ซวยซ้ำซ้อนในกองถ่าย

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับชีวิตฉัน!" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยโทสะแผดก้องกังวานลอดผ่านผนังห้องพักศิลปินชั่วคราวหลังกองถ่ายละครฟอร์มยักษ์ พริมาสะดุ้งสุดตัว นิ้วเรียวที่กำลังถือสมาร์ตโฟนราคาแพงเพื่อเช็กมุมกล้องสำหรับเก็บเบื้องหลังเผลอแตะโดนปุ่มบันทึกวิดีโอโดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวง เธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังเรื่องส่วนตัวของซุปตาร์หนุ่มเบอร์หนึ่งของประเทศอย่าง 'คินน์' หรอกนะคะ แต่จังหวะที่ผู้ช่วยกองถ่ายผลักเธอเข้ามาหลบฝูงชนในมุมอับนี้ มันช่างประจวบเหมาะกับมหกรรมระเบิดอารมณ์พอดิบพอดี "แต่คินน์คะ รินรักคุณนะ... ทำไมคุณถึงใจร้ายกับรินนักล่ะ" เสียงหวานหยดย้อยที่ดัดจนเกือบแหลมของ 'รินรดา' นางเอกร่วมช่องดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับเสียงสะكومสะอื้นที่ฟังดูก็รู้ว่าเป็นการแสดงเรียกคะแนนความน่าสงสารระดับสิบ พริมาเบ้ปากโดยอัตโนมัติ รสนิยมการชมละครหลังข่าวในชีวิตจริงนี่มันช่างน่าเบื่อเสียยิ่งกว่าบทละครน้ำเน่าเสียอีก เธอกำลังจะขยับเท้าถอยหลังเพื่อหลีกทางให้พ้นจากรัศมีซวยซ้ำซ้อน แต่ทว่า... ส้นรองเท้าผ้าใบเจ้ากรรมดันไปเหยียบเข้ากับสายไฟกองใหญ่เข้าเต็มรัก! *แกร็ก!* เสียงพลาสติกกระทบกันเบาหวิวท่ามกลางความเงียบ แต่มันกลับดังลั่นประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของคนในห้อง คินน์ชะงักกึก แรงปะทะทางอารมณ์เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวที่หวาดระแวงและดุดัน พรวดเดียวร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก็พุ่งพรวดผลักประตูเปิดออกกว้าง ปัง! "ใคร!" คินน์คำรามลั่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนแทบจะเป็นยักษ์เป็นมาร ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์จ้องเขม็งมาที่พริมาซึ่งกำลังยืนทรงตัวอย่างทุลักทุเล รินรดาที่เดินตามออกมาข้างหลังรีบปรับสีหน้าให้ดูตกใจระคนหวาดกลัว ก่อนจะแสร้งทำเป็นเอามือทาบอก "อุ๊ย! คุณพริมา ทีมงานเบื้องหลังนี่เองค่ะ... คุณคินน์คะ อย่าเพิ่งโกรธเธอเลยนะคะ รินว่าน้องเขาคงไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังที่เรา... คุยกันเรื่องส่วนตัวหรอกค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงสั่นด้วยจริตจะก้านที่ทำเอาพริมาอยากจะอาหารถูกย่อยออกมาเสียให้รู้แล้วรู้รอด ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้นี่มันมงกุฎทองคำแห่งรางวัลออสการ์สาขาตีสองหน้าชัดๆ! พริมายืนนิ่งจัดระเบียบร่างกายให้กลับมาสง่างาม แม้ในใจจะแอบนึกหวั่นไหวกับรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวพระเอกหนุ่มตรงหน้า เธอยืดอกขึ้น เชิดคางน้อยๆ ส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษไปให้คนทั้งคู่ "บังเอิญจังเลยนะคะ พอดีหูฉันดันทำงานได้ดีเกินไปหน่อย เสียงหมาเห่า... เอ๊ย เสียงคนคุยกันมันเลยทะลุผนังเข้ามาเข้าหูพอดีน่ะค่ะ ต้องขอประทานอภัยด้วยนะคะที่มารบกวนเวลา 'เคลียร์ใจ' ของซุปตาร์กับอดีตหวานใจ" ประโยคหลังพริมาจงใจเน้นเสียงหนักหน่วงพร้อมกับส่งสายตารู้ทันไปให้รินรดา คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนเป้าหมายมายังผู้หญิงตัวเล็กปากกล้าที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าทันที ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวพริมาด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก คินน์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาดุดันและอันตรายจนพริมาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ปากดีนักนะ... เธอได้ยินอะไรไปบ้าง" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้จนพริมาต้องเบี่ยงหน้าหนี หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำทำเพลงผิดจังหวะเสียจนน่าโมโห "ไม่ได้ยินอะไรเลยค่ะนอกจากเสียงโหยหวนเหมือนแมวติดสัด... อุ๊ย!" พริมายั้งปากไม่ทันเมื่อมือหนาของคินน์ยื่นมาบีบคางเธอไว้ด้วยความหมั่นไส้ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่ก็นفيความถือดีของเขาไว้อย่างชัดเจน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนขวับ มือเล็กปัดป้องมือหนานั้นออกทันที "ปล่อยนะคะ! ซุปตาร์รสนิยมต่ำหรือไงถึงชอบใช้กำลังกับผู้หญิง" พริมาสวนกลับทันควัน ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความท้าทายที่ทำให้แววตาสีเข้มของคินน์ไหววูบด้วยความฉุนเฉียว "ปากดีแบบนี้ น่าจับมาจูบให้หายพยศนัก..." คินน์พึมพำลอดไรฟัน สายตาคมกราบกรานสำรวจริมฝีปากสีพีชที่เอาแต่ต่อปากต่อคำเขาไม่หยุด "คุณคินน์คะ! ปล่อยเถอะค่ะ รินว่าเราอย่าไปถือสาคนงานชั้นต่ำแบบนี้เลยดีกว่า เดี๋ยวข่าวจะ..." รินรดาทำท่าจะเข้ามาแตะแขนคินน์เพื่อดึงตัวออกไป แต่กลับถูกสายตาดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของคินน์ตวัดกลับไปจนต้องชักมือกลับแทบไม่ทัน "หุบปากไปซะรินรดา!" คินน์ตวาดกร้าวโดยไม่ไว้หน้าฝ่ายหญิงเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าพริมาที่ตอนนี้เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง เพราะในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากเถียงต่อ สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือตัวเองที่ยังคงสว่างวาบ... และสัญลักษณ์สีแดงกระพริบบ่งบอกสถานะการบันทึกวิดีโอยังคงทำงานอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ต้นจนจบเหตุการณ์! ซวยแล้ว... พริมาหน้าถอดสีในเสี้ยววินาที คินน์สังเกตเห็นปฏิกิริยาผิดปกติของหญิงสาว ร่างสูงก้มมองตามสายตาของเธอไปยังหน้าจอสมาร์ตโฟน ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะกระตุกยิ้มร้ายกาจออกมา "ส่งโทรศัพท์มา" คินน์สั่งเสียงเฉียบขาด ยื่นมือใหญ่ออกมารอรับ "ไม่! นี่มันของส่วนตัวฉัน คุณไม่มีสิทธิ์!" พริมาซ่อนโทรศัพท์ไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับเตรียมตัวจะวิ่งหนี แต่มีหรือที่ซุปตาร์ขายาวอย่างคินน์จะปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปได้ ร่างสูงพุ่งเข้าตะครุบตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่พริมามัวแต่ยื้อยุด ทำให้โทรศัพท์ในมือหลุดร่วงลงพื้นและ... *แหมะ!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบอัปโหลดอัตโนมัติของคลาวด์ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับหน้าจอที่แสดงข้อความตัวโต: **"อัปโหลดวิดีโอความยาว 03:45 นาที เสร็จสิ้น"** ทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขีดสุด รินรดาที่ยืนมองอยู่ถึงกับกรีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ คินน์ชะงักค้าง นัยน์ตาคมกริบก้มมองหน้าจอที่ร่วงอยู่แทบเท้า ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับพริมาที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มน้ำปลา ดวงตาคู่คมของซุปตาร์หนุ่มพราวระยับด้วยความอันตราย รอยยิ้มมุมปากที่ระบายขึ้นช่างดูเย็นเยียบและทรงพลังเสียจนพริมาแทบຢุดหายใจ "หึ... กล้าดีนี่พริมา กล้าถ่ายคลิปฉันไปแบล็กเมลเหรอ" คินน์กระซิบเสียงพร่าชิดริมหูเธอ ขณะที่เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาเองก็เริ่มแผדเสียงแดรัวไม่หยุด... เสียงแจ้งเตือนจากผู้จัดการส่วนตัวที่โทรเข้ามาพร้อมกับข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งที่กำลังจะระเบิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! - อ่านต่อตอนที่ 2 - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บด้วยกันนะคะ ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เหมยฮวาแรกแย้ม" ด้วยนะคะ!