เซอร์ไพรส์ที่พริมาไม่ได้เตรียมใจ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบป่าราคาแพงระยับลอยอบอวลอยู่ภายในห้องแต่งตัวส่วนตัวของสตูดิโอชื่อดัง ทว่ามันกลับไม่สามารถกลบความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปร่งของซุปตาร์หนุ่มเบอร์หนึ่งของประเทศได้เลยแม้แต่น้อย คินน์ยืนกอดอกพิงบานกระจกเงาบานใหญ่ สายตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพบุตรปั้นแต่งกำลังจดจ้องมองร่างบางในชุดราตรีสั้นเกาะอกสีแดงเพลิงที่ยืนไขว้ห้างกอดอกเชิดหน้าใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว "คุณเสียสติไปแล้วหรือไงคะคุณคินน์ จู่ๆ ก็ลากฉันขึ้นรถมาทั้งที่ชุดในไม้แขวนยังไม่ทันได้ถอดป้ายออกด้วยซ้ำ!" พริมาแหวใส่เสียงสูง ดวงตากลมโตตวัดมองชุดเดรสสีแดงสดที่ขับผิวเนียนผ่องให้ยิ่งโดดเด่นสะดุดตา เธอไม่ได้ปฏิเสธหรอกนะคะว่าชุดนี้สวยหยาดเยิ้มจนแทบหยุดหายใจ แต่มันคือการมัดมือชกที่อุกฉกรรจ์ที่สุดในรอบปีของเธอยัยพริมาคนนี้เลยต่างหาก "หุบปากแล้วสำรวจตัวเองซะบ้างเถอะยัยตัวแสบ" คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความไม่พอใจระคนหวงแหนอย่างปิดไม่มิด "ชุดเปิดไหล่โชว์แผ่นหลังขาวๆ นี่มันโป๊เกินไปแล้วนะพริมา ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย!" "อ้าว! นี่มันห้องลองเสื้อแบรนด์ดังที่คุณเป็นพรีเซ็นเตอร์นะคะ แล้วชุดนี้ก็คือตัวที่สไตลิสต์จัดเตรียมไว้ให้ฉันใส่ไปงานเปิดตัวกล้องรุ่นใหม่คืนนี้ต่างหากล่ะคะ หรือว่าคุณตาถั่วจนมองไม่ออกว่านี่มันคือ 'งานราตรีสโมสรการกุศล' ไม่ใช่ปาร์ตี้ริมหาด" พริมาลอยหน้าลอยตาเถียงกลับทันควัน รอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากสีพีชช่างน่าหมั่นไส้เสียจนคนฟังอยากจะเดินเข้าไปจับตี้นสักทีสองทีให้หายมันเขี้ยว "แต่ผมไม่อนุญาตให้ใครมองไหล่เนียนๆ ของคุณเว้นแต่ผม!" คินน์ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวจนพริมาต้องผอยหลังกรูดสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง กลิ่นอายบุรุษเพศและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็น ชาของเขาโอบล้อมเธอไว้จนพื้นที่ในห้องแคบลงถนัดตา "แล้วก็เลิกทำหน้าตาดื้อรั้นแบบนั้นใส่ผมสักที รู้ไหมว่าคุณในชุดนี้มัน... อันตรายต่อสายตาคนอื่นแค่ไหน" พริมาใจกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่เธอไม่อยากจะแปลความหมายมันให้เข้าข้างตัวเอง หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวผิดจังหวะเสียได้ ทั้งที่ปากก็ยังต้องแข็งไว้ก่อนตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด "อันตรายอะไรกันคะ ฉันก็แค่คู่ควงขัดตาทัพที่คุณบังคับให้มาด้วยแก้ขัด เพราะรินรดาคู่จิ้นแสนหวานของคุณเกิดอาหารท้องเสียกะทันหันไปไม่ใช่หรือไงคะ?" พริมาเชิดคางขึ้นสู้ สายตาคมกริบไม่ยอมแพ้ "อย่าบอกนะคะว่าซุปตาร์ผู้โด่งดังอย่างคุณ ขาดผู้หญิงควงออกงานแค่คืนเดียวแล้วจะตายเอาให้ได้น่ะ" คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด คำพูดแทงใจดำนั้นตรงเสียยิ่งกว่าอะไร รินรดานัดหมายกับเขาดิบดีว่าจะมาด้วยกันในฐานะคู่ควงเพื่อกลบข่าวเกาเหลา แต่พอถึงเวลาจริงกลับส่งข้อความมาบอกปัดด้วยเหตุผลตื้นเขิน เพราะหล่อนแอบไปรู้มาว่างานนี้มีนักลงทุนระดับมหาเศรษฐีจากฮ่องกงมาร่วมงานด้วย จึงอยากจะเปลี่ยนเป้าหมายไปเกาะกระแสเสี่ยกระเป๋าหนักแทน ซุปตาร์หนุ่มอย่างเขาจึงกลายเป็นตัวตลกที่เกือบจะต้องเดินเข้างานคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว หากเขาไม่บังเอิญขับรถมาเจอพริมาที่กำลังเดินเลือกซื้อกาแฟอยู่หน้าตึกพอดี และเขาก็ไม่ยอมเสียหน้าให้พวกสื่อมวลชนจอมเสี้ยมได้มีประเด็นเอาไปเขียนข่าวเม้าท์มอยอย่างสนุกปากเด็ดขาด! "ปากเก่งนักนะ" คินน์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสจนพริมาต้องหลบสายตา "ถ้ายังไม่อยากโดนจูบปิดปากตรงนี้ ก็เลิกพูดมากแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าคลัตช์ใบนั้นมาซะ เราต้องไปกันได้แล้ว เดี๋ยวจะไปไม่ทันให้พวกนักข่าวรุมทึ้ง" รถยนต์ยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้าสู่บริเวณหน้าโรงแรมระดับห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงแฟลชจากบรรดาสื่อมวลชนสาดส่องระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าทันทีที่ประตูรถฝั่งพริมาเปิดออก คินน์ก้าวลงมาก่อนจะอ้อมมาทำหน้าที่สุภาพบุรุษจำเป็นด้วยการยื่นมือหนามาให้เธอบางเบา พริมาลังเลอยู่เสี้ยววินาทีแต่ก็จำใจวางมือเรียวลงบนฝ่ามืออุ่นของเขาเพื่อรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าสาธารณชน ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเดินเคียงคู่กันลงมาจากรถ เสียงชัตเตอร์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ร่างสูงใหญ่ของคินน์ในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตโอบกระชับเอวบางของพริมาเข้ามาแนบชิดโดยอ้างความเนียนต่อหน้าสื่อ ทว่าสัมผัสที่อบอุ่นและแรงบีบเบาๆ ที่สะโพกนั้นทำเอาพริมาต้องแอบหยิกเข้าที่ต้นแขนของเขาแก้เขินด้วยความหมั่นไส้ "โอ๊ย! มือหนักเป็นบ้าเลยนะยัยตัวแสบ" คินน์กระซิบกระซาบลอดไรฟันด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มพิมพ์ใจระดับซุปตาร์ที่กล้องทุกตัวกำลังจับจ้อง "สมน้ำหน้าค่ะ อยากลวนลามฉันก่อนทำไมล่ะคะ" พริมาตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยชนิดที่เรียกว่าฉีกยิ้มจนเหงือกแห้งให้กล้องโทรทัศน์ แต่เสียงที่ลอดออกมานั้นเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของปีศาจตัวน้อย เมื่อก้าวพ้นประตูห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยความอลังการระยิบระยับด้วยคริสตัล กลิ่นอายความหรูหราไฮโซก็อบอวลไปทั่วบรรยากาศ แขกเหรื่อต่างแต่งกายด้วยชุดราตรีและสูทสากลเต็มยศกำลังจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส สายตานับร้อยคู่พากันหันมามองการปรากฏตัวของพระเอกหนุ่มรูปงามที่ควงแขนมากับสาวสวยหน้าใหม่ที่หลายคนยังไม่คุ้นหน้าคุ้นตา พริมากวาดสายตามองไปรอบๆ งานอย่างนึกสนุก เธอเตรียมตัวจะผละออกจากอ้อมแขนของเขาเพื่อไปหาอะไรดื่มมุมบาร์เงียบๆ ทว่าคินน์กลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับรู้ทันความคิดซุกซนของเธอ "อย่าแม้แต่จะคิดหนีไปไหนนะพริมา อยู่เป็นหน้าเป็นตาให้ผมจนกว่างานจะเลิก ไม่อย่างนั้น... ค่าตัวที่คุณติดค้างผมจากเรื่องวันก่อน ผมจะทบต้นทบดอกให้คุณจ่ายเป็นจูบสิบครั้งในกองถ่ายวันพรุ่งนี้แน่!" พริมาเบิกตากว้างอย่างตกใจกับข้อเสนอหน้าไม่อายนั้น เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำด่าทอที่เจ็บแสบที่สุดในชีวิตออกไป ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงทุ้มต่ำและคุ้นหูก็ลอยแทรกเข้ามาจากทางด้านหลังเสียก่อน "อ้าว... คุณคินน์คะ นึกว่าจะมาคนเดียวเสียอีก ที่แท้ก็พา... 'เด็กฝึกงาน' คนนี้มาแก้ขัดนี่เองเหรอคะเนี่ย" เสียงหวานเยิ้ยที่เจือแววเยาะหยันดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาประชิดของรินรดา นางเอกสาวคู่จิ้นเบอร์ต้นๆ ของช่องที่สวมชุดราตรีสีทองปักเลื่อมระยับ หล่อนคล้องแขนมากับชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมท่าทางเป็นเศรษฐีใหญ่ รอยยิ้มที่ส่งมาให้พริมานั้นเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง พริมาหันขวับกลับไปมอง รอยยิ้มหวานฉ่ำเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาดุดลและความท้าทายที่ลุกโชนขึ้นมาแทนที่ "อ้าว... คุณรินรดา ท้องเสียหายดีแล้วเหรอคะ ถึงได้มีแรงมายืนหัวเราะร่าเริงอยู่ตรงนี้ได้ นึกว่าจะต้องนอนซมอยู่โรงพยาบาลเสียอีกนะคะเนี่ย" พริมาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงใสซื่อแต่เชือดเฉือนทำเอารินรดาหน้าเสียสีหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที คินน์ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าพริมาไม่มีวันยอมตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบใครหน้าไหนทั้งนั้น และเขาก็พร้อมที่จะยืนหยัดอยู่ข้างๆ ยัยตัวแสบคนนี้เสมอ ทว่า... ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ จู่ๆ ไฟภายในห้องจัดเลี้ยงทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสปอตไลท์ดวงเดียวที่สาดส่องลงมายังเวทีกลางห้อง และเสียงประกาศจากพิธีกรก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ขอเรียนเชิญท่านประธานกิตติมศักดิ์ของค่ำคืนนี้... และเป็นผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ ท่านประธาน 'บูรพา' ขึ้นมากล่าวเปิดงานครับ!" สิ้นเสียงประกาศนั้น พริมาพลันรู้สึกได้ถึงแรงบีบกระทันหันที่ฝ่ามือของคินน์ มือหนาของซุปตาร์หนุ่มที่เคยอบอุ่นกลับเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างผิดปกติ เมื่อเธอนัยน์ตาหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่กลับเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาสั่นไหวที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและริ้วรอยแห่งความเกลียดชังที่พริมาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มสไตล์นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลก้าวขึ้นไปบนเวที ทว่าเมื่อแสงไฟส่องกระทบใบหน้านั้นเต็มตา... พริมาก็แทบหยุดหายใจ เมื่อชายผู้ทรงเกียรติคนนั้นหันมาสบตากับคินน์โดยตรง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... ซึ่งเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่คินน์มักจะใช้เวลาเยาะเย้ยคนอื่นเสมอ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและจิกหมอนไปกับความซึนของพี่คินน์และความแสบของน้องพริมาในตอนนี้มากๆ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เหมยฮวาแรกแย้ม" ด้วยนะคะ รักค่ะ!