ความสัมพันธ์ในเงามืด

“ถอยไปคินน์... นี่มันที่ทำงาน ไม่ใช่ห้องนอนของคุณ” พริมาพึมพำลอดไรฟัน พยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดแข็งแรงที่จู่โจมเข้ามาในจังหวะที่ไฟในห้องมืดสนิท กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่คุ้นเคยผสมเข้ากับกลิ่นสะอาดๆ ของสบู่อาบน้ำแบบผู้ชาย ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “หึ...” เสียงหัวเราะต่ำในลำคอของชายหนุ่มสั่นสะเทือนถึงแผ่นหลังของเธอ “ใครจะสนล่ะ? ในเมื่อตอนนี้ทั้งกองถ่ายเขามัวแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บกวาด ‘ขยะ’ ชิ้นใหญ่ที่กองอยู่กลางห้องนั่นกันจนหัวหมุน” คินน์ไม่ได้ถอยออกไปอย่างที่สั่ง ตรงกันข้าม เขากลับกดจูบลงบนลาดไหล่บางผ่านเนื้อผ้าเบาบางอย่างถือสิทธิ์ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเกลี่ยไล้ไปตามกรอบหน้าของหญิงสาว ก่อนจะบังคับให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาในความมืด เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตา... ร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นพร้อมกับเอกสารการเงินลับของบริษัทที่ถูกยึดไปโดยทีมรักษาความปลอดภัยของสตูดิโอ มันคือหลักฐานการยักยอกเงินมหาศาลที่คินน์และเธอร่วมมือกันขุดคุ้ยขึ้นมาได้ แต่ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด กลับกลายเป็นเขานี่แหละที่ลากเธอเข้ามาในห้องพักนักแสดงเพื่อ ‘ขโมย’ เวลาส่วนตัว “คุณมันบ้า” พริมาดุ แต่ไม่มีแรงผลักไส “ถ้ามีคนเข้ามาเห็น... อนาคตเราจบเห่แน่” “ก็ให้เห็นไปสิ” คินน์ตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มลงจุมพิตริมฝีปากที่กำลังจะเถียงเขากลับอย่างเผ็ดร้อน มันไม่ใช่การจูบแบบหยอกเย้า แต่มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของที่หนักแน่นจนเธอแทบยืนไม่อยู่ “ผมเบื่อเต็มทนแล้วที่ต้องมองคุณส่งยิ้มให้ไอ้พวกผู้กำกับนั่น ทั้งที่ในใจคุณมีแค่ผมคนเดียว... พริมา” พริมานิ่วหน้า แสร้งทำเป็นหัวเราะเยาะทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำ “หลงตัวเองเป็นที่หนึ่งเลยนะซุปตาร์... ใครบอกว่าฉันมีแค่คุณ” คินน์ชะงัก สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเหมือนต้องการจะค้นหาความจริง “งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นคงต้องพิสูจน์กันหน่อยแล้วว่า ร่างกายคุณมันโกหกเหมือนปากหรือเปล่า” เขาไม่ได้พูดเล่น มือหนาเลื่อนลงไปกุมมือของเธอแน่นและดึงให้เธอเข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องพักปะทะกับความร้อนแรงของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าความสัมพันธ์ในเงามืดครั้งนี้มันอันตรายแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อศัตรูอย่างรินรดาเริ่มระแคะระคายและคอยจับผิดทุกฝีก้าว ในขณะที่พริมาจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากฝั่งระเบียงห้องพักก็ดังขึ้นพร้อมกับการเคาะประตูรัวเร้า *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “คินน์! อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ? รินเห็นคุณหายมานานแล้ว... ทางตำรวจให้เข้ามาให้ปากคำเรื่องคนร้ายที่บาดเจ็บในห้องนั้นแล้วนะคะ ออกมาเถอะค่ะ รินเป็นห่วง” น้ำเสียงหวานหยดย้อยของรินรดาทำเอาบรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความวาบหวามเป็นความตึงเครียดทันที พริมามองคินน์ด้วยสายตาท้าทาย มือของเธอวางอยู่บนแผงอกที่สะท้อนขึ้นลงของเขา ขณะที่คินน์ขบกรามแน่น ความโกรธขึ้งฉายชัดในแววตาที่ถูกขัดจังหวะ “ถ้าคุณเปิดประตูให้เธอตอนนี้ เรื่องของเราก็จบ” พริมากระซิบเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายร้อนรุ่ม คินน์มองสลับระหว่างประตูห้องกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของหญิงสาวในอ้อมกอด เขากระตุกยิ้มร้าย แววตาซึนเดเระที่ดูดื้อรั้นเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ เขาดึงตัวพริมาไปหลบที่มุมมืดหลังชั้นวางเสื้อผ้า ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินไปที่ประตู เขาเปิดมันออกเพียงนิดเดียว แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาปะทะใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูเรียบเฉยจนน่ากลัว “มีอะไร” คินน์ถามเสียงเย็น รินรดาชะงักเมื่อเห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ของเขา เธอเหลือบมองเข้าไปในห้องที่มืดสนิท “รินแค่... เอ๊ะ? ทำไมกลิ่นน้ำหอมในห้องนี้...” เธอยังพูดไม่จบประโยค คินน์ก็แทรกขึ้นมาทันควัน “ถ้าไม่มีอะไรสำคัญก็ถอยไป ผมกำลังรำคาญ” เขาเตรียมจะปิดประตูใส่หน้ารินรดา แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงกระซิบที่คุ้นหูดังมาจากด้านหลังของรินรดา เป็นเสียงของหัวหน้ากองถ่ายที่ดูตื่นตระหนก “คุณคินน์ครับ! แย่แล้วครับ... ภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องพักที่เพิ่งกู้มาได้... มันจับภาพใครบางคนไว้ได้ในวินาทีที่คนร้ายถูกแทง... ซึ่งคนๆ นั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นคนเดียว!” หัวใจของพริมาที่แอบอยู่หลังฉากหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ส่วนคินน์กลับนิ่งงัน สายตาของเขาประสานเข้ากับรินรดาที่ตอนนี้ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอรู้อยู่แล้ว... เธอรู้ว่ามีใครบางคนอยู่ในห้องนี้กับเขา “คินน์คะ...” รินรดาขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือไปแตะที่ขอบประตูห้อง “ดูเหมือนความลับของคุณ จะไม่ได้มีแค่เรื่อง ‘การเงิน’ แล้วนะคะ” เหมยฮวาแรกแย้มหวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของรีดเดอร์ทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะถูกใจกันค่ะ!