คำสารภาพที่พูดยังไม่จบ

นิยายเรื่อง: "กับดักรักฉบับซุปตาร์ตัวร้าย" ตอนที่ 16: คำสารภาพที่พูดยังไม่จบ โดย เหมยฮวาแรกแย้ม หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้นในความมืด นิ้วเรียวของพริมาหยุดชะงักเหนือปุ่ม 'เผยแพร่' เพียงไม่ถึงมิลลิเมตร บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวส่วนตัวของกองถ่ายโฆษณาอบอวลไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ เสียงลมหายใจอุ่นร้อนของคินน์ที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิด ทำให้ทุกสัมผัสรอบกายเหมือนถูกแช่แข็ง ดวงตาคมกริบของซุปตาร์หนุ่มจ้องมองเธอด้วยประกายที่อ่านไม่ออก ทั้งดุดัน คลั่งไคล้ และสั่นไหวในคราวเดียวกัน "คิดว่าฉันจะยอมให้เธอทำลายทุกอย่างตามอำเภอใจหรือไง ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก คินน์ขยับกายเข้าไปประชิดจนพริมาต้องเอนหลังพิงกับขอบโต๊ะเครื่องแป้งโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระส่ำอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามสบตากลับเพื่อซ่อนความหวั่นไหว แม้ริมฝีปากอิ่มจะเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "ปล่อยนะคินน์! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน แล้วก็นั่น... หน้าจอโทรศัพท์นั่นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะแฉธาตุแท้ของผู้หญิงที่คุณปกป้องนักหนา รินรดาเขาไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่แฟนคลับทั้งประเทศคิดหรอกค่ะ!" พริมาสะบัดหน้าหนีเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมนแล้วบังคับให้เธอดำดิ่งกลับไปสบสายตากับเขาอีกครั้ง "ฉันไม่สนใจว่ายายรินรดาอะไรนั่นจะเน่าเฟะมาจากไหน..." คินน์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเธอนิ่ง "สิ่งที่ฉันสนใจ... มีแค่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนี้ คนที่ทำให้ฉันต้องเสียศูนย์ คอยตามล้างตามเช็ด และทำให้ฉันนอนไม่หลับมาเป็นอาทิตย์แล้วต่างหาก!" พริมาเบิกตากว้างเล็กน้อย สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักงันไปชั่วขณะ ไดอะล็อกกำกับอารมณ์แบบนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน? ซุปตาร์ปากร้ายผู้เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง กำลังสารภาพอะไรออกมาทางอ้อมกันแน่นะ? "คุณ... พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย" เภสัชกรสาวจำเป็นอย่างเธอถึงกับพูดติดขัด หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู "ฉันไม่ได้บ้า!" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่สมกับเป็นซุปตาร์หนุ่มผู้เย่อหยิ่ง เขาถอนหายใจยาวเหยียดราวกับต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตเพื่อพูดประโยคถัดไป มือหนาทั้งสองข้างเลื่อนมาจับไหล่บางทั้งสองข้างไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งผยอง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจังและความเว้าวอนที่พริมาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต... "พริมา... ฉัน..." คินน์กลืนน้ำลายลงคออึ้งใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขาต้องยอมจำนนต่อความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "ฉันไม่ได้เกลียดเวลาที่เธอต่อปากต่อคำ... ฉันแค่ว่ะ... แค่..." *Rrrrrrr... Rrrrrrr...* เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของคินน์ที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งแผדเสียงแผดลั่นขึ้นมาขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ หน้าจอแสดงชื่อ "รินรดา" พร้อมกับรูปถ่ายหน้าvอแอ๊บแบ๊วที่กะพริบถี่ๆ ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นจนย่อยยับในพริบตา! คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดขีดสุด เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย พยายามจะไม่สนใจเสียงเรียกเข้านั้นและจ้องมองพริมาต่อเพื่อจะพูดประโยคสำคัญให้จบ "อย่าเพิ่งสนใจมัน..." คินน์รีบหันกลับมาหาพริมาแล้วเอ่ยเสียงร้อนรน "ฟังฉันก่อน พริมา... ที่ฉันจะบอกก็คือ..." แต่พริมากลับดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยหรี่ลง รอยยิ้มเยาะหยันแบบฉบับสาวแสบถูกจุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ของเขา ความหวาดหวั่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความน้อยใจและทิฐิที่พุ่งสูงปรี๊ด "อ้าว! สายด่วนจากหวานใจคนโปรดโทรมาตามตัวแล้วนี่คะ" พริมาแกล้งทำเป็นเสียงสูง เชิดหน้าขึ้นแล้วใช้มือดันอกแกร่งให้ออกห่าง "เชิญรับสายแล้วไปดูแลแม่นางเอกเจ้าน้ำตาของคุุณเถอะค่ะ ซุปตาร์คินน์! อย่ามาเสียเวลาอยู่กับฉันเลย เดี๋ยวคุณเธอจะหาว่าฉันมารังแกเด็กในสังกัดของคุณอีก!" "พริมา! อย่าเพิ่งงี่เง่าได้ไหม ยัยนั่นไม่เกี่ยวกับฉัน!" คินน์ขึ้นเสียงด้วยความร้อนใจ มือรีบคว้าข้อมือเล็กไว้ไม่ให้เธอถอยหนี "ฉันไม่ได้งี่เง่า! และเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมฉันต้องมาฟังคุณพูดอะไรไร้สาระด้วยล่ะคะ ปล่อย!" พริมาสะบัดข้อมือออกอย่างแรง ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสโดยไม่รู้ตัว แต่เธอก็รีบกะพริบตาไล่มันกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เขาเห็นความอ่อนแอ *Rrrrrrr... Rrrrrrr...* เสียงโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่องไม่ยอมหยุด ราวกับเป็นเสียงนาฬิกาจับเวลาที่กำลังนับถอยหลังความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ คินน์มองหน้าพริมาที่หันหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความดื้อรั้น สลับกับโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงน่ารำคาญใจ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเขาตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา... แล้วปัดนิ้วตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะกดปิดเครื่องโยนมันลงไปในลิ้นชักโต๊ะเสียงดังสนั่น! "พอใจหรือยัง?" คินน์หันกลับมาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ทีนี้... ฟังฉันให้ดีนะพริมา..." ซุปตาร์หนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อจะเอ่ยคำสารภาพที่ค้างคาให้จบสิ้น แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต! "พี่คินน์คะ! แย่แล้วค่ะ ทีมงานบอกว่านักข่าวข้างนอกรู้เรื่องที่เรา...อุ๊ย!" รินรดาในชุดราตรีเกาะอกสุดเซ็กซี่หยุดชะงักกึกทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา ดวงตาคู่โตเบิกกว้างด้วยความตกใจและริษยาอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นสภาพของคินน์ที่กำลังยืนประชิดติดตัวพริมาอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในห้องแต่งตัวที่ปิดทึบ พริมาหันไปมองผู้มาใหม่ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที เธอเหลือบมองคินน์ที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิทด้วยความโกรธจัดที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สอง "อุ๊ย... ขอโทษด้วยนะคะที่เข้ามาขัดจังหวะ 'เวลาส่วนตัว' ของพวกคุณสองคน" รินรดาแสร้งทำเป็นยกมือปิดปากด้วยความตกใจ แต่แววตากลับจ้องมองพริมาด้วยความอาฆาตมาดร้าย "พอดีรินมีเรื่องด่วนจริงๆ ค่ะ พี่คินน์ต้องออกไปเคลียร์กับนักข่าวด่วนเลยนะคะ ตอนนี้ข้างนอกวุ่นวายกันไปหมดแล้ว!" คินน์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาหันกลับมามองพริมาที่ตอนนี้สะบัดหน้าหนีและก้าวถอยหลังออกห่างจากเขาไปสองก้าวเรียบร้อยแล้ว ระยะห่างที่ถูกสร้างขึ้นใหม่นี้ทำให้หัวใจของซุปตาร์หนุ่มกระตุกวูบ คำสารภาพรักที่เกือบจะหลุดออกจากปาก... พังทลายลงในพริบตา พริมาสูดหายใจเข้าลึก เชิดหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันแบบที่คินน์เกลียดนักหนา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หมดเวลาเล่นละครแล้วนี่คะ เชิญคุณพระเอกกับนางเอกไปเคลียร์ปัญหาระดับชาติกันตามสบายเถอะค่ะ... ส่วนเรื่องแบล็กเมล์ของฉัน ไว้เราค่อยมาต่อกัน 'รอบหน้า' ก็แล้วกันนะคะ!" พูดจบ พริมาก็คว้ากระเป๋าถือของตัวเองแล้วพุ่งตัวเดินเลี่ยงผ่านหน้ารินรดาออกไปจากห้องแต่งตัวทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้คินน์ได้เอ่ยรั้งแม้แต่คำเดียว! "พริมา!" คินน์ตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความร้อนใจ เขาก้าวเท้าตามไปหมายจะคว้าตัวเธอไว้ แต่กลับถูกรินรดาพุ่งเข้ามาคว้าแขนเขา1ไว้เสียก่อน "พี่คินน์จะไปไหนคะ! ฟังรินก่อนนะ เรื่องนี้มัน..." คินน์สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของรินรดาอย่างแรง จนหญิงสาวเซถลาไปชนขอบโต๊ะ ดวงตาสนเท่ห์และดุดันของซุปตาร์หนุ่มจ้องมองนางเอกสาวร่วมช่องด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบังเป็นครั้งแรกในชีวิต! "ถ้าเธอยังไม่อยากหมดอนาคตในวงการนี้... ไสหัวออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ รินรดา!" --------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของพี่คินน์ด้วยกันนะคะ! 🌸