แผนซ้อนแผนของนางร้าย

"ถ้าคุณคิดว่ามุกตื้นๆ แค่นี้จะทำให้ฉันถอนตัวจากกองถ่ายได้ล่ะก็... คงต้องบอกว่าคุณประเมินสมองของตัวเองสูงเกินไปหน่อยนะคะ รินรดา" เสียงทุ้มหวานกึ่งเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องแต่งตัวจำเป็นหลังกองถ่ายละครฟอร์มยักษ์ พริมาสะบัดข้อมือออกจากจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายด้วยความรังเกียจ ดวงตาคู่คมกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของนางเอกร่วมช่องอย่างไม่นึกเกรงกลัวแม้แต่น้อย บนโต๊ะเครื่องแป้ง แก้วน้ำเก๊กฮวยที่ควรจะเป็นเครื่องดื่มแก้ร้อนใน กลับมีคราบผงสีขาวแปลกปลอมละลายอยู่ก้นแก้ว—หลักฐานชิ้นโบแดงที่รินรดาจงใจสลับแก้ว เพื่อให้พริมาดื่มมันเข้าไปก่อนเข้าฉากเลิฟซีนกับพระเอกซุปตาร์ แล้วสร้างข่าวลือว่านางเอกสาวรุ่นน้องมีอาการมึนเมาจนควบคุมสติไม่ได้กลางกองถ่าย "พริมา! เธอพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เห็นเข้าใจ" รินรดาแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก ใบหน้าเนียนเรียบแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยว ดวงตาคู่โตคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาแห่งการเสแสร้ง "เธอกำลังใส่ร้ายฉัน แค่เพราะฉันเป็นนางเอกรุ่นพี่ที่ผู้จัดการดันมากกว่างั้นเหรอ ทำไมเธอถึงใจร้ายนักล่ะ" "โอ้โห..." พริมาปรบมือช้าๆ สามครั้ง สีหน้าเยาะเย้ยฉายชัดเจน "นี่ถ้าไม่ได้รางวัลสุพรรณหงส์ปีนี้ เธอก็ควรไปรับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมแทนนะคะ เล่นใหญ่เสียจนฉันเกือบจะเชื่อแล้วจริงๆ ว่าเธอเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์" "เกิดอะไรขึ้นเสียงดังโวยวายอะไรกัน ตรงนี้กองถ่ายนะ ไม่ใช่ตลาดสด!" เสียงทุ้มต่ำอันทรงพลังที่ดังขึ้นที่หน้าประตู ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที คินน์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เสื้อผ้าหน้าผมเตรียมพร้อมสำหรับฉากดราม่าเคล้าน้ำตา แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู กวาดสายตามองผู้หญิงสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันด้วยความหงุดหงิด รินรดาเห็นโอกาสทอง พริบตานั้นน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอาบแก้มราวกับสั่งได้ หล่อนรีบโผเข้าไปหาพระเอกหนุ่มทันที ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอย่างน่าสงสาร "พี่คินน์คะ... ฮื่อ ช่วยรินด้วยค่ะ รินแค่หวังดีจะเอาน้ำมาให้พริมาดื่มเพราะเห็นว่าเหนื่อย แต่พริมากลับหาว่ารินใส่ยาพิษ... แถมยังจะทำร้ายรินอีกพริมาผลักรินค่ะ!" พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาววับด้วยความเหลืออด เธอมองฉากละครฉากใหญ่ที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างแนบเนียนโดยมีเธอเป็นนางร้ายจำยอม "ค่ะ ผลักค่ะ ผลักน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้ารู้ว่าเธอจะสกปรกได้ขนาดนี้ ฉันน่าจะเอาแก้วนี้สาดหน้าเธอให้หายตอแหลเสียตั้งแต่ทีแรก" "พริมา!" คินน์ตวาดเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบฉายแววตำหนิอย่างรุนแรง เขาขยับตัวบังรินรดาไว้ด้านหลังราวกับต้องการปกป้อง "เธอไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายใครแบบนี้ ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรกัน ควรคุยกันดีๆ ไม่ใช่ใช้กำลัง หรือว่าสันดานดิบมันแก้ไม่หาย ถึงได้ชอบหาเรื่องคนอื่นเขาไปทั่ว!" คำพูดที่พ่นออกมาจากปากของผู้ชายที่เธอ... แอบมอบความรู้สึกดีๆ ให้ในยزمาก่อนหน้านี้ มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกจนหัวใจกระตุกวาบ ความโกรธที่อัดอั้นแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ แต่พริมาเลือกที่จะกลืนมันลงไป พร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "ค่ะ สันดานฉันมันคงแย่มากในสายตาคุณ" พริมาเชิดหน้าขึ้น หยาดน้ำตาที่เกือบจะเอ่อล้นถูกบังคับให้ไหลกลับเข้าไปด้วยความหยิ่งทะนง เธอกวาดตามองทั้งคู่ด้วยความรู้สึกสมเพช "ในเมื่อพี่คินน์ผู้แสนดีตัดสินแล้วว่ายัยนี่คือเหยื่อผู้บริสุทธิ์... งั้นก็เชิญเสพความตอแหลนี้ด้วยกันตามสบายเลยนะคะ ฉันขอตัวไปล้างคอให้สะอาดก่อนจะมาเข้าฉากกับคนสารเลวแถวนี้ดีกว่า!" พริมาสะบัดตัวเดินชนไหล่คินน์ออกไปอย่างไม่แยแส หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความเจ็บแปลบ แต่ร่องรอยบนใบหน้ากลับเรียบเฉยราਤน้ำแข็ง เธอยอมเป็นนางร้ายในสายตาเขา ดีกว่าก้มหัวให้คนจอมปลอมเหยียบย่ำ ลับร่างของพริมา คินน์กลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจอย่างที่ควรจะเป็น สายตาคมมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหายลับไป ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนอยู่ในอก แววตาตัดพ้อและรอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ มาทิ่มแทงหัวใจของเขาให้รู้สึกเจ็บแปลบอย่างไร้สาเหตุ "พี่คินน์คะ..." รินรดายังคงเกาะแขนออดอ้อน พยายามดึงความสนใจกลับมา "รินกลัวจังเลยค่ะ ไม่รู้ว่าพริมาเขาเกลียดรินขนาดไหนถึงได้..." "พอได้แล้วริน" คินน์ตัดบทเสียงเรียบ ดวงตาคมหรี่ลงเมื่อก้มมองแก้วน้ำเก๊กฮวยบนโต๊ะ เขาเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาพิจารณา กลิ่นฉุนแปลกๆ ที่ลอยเตะจมูกทำให้มุมปากหยักกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น "ออกไปก่อน ผมอยากอยู่คนเดียว" "เอл... แต่ว่า" "ฉันบอกให้ออกไป!" เสียงตวาดกร้าวทำเอารินรดาสสะดุ้งสุดตัว หล่อนหน้าเสีย รีบถอยกรูดออกจากห้องไปทันทีอย่างไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ ภายในห้องแต่งตัวที่เหลือเพียงลำพัง คินน์จ้องมองคราบผงสีขาวก้นแก้ว แววตาไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มปะติดปะต่อเข้าหากัน พริมาไม่ใช่คนประเภทที่จะหาเรื่องใครก่อนโดยไม่มีเหตุผล และแววตาที่มองเขาเมื่อครู่... มันไม่ใช่แววตาของคนผิด "ให้ตายสิ..." คินน์สบถเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะโยนแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เขาผละตัวออกจากห้องแต่งตัวเพื่อจะตามหญิงสาวไปอธิบายให้รู้เรื่อง แต่ทว่า เมื่อเปิดประตูออกไป ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝ่าเท้าของเขานิ่งค้าง ร่างสูงชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจระคนหึงหวงที่พุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบคลั่ง เมื่อโปรดิวเซอร์หนุ่มหล่อลูกครึ่ง ดีกรีนักเรียนนอก ที่ตามจีบพริมามานาน กำลังยืนประคองร่างบางของพริมาไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับก้มลงกระซิบกระซาบข้างใบหูของเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่บาดตาบาดใจคนมองที่สุด และที่สำคัญ... พริมาไม่ได้ผลักเขาออก แถมยังเงยหน้าส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เสียด้วยซ้ำ! หวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของรีดเดอร์ทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะถูกใจกันค่ะ!