สัญญาที่เริ่มสั่นคลอน

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นส้มอ่อน ๆ ของรินรดาช่างน่าเวียนหัว... สำหรับคินน์ในเวลานี้ มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้หลงใหลเหมือนเคย หากแต่เป็นความน่ารำคาญที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงปลายประสาท "คินน์คะ รินว่าเสื้อตัวนี้เหมาะกับเราดีนะคะ ถ่ายรูปลงไอจีคู่กันสักหน่อยไหมคะ ช่วงนี้กระแสคู่จิ้นของเรากำลังกลับมาดีเลยนะ" เสียงหวานหยดย้อยที่จงใจดัดให้ทุมนุ่มราวนางเอกซีรีส์กำลังเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เรียวแขนเนียนในชุดเดรสเกาะอกสีพีชพยายามจะเข้ามาคลอเคลียต้นแขนของเขาในห้องแต่งหลังเวที คินน์เบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีตราประทับความเย็นชาใส่คนทั่วโลกเรียบสนึง ดวงตาคมกริบกวาดมองเสื้อเชิ้ตลายทางที่อีกฝ่ายถืออยู่ด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เขานึกถึงใครอีกคนที่เพิ่งเดินออกไปจากห้องนี้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ยายตัวแสบพริมา... ผู้หญิงอะไร ปากคอเราะร้ายเป็นเลิศ ดวงตากลมโตคู่นั้นเวลาจิกกัดเขาไม่มีความเกรงกลัวต่อบารมีซุปตาร์เบอร์หนึ่งของประเทศสักนิด แถมยังกล้าลอยหน้าลอยตาบอกว่า *‘ถ้าจะจ้างให้ฉันร่วมเฟรมกับคุณคินน์ ช่วยเพิ่มค่าตัวเป็นสองเท่าเพราะความดันโลหิตสูงจากสายตาพิฆาตของคุณด้วยนะคะ’* ให้ตายสิ... ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เชิดขึ้นอย่างถือดีรั้นอยู่ในหัวเขานี่เกือบชั่วโมงแล้ว ปกติเวลาผู้หญิงเข้าหาเขา คินน์มีแต่จะรำคาญและผลักไส แต่วินาทีที่พริมาทำหน้ายמוกใส่แล้วสะบัดก้นเดินหนี เขากลับรู้สึก... คันไม้คันมือ อยากจะคว้าเอวบางนั้นมาดึงแก้วตาสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ นี่มันอาการบ้าอะไรกันวะ? "คินน์คะ? ฟังรินอยู่หรือเปล่า" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นดวงตาคมกอดอกเหม่อลอยไปไกล เธอพยายามขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกจนคินน์ต้องยกมือขึ้นนวดขมับ "ริน ผมปวดหัว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้เยื่อใย "แล้วก็เรื่องถ่ายรูปคู่... ช่วงนี้ตารางผมแน่น ไว้ค่อยว่ากันเถอะ" "แต่ว่า..." "ผมอยากพักผ่อน" คินน์ตัดบทอย่างไร้ความปรานี ดวงตาคมกริบส่งสัญญาณเตือนชัดเจนว่าอย่าเซ้าซี้ รินรดากัดริมฝีปากอย่างขัดใจได้แต่เก็บอาการ ฮึดฮัดเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องแต่งตัวตามคำประกาศิต ทันทีที่ประตูปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุม แต่หัวใจของซุปตาร์หนุ่มกลับไม่สงบตามบรรยากาศ คินน์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำ ยกมือขึ้นเสยผมลวก ๆ พลางสบถเบา ๆ ในลำคอ เขาเป็นอะไรไป? ทำไมภาพของพริมาถึงวนเวียนอยู่ในหัวสมองจนน่าหงุดหงิด? ตั้งแต่เริ่มเข้าวงการมา ผู้หญิงนับร้อยนับพันต่างวิ่งเข้าหา เอาอกเอาใจ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดเขา มีแต่ยายปากคีบคนนี้คนเดียวที่ทำหน้าเหมือนเขาเป็นเศษฝุ่นใต้รองเท้า แถมยังชอบทำลายอีโก้ของเขาด้วยคำพูดจิกกัดเจ็บแสบชนิดที่หาใครเทียบไม่ได้ แปลก... แปลกเสียจนคินน์ต้องแค่นหัวเราะให้กับตัวเอง ปกติเขาต้องเกลียดผู้หญิงอวดดีแบบนั้นสิ ทำไมตอนนี้หัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้มเยาะมุมปากของเธอกันล่ะ? ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสไตล์ working woman ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองซุปตาร์หนุ่มที่นั่งหน้าเครียดอยู่บนโซฟาก่อนจะเหยียดยิ้มบาง "อ้าว นึกว่าท่านซุปตาร์กำลังสวีทอยู่กับคุณรินรดาเสียอีก เห็นปิดห้องเงียบเชียว" เสียงใสเอ่ยแซะทันทีที่ก้าวเข้ามา พริมาวางแฟ้มลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังปัง แสดงความไม่เกรงกลัวเจ้าของห้องแม้แต่น้อย วันนี้เธอต้องมาเคลียร์คิวงานอีเวนต์ร่วมกันกับเขาในสัปดาห์หน้า และบอกตามตรงว่าเธอไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่เลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะผู้จัดการฝ่ายผลิตบังคับ คินน์เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่กำลังกวนประสาทเขาอยู่ในตอนนี้ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ความหงุดหงิดเมื่อครู่อย่างมลายหาย aวบไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยประกายบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ "ปากคอระเหยไชแบบนี้ สงสัยเมื่อคืนคงนอนหลับไม่ฝันสินะ ถึงได้มีแรงมาตามจิกผมตั้งแต่หัววัน" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างบางทีละก้าวอย่างคุกคาม พริมาถอยหลังโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายเคลื่อนเข้ามาใกล้ แรงกดดันจากซุปตาร์หนุ่มแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง แต่มีหรือที่คนอย่างพริมาจะยอมก้มหัวให้ง่าย ๆ เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับบานประตูกระจกด้านหลังจนไปไหนไม่ได้แล้วก็ตาม "ก็ไม่ได้อยากจะมาเจอหน้าคุณนักหรอกค่ะ ถ้าเลือกได้ฉันอยากนอนอยู่บ้านเฉย ๆ มากกว่ามานั่งหายใจร่วมกับคนหลงตัวเองหรอกนะ" พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มอย่างไม่หลบเลี่ยง คินน์หยุดยืนห่างจากเธอแค่คืบ กลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ จากตัวเธอลอยเข้าจมูกแทนที่กลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ ของคนก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง มันเป็นกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ทำให้สมองของเขาที่ตึงเครียดมาทั้งวันผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด สายตาคมกริบลดต่ำลงมองริมฝีปากอิบอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอด ๆ... ให้ตายเถอะ มันน่าจูบให้หายดื้อเสียจริง ๆ ความคิดอุบาทว์บางอย่างแล่นเข้ามาในหัวจนคินน์ต้องขบกรามแน่น เขาโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน พริมาสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ เขาก็รุกหนักโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย "นี่... คุณจะทำอะไร ถอยไปนะ!" พริมายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่ท่อนแขนแกร่งกลับยกขึ้นกักตัวเธอไว้ในวงแขนเสียแล้ว ราวกับกรงขมขี่กลาย ๆ "ทำไมล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหูจนพริมาขนลุกซู่ "เวลาอยู่กับคนอื่นคุณพูดเก่งนัก แต่ทำไมเวลาอยู่กับผม... คุณถึงได้หน้าแดงทุกทีล่ะ หึ" "ใครหน้าแดง! ฉันไม่ได้หน้าแดง... ปล่อยนะ!" พริมาเถียงเสียงแข็งทั้งที่หัวใจเต้นรำไปถึงขั้วโลก ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้าจนห้ามไม่อยู่ เธอพยายามเบือนหน้าหนีใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่คินน์กลับใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรง ๆ ดวงตาของเขาลึกล้ำและเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่พริมาอ่านไม่ออก แต่มันทำให้เธอ... หายใจไม่ทั่วท้อง "สัญญาที่เราตกลงกันไว้... ว่าจะต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว" พริมาพยายามหาข้ออ้างเสียงสั่นเพื่อดึงสติ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ "สัญญาเหรอ..." คินน์ทวนคำ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก "ผมชักจะจำไม่ได้เสียแล้วสิว่าเคยสัญญาอะไรไว้... รู้แค่ว่าตอนนี้..." ยังไม่ทันที่คินน์จะเอ่ยประโยคอันตรายนั้นจบ ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของบุคคลที่สามที่ยืนอยู่หน้าห้อง "พี่คินน์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและจิกหมอนไปกับความซึนของพี่คินน์และความแสบของน้องพริมาในตอนนี้นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เหมยฮวาแรกแย้ม" ด้วยนะคะ รักค่ะ!