พื้นที่ส่วนตัวที่สั่นคลอน

“ยินดีต้อนรับสู่เกมจับผิดฆาตกร, รินรดา… โค้ดบรรทัดสุดท้ายถูกซ่อนไว้ในหัวใจของคนที่คุณนั่งมองอยู่ตอนนี้” ประโยคสั้นๆ ที่ทิ้งท้ายไว้ในหน้าจอเทอร์มินัลเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในสมรรถนะการประมวลผลของรินรดา ราวกับบั๊กตัวร้ายที่ลบไม่ออก แม้ว่าในเวลานี้ เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟนีออนระยิบระยับและเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางเมือง งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของโปรเจกต์ไตรมาสแรกกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก แต่สำหรับเธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในแซนด์บ็อกซ์ที่ถูกจำกัดพื้นที่หายใจ เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวoาะรื่นเริงของพนักงานฝ่ายการตลาดไม่ได้ดึงดูดความสนใจของรินรดาแม้แต่น้อย สายตาภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมบางเฉียบกำลังกวาดมองผ่านกลุ่มคนที่แต่งกายด้วยชุดราตรีและสูทสากล รินรดายกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบเพื่อระงับความแห้งผากในลำคอ เธอเกลียดงานสังคม เกลียดความไร้สาระของการปั้นหน้ายิ้ม และเหนือสิ่งอื่นใด… เกลียดความรู้สึกว่าตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุม “ยืนหลบมุมแบบนี้ ระวังอัลกอริทึมในหัวจะคำนวณความเบื่อหน่ายออกมาเป็นกราฟดิ่งลงเหวนะคะ, คุณวิศวกร” น้ำเสียงนุ่มทุบที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นเหนือศีรษะเล็กน้อย รินรดาไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร—ธันวา ผู้ชายที่ทำให้ตรรกะอันแม่นยำของเธอเกิดอาการรวนทุกครั้งที่เข้าใกล้ รินรดาหันไปสบตาเขา ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีชาร์โคลที่ไร้ที่ติ เนคไทถูกคลายออกเล็กน้อยอย่างจงใจเพื่อให้ดูผ่อนคลาย แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับคมกริบและเต็มไปด้วยความหมายที่อ่านไม่ออก “ฉันแค่กำลังประเมินความเสี่ยงในการอยู่ร่วมกับฝูงชนที่พร้อมจะแทงข้างหลังคุณได้ทุกเมื่อเพื่อเลื่อนขั้นค่ะ” รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาช่องว่างระหว่างเธอกับเขาไว้ที่หนึ่งเมตรพอดิบพอดี ธันวาอมยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เธอเรียนรู้ว่ามันมักจะซ่อนแผนการบางอย่างไว้เบื้องหลัง เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นไม้และบุหรี่จางๆ ของเขาเจือปนเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ “น่าสนใจดีนี่คะ… แต่คุณแน่ใจเหรอคะว่าความเสี่ยงที่น่ากลัวที่สุดในคืนนี้ อยู่ข้างนอกนั่น… หรือกำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณกันแน่” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงชั่วขณะ รินรดาสบตาเขานิ่ง สมองเริ่มวิเคราะห์น้ำเสียงและภาษากายของฝ่ายตรงข้าม โค้ดบรรทัดสุดท้ายจากหน้าจอเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง *“โค้ดบรรทัดสุดท้ายถูกซ่อนไว้ในหัวใจของคนที่คุณนั่งมองอยู่ตอนนี้”* หรือว่า… ธันวาจะรู้เรื่องอีเมลฉบับนั้น? หรือเขาคือคนที่ส่งมันมา? “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่, ธันวา” รินรดาถามเสียงต่ำ รุกเข้าประเด็นด้วยความรำคาญใจที่ต้องมาเดาใจคน “ถ้าคุณมีเวลาว่างมากพอที่จะมาเดินเกมจิตวิทยาใส่ฉัน สู้เอาเวลาไปตรวจสอบบักในระบบฐานข้อมูลที่คีย์กำลังพยายามเจาะเข้ามายังจะมีประโยชน์กับบริษัทมากกว่านะคะ” “คีย์เหรอคะ?” ธันวาทวนคำ รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่วาดผ่านเข้ามาในเสี้ยววินาที “คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าคีย์เป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด… คุณมองโลกเป็นโค้ดไบนารีเกินไปแล้วนะคะ, รินรดา มีแค่ศูนย์กับหนึ่ง แต่มนุษย์เรามันเต็มไปด้วยเทาเข้มและเทาอ่อน” จังหวะนั้นเอง แสงไฟในห้องจัดเลี้ยงก็กะพริบวูบลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโทนสลัวอบอุ่น เสียงเพลงแจ๊สถูกเปลี่ยนเป็นจังหวะแทงโก้ช้าๆ ที่บีบให้ผู้คนต้องขยับเข้าใกล้กันมากขึ้น ความชุลมุนเล็กๆ เกิดขึ้นเมื่อไฟดับลงชั่วขณะ ธันวาฉวยจังหวะที่ผู้คนถอยร่นเพื่อหลบทางให้คู่เต้นรำ คว้าข้อแขนเรียวของรินรดาแล้วดึงเธอหลบเข้าไปในมุมอับสายตา—ระเบียงกระจกใสส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับสวนลอยฟ้า ซึ่งไร้ผู้คนเพราะถูกบังด้วยม่านกำมะหยี่หนาทึบ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับกระจกเย็นเฉียบ ขณะที่ธันวาก้าวเข้ามาบล็อกทางออกไว้ด้วยแขนข้างหนึ่งที่ยันขอบกระจก กลิ่นกายและไออุ่นจากตัวเขาโอบล้อมเธอไว้จนพื้นที่อากาศรอบตัวแคบลงถนัดตา “คุณบ้าไปแล้วหรือไง!” รินรดาตวาดเบาๆ พยายามดันอกเสื้อของเขาออก แต่แขนแกร่งนั้นกลับนิ่งสนิทราวกับเสาเข็มคอนกรีต “ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ คุณก็จะเอาแต่หนีฉันไปหลังจอคอมพิวเตอร์เหมือนเคย” ธันวาก้มหน้าลงมาจนใบหน้าของเขาทาบอยู่ใกล้เธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน “เราต้องคุยกันเรื่องโค้ดที่หายไป… และเรื่องที่คุณกำลังตกเป็นเป้าหมาย” รินรดาชะงัก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร่งจนควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว… แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่ระเบิดขึ้นในพื้นที่แคบๆ นี้ “คุณหมายความว่ายังไง…” “หมายความว่า…” ธันวากระซิบชิดริมหู เสียงของเขาพร่าต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย “คนที่ส่งข้อความหาคุณเมื่อคืน ไม่ใช่คีย์หรอกค่ะ… แต่เป็นระบบความปลอดภัยสำรองที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้โดยตัวฉันเอง เมื่อหกเดือนก่อน ตอนที่เรายังไม่ได้เริ่มร่วมงานกัน” รินรดาเบิกตากว้าง ความหน,าวเหน็บแล่นริ้วขึ้นตามสันหลัง สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับหยุดชะงักลงทันที ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถามคำถามใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมบทสนทนาก็จุดประกายขึ้นที่อีกด้านหนึ่งของม่านกำมะหยี่—เสียงของคีย์กำลังพูดคุยกับใครบางคนด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม *“จัดการเรื่องไฟล์ของรินรดาซะ… ถ้าเธอรู้ความจริงเรื่องโครงสร้างอัลกอริทึมชิ้นนั้น แผนของเราพังแน่”* ธันวาหันไปมองทางต้นเสียงแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างริมฝีปากของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอต้องหยุดหายใจ “ตอนนี้… คุณยังคิดว่าฉันกับคุณอยู่คนละฝั่งกันอยู่อีกไหมคะ, รินรดา?” แสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งสาดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนกำลังเอื้อมมือมาแหวกม่านออกเผยให้เห็นภาพที่พวกเขากำลังยืนชิดกันอย่างแนบเนียนในมุมมืด… และดวงตาของคีย์ที่จ้องมองมาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและธันวานะคะ!