ความลับในห้องแต่งตัว

เสียงแฟลชรัวราวดับเบิลแมนชั่นไฟไหม้ พร้อมกับเสียงตะโกนถามคำถามละลานตาที่ดังทะลุกำแพงกระจกกันเสียงเข้ามา ปลุกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของพริมาให้ทำงานเร็วกว่าสมอง สองมือบางคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของซุปตาร์หนุ่มปากร้ายที่ยืนตีหน้ายุ่งอยู่ข้างเสา แล้วออกแรงกระชากสุดชีวิตให้พุ่งตัวหลบเข้าไปหลังชั้นวางอุปกรณ์ประกอบฉากหลังเวทีทันที "เฮ้ย! ยัยตัวแสบ จะพาฉันไปตายหรือไง!" คินน์อุทานออกมาเสียงเบาหวิว พร้อมกับเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดจากการโดนกระชากแบบไม่ทันตั้งตัว แต่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาหลักแสนก็ยอมปล่อยให้หญิงสาวลากจูงมาอย่างจำยอม ท่ามกลางเสียงฮือฮาของกองทัพนักข่าวที่อยู่ด้านนอกห้องโถงใหญ่ ประตูห้องแต่งตัววีไอพีบานพับสีขาวถูกผลักปิดลงอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด พริมาทรุดตัวลงพิงบานประตู พร้อมกับหอบหายใจถี่กระชั้น อกบางกระเพื่อมไหวตามจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ส่วนคินน์ยืนค้ำมือลงกับบานประตูอีกข้าง กักขังร่างเล็กของเธอเอาไว้ตรงกลางโดยสวัสดิภาพ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองคนตัวเล็กกว่าเขม็ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนพริมาต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "มองอะไรคะคุณคินน์ ถ้าไม่อยากให้รูปคู่กับรินรดาลอยหราอยู่หน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์บัน架พรุ่งนี้เช้า ยืนเงียบๆ แล้วหยุดทำหน้ายักษ์ใส่ฉันสักสองนาทีเถอะค่ะ" พริมาเชิดหน้าขึ้นเถียงสวนทันควัน แม้ว่าหัวใจจะเต้นไม่เป็นส่ำด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทานก็ตาม คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย "เธอนี่มัน... หาเรื่องเก่งเป็นที่หนึ่งจริงๆ นะพริมา กล้าดียังไงมาลากฉันเข้ามุมมืดแบบนี้ คิดจะเคลมซุปตาร์เบอร์หนึ่งของช่องรึไง หึ เล่ห์เหลี่ยมแพรพราวไม่เบานี่" "โอ้โห! หูตาและสมองของคุณนี่ทำงานสวนทางกันตลอดเลยสินะคะ ใครกันแน่ที่เกือบโดนรินรดารวบหัวรวบหางในห้องแต่งตัวนั่น ถ้าฉันไม่เดินเข้าไปเห็นแล้วลากคุณออกมา ป่านนี้คุณคงเซ็นใบสมัครเป็นทาสรักจำยอมยัยนั่นไปแล้วมั้งคะ" พริมาสวนกลับด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันไม่แพ้กัน "เธอกล้าพูดแบบนี้เหรอ!" คินน์ขยับตัวเข้ามาประชิดยิ่งขึ้น จนหน้าอกแกร่งแทบจะแนบชิดกับแผ่นอกบาง รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอากาศในห้องแคบๆ ดูจะเบาบางลงถนัดตา มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับบานประตูเหนือศีรษะมน ปิดตายทุกเส้นทางหนี "เธอกำลังหึงฉันเหรอพริมา ยอมรับมาซะดีๆ" คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอาพริมาถึงกับสำลักลมหายใจตัวเอง เธอกลอกตามองบนอย่างเหลืออด "หึง? คุณเอาสมองส่วนไหนคิดคะเนี่ย ฉันแค่ไม่อยากเห็นข่าวน่าคลื่นไส้บนหน้าฟีดโซเชียลต่างหากล่ะ มันรกหูรกตา!" "ปากแข็ง..." คินน์กระซิบเสียงต่ำพร่า บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเยือกเย็น แต่หัวใจของคนทั้งคู่กลับร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม สายตาของซุปตาร์หนุ่มเลื่อนลงมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อนอย่างเผลอไผล ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติที่เคลือบด้วยลิปกลอสบางเบานั้นช่างเย้ายวนชวนให้ลิ้มลองเหลือเกิน คินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ความต้องการที่จะสยบความพยศของหญิงสาวด้วยริมฝีปากของตนเองมันรุนแรงจนแทบจะควบคุมสติไม่อยู่ พริมาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่ากลัวในแววตาคู่นั้น ร่างกายของเธอบอกให้ถอยหนี แต่เรียวขาเจ้ากรรมกลับหนักอึ้งราวนั่งร้านปูนซีเมนต์ ลมหายใจที่ปะทะกันเริ่มร้อนผ่าว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ทุกทีทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวกระเจิดกระเจิง *ใกล้เกินไปแล้ว...* พริมาคิดในใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระกระเด็นออกมานอกอก เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อขับไล่ความพร่ามัว สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น แต่มนต์สะกดจากดวงตาดุคมคายคู่นั้นกลับตรึงเธอไว้กับที่ ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับสันจมูกคมสันของอีกฝ่ายอยู่รอมร่อ ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงมิลลิเมตรเดียว— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นความตาย ตามด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแว้ดเข้ามาจากด้านนอก "พี่คินน์คะ! อยู่ข้างในรึเปล่า รินเห็นพี่วิ่งหนีมาทางนี้นะคะ เปิดประตูให้รินหน่อยค่ะ!" เสียงของรินรดานั่นเอง! คินน์ชะงักกึก ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดระคนหัวเสีย เขาผละใบหน้าออกห่างจากพริมาอย่างไม่สบอารมณ์ สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความขัดเคืองที่ถูกมารผจญเข้ามาขัดจังหวะสำคัญในชีวิต พริมาได้สติกลับคืนมาในพริบตา เธอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งของซุปตาร์หนุ่มให้ออกห่าง ก่อนจะจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างลิบลับ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อนึกสนุกขึ้นมาได้ "แฟนคลับเบอร์หนึ่งตามมาทวงตัวแล้วนะคะ ซุปตาร์คินน์..." พริมาดัดเสียงหวานหยดประชดประชัน "เชิญออกไปรับความรักจากเธอด้านนอกเถอะค่ะ ฉันไม่อยากเป็นก้างขวางคอความรักอันยิ่งใหญ่ของคุณหรอกนะ" คินน์หันขวับมามองหน้าคนตัวแสบที่ลอยหน้าลอยตาพูดจายียวนกวนประสาท เขาขบกรามแน่นด้วยความหมั่นไส้ อยากจะหยิกแก้มใสๆ นั่นสักทีให้หายแค้นนัก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอאยปากโต้ตอบอะไรกลับไป เสียงกุญแจไขประตูด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับลูกบิดที่กำลังถูกหมุนเปิดออก! ดวงตาของคินน์เบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า... รินรดามีกุญแจสำรองของห้องแต่งตัวห้องนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและจิกหมอนไปกับความซึนของพี่คินน์และความแสบของน้องพริมาในตอนนี้นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เหมยฮวาแรกแย้ม" ด้วยนะคะ รักค่ะ!