ดีลนรกที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะกระจกใสราคาแพงลิบลิ่วดังสะท้อนก้องห้องพักรับรองพิเศษของสตูดิโอถ่ายภาพชื่อดัง มันไม่ใช่เสียงที่เกิดจากความพลั้งมือ แต่จงใจ—จงใจให้รุนแรงพอจะเรียกสติของหญิงสาวที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาราบเรียบราวกับกำลังมองหุ่นขี้ผึ้งเดินได้ "อ่านซะ" คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยจากการสูบบุหรี่จัดติดต่อกันหลายชั่วโมง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตางอนยาวราวกับผู้หญิงจ้องมองเธอเขม็ง แววตานั้นระอุด้วยกรุ่นโกรธและความกระวนกระวายที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท พริมาไม่แม้แต่จะเหลือบแลแฟ้มสีดำตรงหน้า เธอยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง ส่งยิ้มเยาะหยันที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของซุปตาร์หนุ่มกระตุกวาบ "ทำไมคะ? ในนั้นมีสัญญาทาสฉบับปรับปรุง หรือว่าใบสมัครเข้ารับการอบรมมารยาทสังคมสำหรับซุปตาร์ที่ชอบเหวี่ยงวีนใส่คนอื่นกันแน่ล่ะคะ คุณคินน์" น้ำเสียงของเธอรื่นหู ทว่าเชือดเฉือนจนคนฟังอยากจะยกมือขึ้นปิดปากยัยตัวแสบนี่เสียให้เข็ด "พริมา!" เขาคำรามต่ำในลำคอ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างบางที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกเธอ ชวนให้ใจสั่นไหวเล็กน้อยแต่พริมาก็สะบัดมันทิ้งทันที เธอไม่ยอมให้เสน่ห์ราคาถูกของหม่านี่มามีอิทธิพลเหนือสติของเธอเด็ดขาด "เรียกซะดังเชียว หูฉันไม่ได้หนวกค่ะ... แต่สมองฉันอาจจะเสื่อมได้ถ้าต้องยืนฟังคุณตะคอกใส่ซ้ำๆ ในห้องแคบๆ นี่" เธอตอบกลับทันควัน ดวงตากลมโตสีนิลไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวอำนาจมืดของซุปตาร์อันดับหนึ่งของประเทศเลยแม้แต่น้อย กลับทอประกายท้าทายราวกับลูกแมวป่าที่พร้อมจะตะปบหน้าคน คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวับวาวด้วยความรู้สึกหลากหลาย—ทั้งหมั่นไส้ หงุดหงิด และ...แปลกประหลาดใจที่ผู้หญิงคนนี้กล้าต่อปากต่อคำกับเขาได้ยาวนานขนาดนี้ ปกติแล้ว แค่เขาปรายตาปราดเดียว คนพวกนั้นก็ตัวสั่นงันงกจนพูดไม่ออกแล้ว แต่นี่อะไรกัน ยัยนี่กลับยืนเชิดหน้าชูตาเถียงเขาฉอดๆแถมยังส่งสายตาราวกับจะพิพากษาความผิดเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพเหตุการณ์เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังติดตรึงในสมอง ภาพที่พริมาถือกล้องดิจิทัลในมือ แล้วกดซูมภาพเด็ด—ภาพที่เขากำลังยืนโอบเอวคลอเคลียอยู่กับรินรดาในมุมมืดหลังฉาก โดยที่สีหน้าของเขากำลังแสดงความรังเกียจอย่างชัดเจนแต่ถูกมุมกล้องบิดเบือนให้กลายเป็นภาพสวีทหวานหยด—ภาพนั้นแหละที่เป็นชนวนระเบิด ถ้ารูปนี้หลุดออกไปสำนักข่าวไหน รับรองว่าอนาคตที่เขาอุตส่าห์สร้างมาด้วยหยาดเหงื่อและเล่ห์กลต้องพังพินาศในชั่วข้ามคืนแน่ๆ และยัยตัวแสบตรงหน้าก็คือคนเดียวที่กุมชะตาชีวิตของเขาไว้ในกำมือ "เธอต้องการเท่าไหร่" คินน์ถามเสียงเรียบ พยายามกดอารมณ์กรุ่นโกรธให้จมดิ่งลงไป ใช้เงินซื้อความสงบคือทางออกที่ง่ายที่สุดสำหรับคนอย่างเขา พริมาเลิกคิ้วขึ้นสูง รอยยิ้มเยาะบนเรียวปากอิ่มสวยเด่นชัดขึ้นไปอีก "โอ้โห... นี่คุณคิดว่าทุกอย่างบนโลกใบนี้ซื้อได้ด้วยเงินงั้นเหรอคะ? น่าสมเพชจังนะคะ ซุปตาร์ร้อยล้าน" "พริมา! อย่ามาลองดีกับฉันนะ เธอก็รู้ว่าถ้าข่าวนี้ออกไป รินรดาอาจจะเสียหาย แต่ตัวฉัน... ฉันพังแน่ๆ และเธอก็ไม่มีทางลอยนวลพ้นข้อหาแบล็กเมล์หรอก!" เขาขู่ฟ่อ ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนพริมาต้องเอนกายถอยหลังไปชนกับโต๊ะกระจกด้านหลัง แรงกดดันจากร่างกายหนาและสายตาดุดันทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่พริมาก็ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยไว้ได้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วเงยหน้าสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว "แบล็กเมล์เหรอคะ? พูดให้มันน้อยๆ หน่อย ฉันแค่บังเอิญเดินไปเจอฉากงิ้วหลังกองถ่ายต่างหากล่ะคะ แล้วอีกอย่าง... รูปนั้นฉันยังไม่ได้ส่งให้ใครสักคน เพราะฉะนั้น กรุณาถอยออกไปห่างๆ สองเมตรค่ะ กลิ่นบุหรี่ของคุณมันติดเสื้อฉันหมดแล้ว!" เธอเอ่ยพร้อมกับใช้มือเรียวผลักอกแกร่งของเขาออกเบาๆ ทว่าคินน์กลับไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนตรึงร่างเธอไว้ด้วยวงแขนที่กักขังเธอให้อยู่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างตัวเขากับโต๊ะ ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดนี้ทำให้พริมาเพิ่งสังเกตเห็นว่านัยน์ตาของคินน์ไม่ได้มีแต่ความเกรี้ยวกราด แต่มันมีความอึดอัด ความระแวง และ...ความเปราะบางบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ ภายใต้กำแพงความเย่อหยิ่ง คินน์มองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อนนั้นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก ยัยนี่ปากเก่งเป็นบ้า แต่แปลก... ที่เขาไม่ได้รู้สึกอยากจะไล่เธอออกไปให้พ้นหน้าเหมือนคนอื่นๆ กลับกัน เขารู้สึกว่าหัวใจที่ด้านชามานานเริ่มกลับมาเต้นแรงอีกครั้งด้วยความโกรธปนหมั่นไส้ "ฉันไม่ให้เงินเธอหรอก..." คินน์กระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือริมฝีปากเธอ พริมานิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับความใกล้ชิดที่จู่โจมอย่างไร้การป้องกัน "แล้ว... แล้วคุณจะเอายังไง?" เธอถามเสียงสั่นพร่าลงไปเล็กน้อย พยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกปลายนิ้วแข็งแรงของเขาเชยคางมนให้กลับมาสบตาเช่นเดิม "มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน..." คินน์เอ่ยข้อเสนอด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาส่อประกายเจ้าเล่ห์ "คอยจัดการตารางงาน บดบังข่าวฉาว คอยกันพวกผู้หญิงน่ารำคาญอย่างรินรดาให้พ้นจากฉัน และ...คอยดูแลฉันจนกว่าโปรเจกต์ซีรีส์นี้จะปิดกล้อง สามเดือนเต็ม" พริมาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกใจกับข้อเสนอสุดโต่งนั้น "หา?! คุณบ้าไปแล้วเหรอคะ! ให้ฉันไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัวคุณเนี่ยนะ? ฉันเป็นช่างภาพอิสระนะ ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กโข่งเอาแต่ใจอย่างคุณ!" "ปฏิเสธไม่ได้..." คินน์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ชวนให้คนมองอยากจะยื่นมือไปข่วนหน้าสักที "เพราะถ้าเธอปฏิเสธ... ฉันจะฟ้องเธอยึดกล้องและข้อหาบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคล รับรองว่าเธอไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดในวงการสื่อแน่ เลือกเอา... จะยอมเป็นผู้ช่วยขัดรองเท้าให้ฉัน หรือจะไปนอนในคุก" นี่มันดีลนรกชัดๆ! พริมาอยากจะกรี๊ดใส่หน้าซุปตาร์จอมเผด็จการคนนี้เสียจริง มือเรียว กำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคืองจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความเจ็บใจที่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณมัน... คนสารเลว!" เธอกัดฟันกรอด เค้นเสียงลอดไรฟัน "ขอบคุณที่ชมครับ" เขาตอบหน้าตาเฉย แถมยังใช้สรรพนามที่ต่างไปจากเดิมเพื่อกวนประสาทเธอเล่น "ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้แปดโมงเช้า เจอกันที่คอนโดฉัน ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว ไม่งั้นฉันฟ้องจริงๆ ด้วย" คินน์ผละตัวออกห่างด้วยใบหน้าที่พึงพอใจอย่างยิ่ง เขากลับไปคว้าแว่นกันแดดมาสวม แล้วหันหลังเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องพักรับรองเพื่อหนีความวุ่นวายภายนอก ทิ้งให้พริมายืนเคืองแค้นจนตัวสั่นอยู่คนเดียว ทว่า... ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปแตะลูกบิดประตูไม้บานใหญ่ *แกร๊ก—!* เสียงปลดล็อกกลอนจากด้านนอกดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ ประตูห้องพักรับรองถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่เคาะขออนุญาตแม้แต่น้อย ร่างเพรียวระหุ่งในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม รินรดากวาดสายตาเข้ามาในห้องด้วยความมั่นใจเต็มร้อย ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจะแข็งค้างลงทันที เมื่อเห็นภาพซุปตาร์หนุ่มรูปงามยืนอยู่ใกล้ชิดกับยัยช่างภาพโนเนมหน้าจืดอย่างพริมาในระยะประชิดตัวเมื่อครู่ คินน์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที ขณะที่พริมาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "พี่คินน์คะ... ทำไมถึงมาอยู่ในห้องนี้กับนังนี่สองต่อสองล่ะคะ?" รินรดาเอ่ยถามเสียงแหลมสูง ใบหน้าสวยเฉี่ยบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ปลายเล็บยาวจิกเข้าหากันแน่นจนขึ้นข้อขาว บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว... -------------------------------------------------------------- *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เหมยฮวาแรกแย้ม" มาโดยตลอดนะคะ*