก้าวถอยห่างจากตัวเขา เขาสังเกตเห็นการกระตุกเพียงเล็กน้อยของมุมปากด้านซ้าย และการกะพริบตาถี่ขึ้นกว่าปกติถึงสิบเปอร์เซ็นต์—อาการทางกายภาพเหล่านี้ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นสัญญาณของ 'ความรำคาญขั้นขีดสุด' และสัญชาตญาณการปกป้องพื้นที่ส่วนตัวที่ถูกรุก้ำ ธันวาอ่านเธอออก... รินรดาเป็นผู้หญิงประเภทที่เกลียดการสูญเสียการควบคุม เหนือสิ่งอื่นใด เธอกำลังคิดคำนวณต้นทุนและผลกำไรของสถานการณ์นี้ในหัวด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าหน่วยประมวลผลควอนตัม "คุณคีย์ครับ..." ธันวาขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน รอยยิ้มการค้าถูกระบายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ทว่าแววตากลับจริงจังขึ้น "ถ้าคุณต้องการข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับพรีซีรีส์ A ทำไมเราไม่มาคุยกันอย่างมืออาชีพที่ห้องประชุมใหญ่พรุ่งนี้เช้าล่ะครับ? การมาแอบถ่ายรูปคนอื่นในความมืดแบบนี้... มันดูเหมือนพฤติกรรมของคนที่จนมุมมากกว่าคู่แข่งทางธุรกิจที่มีศักยภาพนะคะ" คีย์กัดฟันกรอด ดวงตากวาดมองคนทั้งสองด้วยความเคียดแค้น รู้ตัวดีว่าเกมนี้ตนเองเสียเปรียบเชิงกฎหมายและคำพูด "ฝากไว้ก่อนเถอะ... รินรดา หวังว่าโค้ดของเธอจะเจ๋งพอที่จะค้ำจุนบริษัทไปได้จนถึงวันไฟนอลพิตช์นะ" พูดจบ คีย์ก็สะบัดหน้าเดินหนีหายไปในความมืดของทางเดินออฟฟิศ ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนก้อง ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องประชุมย่อยอีกครั้ง แสงไฟนีออนสีนวลจากเพดานสาดส่องลงมาทาบทับร่างของคนทั้งคู่ รินรดายืนกอดอก แววตาคมกริบหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เธอถอนหายใจยาวออกมาเบื้องเบาเพื่อระบายความอึดอัดที่สะสมมาตลอดสิบนาที "คุณไม่จำเป็นต้องโอบเอวฉันตอนที่คีย์ถ่ายรูป" รินรดาเปิดฉากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคม "มันทำให้รูปถ่ายดูมีน้ำหนักในการตีความไปในทางชู้สาวมากขึ้น แทนที่จะเป็นแค่การยืนบังเอกสาร" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าวอย่างจงใจ บีบให้ร่างเพรียวต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนกระจกฝ้าเย็นเฉียบ ปิดกั้นทางหนีทุกทิศทาง "คุณวิศวกรครับ..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ "คุณคิดว่าคีย์มันสนใจเรื่องมุมกล้องจริงๆ เหรอครับ? ต่อให้เรายืนห่างกันคนละมุมห้อง ถ้ามันตั้งใจจะดิสเครดิตคุณ มันก็หาทางบิดเบือนภาพได้อยู่ดี... แต่การที่ผมเลือกโอบเอวคุณเข้ามาชิดตัว มันมีเหตุผลทางจิตวิทยาที่ดีกว่านั้นเยอะ" รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขา "เหตุผลอะไร?" "หนึ่ง..." ธันวายกนิ้วชี้ขึ้นมานับทีละข้อ น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลชวนฝัน "มันเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจของคีย์ จากเอกสารสำคัญบนโต๊ะที่วางอยู่ข้างหลังเรา ไปที่ตัวบุคคลแทน สอง... มันเป็นการสร้างความสับสนทางจิตวิทยา ทำให้คีย์คิดว่าเราสองคนมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าแค่พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ ทำให้มันประเมินความแข็งแกร่งของเราต่ำไป" เขาหยุดเว้นจังหวะไปชั่วขณะ ปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรอบข้างแก้มเนียนของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่จงใจล่วงเกินนั้นทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดลงอีกครั้ง "และสาม..." ธันวาโน้มกระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงของเขาพร่าพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "มันทำให้ผมได้รู้ว่า... ภายใต้เกราะป้องกันที่เต็มไปด้วยตรรกะและโค้ดคอมพิวเตอร์ของคุณ หัวใจอัตโนมัติเครื่องนี้... ก็เต้นผิดจังหวะเป็นเหมือนกันเวลามีผมเข้าใกล้" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ เธอพยายามจะผลักแผ่นอกกว้างของเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ธันวากลับตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ความแข็งแกร่งและอำนาจเหนือกว่าที่เขาแสดงออกมาในเวลานี้ ทำให้เธอตระหนักได้ทันทีว่า... เธอประเมินผู้ชายคนนี้ต่ำเกินไปจริงๆ "คุณกำลังอ่านฉัน..." เสียงของรินรดาแผ่วเบาลง ทว่าแววตากลับวับวามด้วยความท้าทาย "คุณกำลังใช้จิตวิทยาเพื่อควบคุมเกมทั้งหมด เพื่อให้ฉันยอมจำนนต่อข้อเสนอของคุณในโปรเจกต์นี้" "ผมไม่ได้ควบคุมคุณครับ รินรดา..." ธันวาแย้มยิ้มละมุน ทว่าแววตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่ซ่อนเร้น "ผมแค่กำลังพยายามทำความเข้าใจ... อัลกอริทึมที่ชื่อว่า 'หัวใจ' ของคุณต่างหาก ว่าฟังก์ชันไหนที่จะสามารถเปิดใช้งานมันได้จริงๆ" ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยแรงปรารถนาอันซับซ้อน ทันใดนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน *พิ้งก์: "ริน! แย่แล้ว... ซอร์ซโค้ดหลักของโปรเจกต์ในเซิร์ฟเวอร์สำรอง ถูกดาวน์โหลดออกไปสามร้อยกิกะไบต์เมื่อห้านาทีก่อน... IP Address ที่เข้าถึงมาจากเครื่องของคีย์!"* รินรดานิ่งงันทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลทั้งหมดที่เธอเพิ่งปกป้องจากเหตุการณ์เมื่อครู่... ถูกขโมยไปหมดแล้วอย่างนั้นหรือ? ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งสติ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้องทำงาน พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาในความสลัว... พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งตรรกะและหัวใจกับ "แสงดาวพร่างพราว" ในตอนนี้นะคะ