สายตาที่ทรยศ

“ถอยไปค่ะคุณคินน์ ตรงนี้มันทางเดิน ไม่ใช่ลานแสดงละครที่ใครจะมายืนขวางทางใครก็ได้” พริมาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาวาวโรจน์ของเธอไม่ได้สั่นคลอนไปกับแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ตรงหน้า คินน์ไม่ได้ถอยหนี ซ้ำยังก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับกำแพงเย็นเฉียบในมุมอับของกองถ่าย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูที่ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขา ทำให้ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด “เมื่อกี้เห็นคุยสนุกเชียวนะ กับไอ้เด็ก 'กันต์' นั่นน่ะ” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยออกมา แต่นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกลับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความผิดปกติบางอย่าง “เพิ่งเข้าวงการมาไม่กี่วัน กล้าอ่อยรุ่นพี่ถึงที่เลยเหรอ” “คุณคินน์คะ กรุณาใช้คำให้มันสร้างสรรค์กว่านี้หน่อย” พริมาเชิดหน้าขึ้นโต้ตอบ “เขาแค่เข้ามาขอคำแนะนำเรื่องบทละคร ในฐานะนักแสดงร่วมมันเป็นเรื่องปกติที่ต้องแลกเปลี่ยนความเห็นกัน หรือคุณไม่เคยทำ?” คินน์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขาใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนแข็งแรง “ปกติเหรอ? ปกติที่ต้องโน้มตัวลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันแบบนั้นเหรอ พริมา... เธอคิดว่าฉันตาบอดหรือโง่พอที่จะไม่เห็นสายตาที่มันมองเธอ?” ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากาก ‘ซุปตาร์ตัวร้าย’ บัดนี้มันปะทุออกมาจนเกือบจะควบคุมไม่อยู่ มือหนาเลื่อนมาเชยคางมนขึ้น ให้เธอมองสบตาเขาตรงๆ พริมาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมแพ้ต่อแรงกดดันง่ายๆ เธอแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย “แล้วมันเรื่องอะไรของคุณคะ? ที่ฉันจะคุยกับใคร สนิทกับใคร หรือเขาจะมองฉันยังไง มันเกี่ยวกับคุณตรงไหนในเมื่อสถานะของเรา... ก็แค่คนในสัญญางี่เง่านั่น” คำว่า ‘สัญญางี่เง่า’ เหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้คินน์นิ่งไปครู่ใหญ่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาห่างจากริมฝีปากเธอเพียงลมหายใจกั้น “เกี่ยวสิ... เกี่ยวมากด้วย เพราะในสัญญานั่นมันระบุชัดเจนว่าเธอต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของฉันแค่คนเดียว” เขาเว้นจังหวะ เสียงกระซิบนั้นชวนให้ใจสั่นระรัว “ต่อให้เป็นแค่คู่ควงในนาม แต่ฉันก็ไม่นิยมใช้ของร่วมกับใคร โดยเฉพาะกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่พยายามจะปีนเกลียวฉัน!” พริมาใจเต้นแรงไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ ‘เคมี’ ที่กำลังพุ่งพล่านจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนผ่าว เธอจ้องตอบสายตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหนนั้นอย่างไม่ลดละ เธอรู้ดีว่าเขากำลังหึง แต่ความปากแข็งของเขามันทำให้เธออยากจะเอาชนะ “งั้นคุณก็คงต้องหาคนใหม่แล้วล่ะค่ะ เพราะฉันไม่ชอบให้ใครมาบงการชีวิต...” ก่อนที่เธอจะพูดจบ คินน์ก็ตัดบทด้วยการก้มลงกดริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นจูบที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ ราวกับจะลงโทษที่เธอไปให้ความสนใจคนอื่น พริมาเบิกตากว้าง มือที่ผลักอกเขาไว้ค่อยๆ อ่อนแรงลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันนั้น เขากำลังโกรธ... และกำลังกลัวที่จะเสียเธอไป ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบงันและไฟสลัวของทางเดินหลังฉาก เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นแทรกผ่านความตึงเครียดนั้น “พี่คินน์คะ รินเห็นพี่อยู่นี่นานแล้ว... อ๊ะ!” เสียงแหลมสูงของรินรดาหยุดชะงักลงทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอชะงักอยู่ตรงมุมทางเดิน ใบหน้าสวยจัดนั้นซีดเผือดสลับกับแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่พยายามเก็บซ่อนไว้ คินน์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ แต่ยังไม่ผละร่างออกห่างจากพริมา เขายังคงใช้สายตาอาฆาตมองไปที่ผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก พริมาได้สติ เธอรีบผลักอกคนตรงหน้าออกทันที พลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาของเธอมองเลยผ่านไหล่ของคินน์ไปสบกับสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นของรินรดา “ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะนะคะคุณคินน์” พริมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “จัดการธุระของคุณให้เรียบร้อยเถอะค่ะ ส่วนเรื่องเมื่อกี้... ฉันจะถือว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดของคนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้” เธอก้าวเดินสวนทางออกไป ทิ้งให้คินน์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น โดยมีรินรดาที่กำลังยืนสั่นด้วยความโกรธอยู่เบื้องหลัง แต่คินน์ไม่ได้หันไปมองรินรดาแม้แต่นิดเดียว สายตาของเขายังคงจับจ้องตามแผ่นหลังบางของพริมาไปจนลับตา... ด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ยังอธิบายไม่ได้ว่ามันคือความรักหรือเพียงแค่ความใคร่ที่ไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง ความลับที่ว่า ‘สายตาที่ทรยศ’ ของเขานั้น มันได้เปิดเผยความจริงบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่พร้อมจะยอมรับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่แสนวุ่นวายใจของคินน์และพริมานะคะ ตอนหน้าความสัมพันธ์จะปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เหมยฮวาแรกแย้มด้วยนะคะ รักค่ะ!