ขอโทษด้วยวิธีที่ไม่มีใครคาดคิด

แสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงราวกับถูกฉุดกระชากเข้าสู่หลุมดำ พริมาผวาเฮือกตามสัญชาตญาณ ร่างเพรียวบางถูกกระชากด้วยมือหนาของคนที่ยืนซ้อนหลังอยู่ก่อนแล้ว แรงดึงนั้นหนักแน่นและเด็ดขาดจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของคินน์อย่างไร้ช่องว่าง "อย่าขยับ" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดใบหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกเกรียว ทว่าแววตาของซุปตาร์หนุ่มที่ก้มมองเธอในความสลัวนั้นไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นเยียบที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาล้ำเส้น "กรี๊ด! น...นี่พวกคุณ..." เสียงอุทานตกใจดังขึ้นจากเงาร่างที่ถือโทรศัพท์ รินรดาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าสวยเฉี่ยวภายใต้แสงไฟสลัวจากช่องระบายอากาศบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึง ปนเปกับความริษยาที่ฉาบอยู่เต็มดวงตา หล่อนคงไม่คาดคิดว่าจะมาเจอคินน์กับพริมาลับลมคม in the dark หลังบันไดหนีไฟในยามวิกาลเช่นนี้ พริมาเม้มปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอขยับตัวจะผละออกจากการกอดรัด แต่มือของคินน์กลับกระชับเอวเธอแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก ชายหนุ่มก้าวออกไปเผชิญหน้ากับนางเอกสาวร่วมช่องด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทว่าแผ่รังสีคุกคามจนรินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คิดจะทำอะไร รินรดา" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนน่ากลัว เขายังคงใช้มือข้างหนึ่งโอบไหล่พริมาไว้หลวมๆ คล้ายการแสดงความเป็นเจ้าของโดยปริยาย "ริน... รินแค่ผ่านมาค่ะพี่คินน์ ไม่คิดว่าจะเจอ... เอ่อ... เจอกลุ่มคนคุยกันแถวนี้" รินรดายิ้มแห้งๆ พยายามซ่อนหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังมีแสงสว่างวาบอยู่ "พอดีได้ยินเสียงแปลกๆ นึกว่ามีข่าวซุบซิบกองถ่าย เลยหยิบมือถือมาส่องค่ะ ไม่คิดว่าเป็นพี่กับ... ผู้หญิงคนนี้" "ผู้หญิงคนนี้มีชื่อค่ะคุณรินรดา และถ้าตาไม่บอดจนเกินไป ก็น่าจะเห็นว่านี่คือพื้นที่ส่วนตัวหลังฉาก ไม่ใช่ลานประลองปัญญาของใคร" พริมาสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสวยคมตวัดมองรินรดาอย่างไม่เกรงกลัว เธอขยับตัวหลุดจากการกอบกุมของคินน์สำเร็จ ก่อนจะก้าวออกมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับความใกล้ชิดเมื่อครู่ แต่สัญชาตญาณนักสู้ในตัวสั่งให้เธอต้องตั้งรับให้ดี รินรดาหน้าเสีย กำโทรศัพท์ในมือแน่น "พูดจาให้มันดีๆ นะคะพริมา คนอื่นเขาจะได้ยินกันหมด" "ก็ดีกว่าคนที่แอบถ่ายรูปคนอื่นลับหลังล่ะค่ะ แบบนั้นเขาไม่เรียกคนรู้กาลเทศะ เขาเรียกว่า 'โรคจิตจำพวกหิวแสง'" พริมาตอกกลับด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลแต่วาจาเชือดเฉือนจนรินรดากลอกตาด้วยความโกรธ "ส่งโทรศัพท์มา" คินน์แบมือออกไปตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาจนอีกฝ่ายต้องผถอยหลังกรูด "ลบรูปซะต่อหน้าฉัน ไม่งั้นฉันจะให้ฝ่ายกฎหมายของช่องจัดการข้อหาคุกคามความเป็นส่วนตัว และคุณก็รู้ว่าฉันทำจริง" รินรดาหน้าซีดเผือก หล่อนรู้ดีว่าอิทธิพลของคินน์ในวงการบันเทิงนั้นมากแค่ไหน หากเขาเอาจริง หล่อนอาจจะไม่เหลือที่ยืนในวงการด้วยซ้ำ ด้วยความจำยอม รินรดาจึงก้มหน้าลงกดลบรูปภาพในอัลบั้มทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นหน้าจอให้ดูเป็นหลักฐาน "ลบแล้วค่ะ... พอใจหรือยังคะพี่คินน์" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง "ไสหัวไปซะ" คินน์เอ่ยสั้นๆ แต่เฉียบขาด รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ส่งสายตาดาหน้าอาฆาตมาที่พริมาแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีหายไปในความมืดของทางเดิน เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ความเงียบงันก็โรยตัวลงปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง พริมาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอหันไปมองหน้าพระเอกหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ แสงสว่างสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด "มองอะไร" คินน์เลิกคิ้วถาม น้ำเสียงห้วนจัดตามสไตล์ซึนเดเระตัวพ่อ ทว่าหูทั้งสองข้างของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าขัน "มองคนปากแข็งแถวนี้ค่ะ ที่เมื่อกี้ทำเป็นฟอร์มจัดดึงเข้าไปกอดแน่นเชียว กลัวฉันโดนถ่ายรูปไปเป็นข่าวเสียหายหรือไงคะ" พริมาแกล้งแซวเพื่อกลบเกลื่อนความใจเต้นแรงในอก สายตาซุกซนมองสำรวจร่างสูงที่ยืนกอดอก "ใครกลัวเธอเสียหาย ฝันไปเถอะพริมา ฉันแค่ไม่อยากให้ข่าวบ้าๆ มาทำให้ละครฉันเรตติ้งตกต่างหาก" คินน์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นเล็กน้อยตามฟอร์มคนฟอร์มจัด แต่ดวงตากลับหลบวูบไม่กล้าสบตาตรงๆ "อ๋อ... งั้นเหรอคะ งั้นก็ขอบคุณค่ะ 'ท่านซุปตาร์ผู้แสนดี' ที่ช่วยกรุณาตบหัวแล้วลูบหลัง" พริมายิ้มเยาะอย่างหมั่นไส้ เธอกำลังจะหมุนตัวเดินหนีกลับเข้าไปในกองถ่าย แต่เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นไล่หลังก็ทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้า "เดี๋ยวก่อนสิ..." พริมาหันกลับมามองอย่างแปลกใจ "มีอะไรอีกคะ จะหาเรื่องอะไรฉันอีก" คินน์ไม่ได้ตอบทันที เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ท่าทางกระอักกระอ่วนแบบนั้นหาดูได้ยากยิ่งจากซุปตาร์หนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำ ก่อนจะหยิบวัตถุตะุกตะกักชิ้นหนึ่งออกมาแล้วยื่นส่งให้เธอ พริมาก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมือของเขา ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ มันคือพวงกุญแจตุ๊กตาไหมพรมถักรูป 'แมวเปอร์เซียหน้ามึน' ที่มีหนวดเคราและท่าทางกวนประสาทเหมือนตัวคินน์ไม่มีผิดเพี้ยน แถมงานฝีมือยังดูเก้ๆ กังๆ เหมือนคนที่ไม่เคยหยิบเข็มถักไหมพรมมาก่อนในชีวิต ตะเข็บตรงหูแมวเบี้ยวเล็กน้อย แต่มันกลับดูน่ารักและมีเอกลักษณ์อย่างบอกไม่ถูก "นี่... อะไรคะ?" พริมาถามเสียงแผ่ว ความรู้สึกบางอย่างอุ่นวาบขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "ก็ของง้อ... ยืนบื้ออยู่ได้ รับไปสิ" คินน์ยัดพวงกุญแจใส่มือเธอทันที ใบหน้าหล่อเหลาหันหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนความเขินออเซาะที่กำลังตีรันพันตูอยู่ในอก "อย่าเข้าใจผิดนะ ว่าฉันถักเองเพราะพิศวาสอะไรเธอนักหนา ยัยป้าข้างบ้านให้หลานสอนมาต่างหาก... เห็นเธอบ่นว่าพวงกุญแจอันเก่ามันขาดไม่ใช่หรือไง ฉันแค่ขี้เกียจเห็นหน้าหงิกๆ ของเธอในกองถ่าย มันรกหูรกตา!" พริมายืนถือพวงกุญแจไหมพรมในมือแน่น ความรู้สึกหมั่นไส้ผสมปนเปกับความซาบซึ้งใจจนจุกอยู่ในลำคอ ผู้ชายปากร้าย เอาแต่ใจ และฟอร์มจัดคนนี้เนี่ยนะ... นั่งหลังขดหลังแข็งถักตุ๊กตาไหมพรมหน้าตาประหลาดนี่ให้เธอ? เธอยกยิ้มมุมปาก ดวงตาส่องประกายเจ้าเล่ห์ "ปากบอกว่ารำคาญ แต่ลงทุนถักเองเลยเหรอคะเนี่ย ฝีมือแย่ใช้ได้เลยนะเนี่ยคุณคินน์" "พริมา!" คินน์หันกลับมาแยกเขี้ยวใส่ ทำท่าจะแย่งพวงกุญแจคืน "ถ้าไม่ชอบก็คืนมาเลยนะ!" "ไม่คืนค่ะ ของขวัญชิ้นแรกจากซุปตาร์พันล้าน ฉันจะเอาไปใส่กรอบบูชาไว้ที่บ้านเลย!" พริมาหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี เธอยกพวงกุญแจขึ้นมาล่อตาล่อใจคนขี้เขิน ก่อนจะรีบวิ่งถอยหลังหนีด้วยความเร็ว "หยุดนะยัยแสบ! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" คินน์ร้องโวยวายด้วยความเสียฟอร์ม ร่างสูงก้าวฉับๆ ไล่ตามหญิงสาวไปทันที บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าที่ไล่กวดกันไปตามทางเดินมืดสลัว ทว่า... ในจังหวะที่พริมากำลังวิ่งเลี้ยวโค้งเพื่อหลบมือของซุปตาร์หนุ่ม มือเรียวเล็กก็บังเอิญปัดไปโดนแผงควบคุมสวิตช์ไฟฉุกเฉินเก่าๆ ที่ติดอยู่ข้างผนังโดยไม่ได้ตั้งใจ *แกร็ก!* เสียงกลไกโลหะดีดตัวดังสนั่นในความเงียบ พร้อมกับประตูกระจกบานใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีทึบข้างตัวเธอค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ ราวกับถูกปลดล็อกระบบอัตโนมัติ พริมาหยุดชะงักเท้า คินน์ที่วิ่งตามมาติดๆ ก็พลอยหยุดยืนประชิดหลังเธอเช่นกัน ทั้งคู่มองลอดผ่านบานประตูที่เปิดอ้าออกไปสู่ความมืดมิดของห้องใต้หลังคาเก่าที่ไม่ได้ถูกใช้งานมานานหลายปี กลิ่นอับชื้นและฝุ่นละอองลอยปะทะเข้าจมูก แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก ไม่ใช่บรรยากาศวังเวงชวนขนลุกนั้น... ...หากแต่เป็น 'ร่างของใครบางคน' ที่กำลังนอนหมดสติอยู่บนพื้นกลางห้อง โดยมีกองเอกสารการเงินลับของบริษัทและรอยเลือดสดๆ หยดเป็นทางยาวอยู่ข้างกาย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยจิกหมอนไปด้วยกันในทุกตอนนะคะ เหมยฮวาแรกแย้มสัญญาว่าจะเสิร์ฟความฟินระดับพริกสิบเม็ดให้ใจสั่นกันต่อในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ!