ความหึงหวงที่รุนแรง

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดออกมาจากมุมอับสายตาหลังเสาหินอ่อนสกุลดีไซน์ยุโรปของห้องจัดเลี้ยง ยิ่งใหญ่และหรูหราเพียงใด ก็ไม่อาจกลบเสียงกระซิบกระซาบที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนอารมณ์ร้อนอย่าง ‘คินน์’ ได้เลยแม้แต่น้อย ซุปตาร์หนุ่มชื่อดังขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังร่างระหงของ ‘พริมา’ หญิงสาวผู้ยืนยันหนักแน่นเสมอว่าเธอเกลียดขี้หน้าเขาเข้าไส้ แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ณ วินาทีนี้กลับสวนทางกับคำพูดพวกนั้นโดยสิ้นเชิง พริมากำลังยืนใกล้ชิดกับ ‘หมอภาคภูมิ’ นายแพทย์หนุ่มอนาคตไกลดีกรีนักเรียนนอกและทายาทโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ทั้งสองคนกำลังพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างออกรส โดยที่มือเรียวสวยของหมอหนุ่มคนนั้นถือวิสาสะยื่นไปปัดปอยผมที่ตกลงมาเคล้าคลอใบหน้าของพริมาอย่างเบามือ “หึ สนุกกันใหญ่เลยสินะแม่ตัวดี...” คินน์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมาอย่างดุร้าย เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านจนร้อนผ่าวไปทั่วร่าง ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดว่ามันไม่ใช่ ‘ความหึงหวง’ กำลังแผดเผาช่องท้องของเขาจนแทบไหม้เกรียม เขาเกลียดรอยยิ้มที่พริมามอบให้ผู้ชายคนอื่น เกลียดแววตาพึงพอใจของไอ้หมอนั่น และที่สำคัญที่สุด... เขาเกลียดหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นโครมครามด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนริษยา ในวงการบันเทิง คินน์คือเบอร์หนึ่งที่ใครๆ ก็ต้องก้มหัวให้ อยากได้อะไรก็ต้องได้ และผู้หญิงทุกคนต่างก็วิ่งเข้าหาเสมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ มีเพียงพริมาคนเดียวเท่านั้นที่กล้าต่อปากต่อคำ กล้าเหยียบย่ำความอีโก้ของเขาให้จมดิน และในตอนนี้เธอยังกล้าดีอย่างไรถึงมาทอดสะพานให้ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ในงานกาล่าร์การกุศลที่สื่อมวลชนจับตามองอยู่ทั่วทุกมุมห้อง “คุณคินน์คะ ทางผู้จัดงานเชิญทางโน้น...” เสียงหวานหยดย้อยของรินรดา นางเอกร่วมช่องที่จ้องจะเคลมเขามานานนับปีดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาแตะแขนแกร่งของเขาอย่างถือวิสาสะ แต่คินน์กลับสะบัดแขนหนีราวกับหลบสิ่งปฏิกูล สายตาของเขายังคงไม่ละไปจากเป้าหมายคู่กรณี “ถอยไป” คินน์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด “เอ่อ... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หน้าตาคุณคินน์ดูเครียดๆ นะคะ หรือว่ามองหาใครอยู่...” รินรดาแสร้งทำเป็นไต่ถามด้วยความห่วงใยปลอมๆ พร้อมกับชะโองคอมองตามสายตาของเขาไป เธอกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าเป้าหมายคือพริมา ศัตรูหัวใจตัวฉกาจ “อ๋อ... ยัยพริมากับคุณหมอภาคภูมิเหรอคะ เห็นว่าสนิทกันมากเลยช่วงนี้ หมอภาคภูมิทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังสุภาพบุรุษสุดๆ เหมาะสมกับพริมาเขาดีนะคะ...” *เพล้ง!* คำพูดเยินยอที่จงใจราดน้ำมันเข้ากองเพลิงของรินรดาขาดห้วงลงทันที เมื่อคินน์หมุนตัวกลับด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล มือหนาปัดแก้วแชมเปญราคากรุแตกที่วางอยู่บนถาดของบริกรหนุ่มเดินผ่านมาเมื่อครู่จนร่วงลงกระแทกพื้นกระเบื้องขัดเงาแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี น้ำสีอำพันกระเซ็นเปรอะเปื้อนขอบรองเท้าหนังแบรนด์ดังของเขา แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณรอบข้างชั่วขณะ แขกเหรื่อหลายคนหันมามองต้นเสียงด้วยความตกใจ รินรดาถึงกับผงถอยหลังด้วยความหวาดกลัวต่อแววตาดุดั่งสัตว์ป่ากระหายเลือดของพระเอกหนุ่ม “หุบปากของเธอไปซะ รินรดา!” คินน์คำรามลั่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธขึงจนน่ากลัว ก่อนที่ขายาวก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปยังทิศทางที่พริมากับหมอหนุ่มยืนอยู่ทันที โดยไม่สนสายตาของใครหน้าไหนทั้งสิ้น ทางด้านพริมาที่เพิ่งได้ยินเสียงแก้วแตกและเสียงเอะอะ เธอก็หันขวับกลับมามองตามสัญชาตญาณ และภาพที่สะท้อนในดวงตากลมโตคู่สวยก็คือ ร่างสูงใหญ่ของซุปตาร์ตัวร้ายที่กำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าถมึงทึงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล *หมับ!* ก่อนที่พริมาจะได้ทันอ้าปากถามหรือถอยหนี ฝ่ามือหนากระชากเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธออย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ระคนหึงหวง แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ “โอ๊ย! คุณคินน์! บ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยฉันนะ เจ็บนะ!” พริมาตวาดแว้ดสวนกลับทันทีตามนิสัยสู้คน เธอพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของเธอกลับสู้แรงช้างสารของอีกฝ่ายไม่ได้เลยแม้แต่น้อย “คุณคินน์ครับ กรุณาปล่อยมือก่อน เธอบอกว่าเจ็บ” หมอภาคภูมิเห็นท่าไม่ดีจึงก้าวเข้ามาขวาง พร้อมกับเอื้อมมือมาหมายจะจับข้อมือของคินน์ให้ปล่อยพริมา แต่คินน์กลับตวัดสายตาดุดั่งคมมีดกลับไปมองหมอหนุ่มทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนหมอหนุ่มถึงกับชะงัก “เสือกอะไรด้วยวะ! นี่เรื่องของฉันกับ ‘ผู้หญิงของฉัน’ ถอยไป!” คินน์ตวาดกร้าวเสียงดังลั่นจนแขกเหรื่อในงานหันมามองเป็นตาเดียว คำว่า ‘ผู้หญิงของฉัน’ หลุดออกจากปากเขาโดยไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ แต่มันกลับสร้างความตกตะลึงให้แก่พริมาและทุกคนในบริเวณนั้นอย่างจัง พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความโมโหต่างหาก “ใครผู้หญิงของคุณฮะ! พูดเพ้อเจ้ออะไร ประสาทกลับแล้วหรือไง คินน์ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” “ยังจะกล้าปากดีอีกเหรอ!” คินน์กัดฟันกรอด ลากแขนเรียวให้เดินตามแรงดึงของตนเองโดยไม่สนใจเสียงโวยวายหรือแรงทุบตีที่ระรัวลงมาบนอกแกร่งของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย “ตามฉันมานี่! อย่าคิดว่าจะสะบัดหน้าหนีฉันได้พริมา วันนี้เราต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง!” เขาลากเธอเดินฝ่าฝูงชนที่พากันหลบทางให้อย่างหวาดๆ มุ่งหน้าไปยังทางออกประตูฉุกเฉินโซนวีไอพีที่ปลอดผู้คน ความโกรธขึงในอกมันตีรวนจนเขาแยกแยะไม่ออกแล้วว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำตัวงี่เง่าขนาดไหน รู้แค่เพียงว่า... เขาไม่อยากเห็นรอยยิ้มแบบนั้นที่เธอยิ้มให้ไอ้หมอหน้าจืดคนนั้นไปอีกตลอดกาล พริมาทั้งดิ้นทั้งทึ้งแต่ก็ไร้ผล สุดท้ายเธอจึงเปลี่ยนเป็นส่งเสียงแหลมประชดประชันใส่แผ่นหลังกว้างแทน “คุณมันบ้า! ซุปตาร์โรคจิต! หึงฉันหรือไงถึงได้ทำตัวเป็นเด็กปัญญาอ่อนแบบนี้ ปล่อยสิเว้ย!” คำว่า ‘หึง’ กระแทกเข้ากลางใจของคินน์อย่างจัง ร่างสูงหยุดเดินกะทันหันจนพริมาที่เดินยื้อยุดฉุดกระชากอยู่ด้านหลังพุ่งชนเข้ากับแผ่นหลังของเขาเต็มแรง คินน์หมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ใช้สองมือรวบข้อมือบางทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวของเธอด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างคว้าเอวบางเข้ามาชิดแนบกายจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาประชิดจนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความรัญจวนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลวเพลิงแห่งความโกรธ “ใช่... ฉันหึง!” คินน์ประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังฉายแววตื่นตระหนก “หึงจนแทบคลั่งตายอยู่แล้ว พอใจหรือยังยายตัวแสบ!” พริมานิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่ากลองเพล คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากร้ายเอาแต่ใจคนนี้มันหนักหน่วงเสียจนเธอตั้งรับไม่ทัน ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กำลังระอุอวลด้วยแรงปรารถนาและความตึงเครียดที่ก้ำกึ่งระหว่างรักกับเกลียดนั้นเอง *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกหนีไฟด้านหลังที่ควรจะปิดตายดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟลชกล้องโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความมืด!