วินาทีแห่งการเผชิญหน้า

"เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสักที คินน์... หน้าฉันมีตัวหนังสือเขียนไว้ว่า 'หลอกง่าย' หรือไงคะ" น้ำเสียงของพริมาไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันนิ่งสนิท ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้ซุปตาร์หนุ่มผู้กุมหัวใจคนทั้งประเทศอย่างคินน์ถึงกับชะงักค้าง มือหนาที่เอื้อมจะคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้กลางอากาศถูกดึงกลับช้าๆ ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ปลายประสาท ความเงียบงันในห้องแต่งตัวส่วนตัวของกองถ่ายเข้าปกคลุมทันที ไม่มีเสียงเครื่องปรับอากาศ ไม่มีเสียงฝีเท้าจากภายนอก มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่สะท้อนความตึงเครียดของคนทั้งคู่ บรรยากาศในยามนี้ไม่มีพื้นที่เหลือให้ความลับอีกต่อไป ภาพหลักฐาน หน้ากากจอมปลอม และบทละครน้ำเน่าที่รินรดาเคยสร้างขึ้นเพื่อทำลายพริมา ถูกเผาจนมอดไหม้เป็นจุลด้วยคลิปเสียงความจริงที่เพิ่งเปิดฟังร่วมกันเมื่อนาทีที่แล้ว คินน์ขบกรามแน่นจนสันนัดนูนเด่น ดวงตาคมกริบที่มักจะมองโลกด้วยความเย่อหยิ่งและระแวดระวัง บัดนี้กลับฉายแววความวุ่นวายใจอย่างปิดไม่มิด เขาไม่ได้กลัวว่าความจริงจะเปิดเผย แต่เขากลัว... กลัวว่าแววตาคู่สวยที่กำลังมองมาจะไม่มีพื้นที่ให้เขาหลงเหลืออยู่อีก "ผมไม่ได้มองคุณแบบนั้น พริมา..." คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าว บีบให้เธอต้องถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับบานกระจกเงาบานใหญ่ "แล้วที่ผมทำทั้งหมด... คุณคิดว่าผมทำเพื่อความสนุกรึไง" "แล้วมันคืออะไรล่ะคะ?" พริมาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกวาดมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำอย่างบ้าคลั่งจนเธอเกลียดตัวเอง แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงหยิบยืมความแสบคันมาเป็นเกราะกำบัง "ความหวังดีจากซุปตาร์ตัวร้ายที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่ตัวเองปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ชิดจนเป็นข่าวฉาวรายวันเนี่ยนะ? ตลกมากเลยค่ะ คินน์" "พริมา!" คินน์คำรามต่ำในลำคอด้วยความขัดใจ มือหนายกขึ้นยันขอบกระจกทั้งสองข้าง กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณก็รู้ว่าผมเคลียร์ข่าวพวกนั้นยังไง รินรดาเป็นแค่นักแสดงร่วมช่องที่ผู้จัดการจัดมาให้โปรโมตละครด้วยกัน คุณเองก็อยู่ในวงการนี้ ทำไมจะไม่รู้ว่ามันคือเกม!" "เกมงั้นเหรอคะ?" พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "เกมของคุณมันทำให้ฉันเกือบตกเป็นจำสังคมอยู่หลายครั้งนะคินน์ ถ้าฉันไม่ใช่คนสู้คน ป่านนี้คงโดนแฟนคลับคลั่งรักของคุณรุมทึ้งจนไม่เหลือซากไปแล้ว... และที่สำคัญที่สุด คุณไม่เคยคิดจะบอกความจริงกับฉันตั้งแต่แรก ปล่อยให้ฉันต้องยืนเดี่ยวเผชิญหน้ากับความซวยอยู่คนเดียว คุณเรียกว่านี่คือความรักเหรอคะ?" ประโยคคำถามนั้นกระแทกเข้ากลางใจของซุปตาร์หนุ่มอย่างจัง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่ชั่วขณะ คินน์นิ่งอึ้งไป ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันอ่อนแสงลงทันที ความซินเดเระที่เคยพรางตาซ่อนเร้นความรู้สึกคลั่งรักไว้ภายใต้คำพูดปากร้าย บัดนี้พังทลายลงจนหมดสิ้น เขาไม่ใช่คนหวานเลี่ยน และไม่เคยเอ่ยคำว่ารักกับใครก่อนในชีวิต แต่กับผู้หญิงตรงหน้า... ผู้หญิงที่แสบสันจนเขาต้องยอมก้มหัวให้ทุกครั้ง คินน์พบว่าความเงียบของเธอน่ากลัวกว่าคมมีดนับร้อยเล่ม "ผมกลัว..." จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหองใดๆ มีเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งของหัวใจ คินน์ก้มหน้าลงเล็กน้อย หน้าผากเกือบจะชนกับหน้าผากมนของอีกฝ่าย "ผมกลัวว่าถ้าผมบอกคุณเรื่องแผนการจัดการรินรดาตั้งแต่แรก คุณจะหาทางเสี่ยงอันตรายด้วยตัวคนเดียวอีก พริมา... คุณไม่เคยรักตัวเองเวลาเจอเรื่องเดือดร้อนเลยสักครั้ง คุณชอบเอาตัวเข้าแลกตลอดเวลา แล้วจะให้ผมยืนมองเฉยๆ ได้ยังไง?" พริมานิ่งงันไป ความตั้งใจที่จะต่อปากต่อคำสะดุดลงชั่วขณะ เมื่อได้เห็นแววตาที่จริงจังและสะท้อนความห่วงใยออกมาอย่างไม่ปิดบังจากผู้ชายที่ใครๆ ก็บอกว่าหยิ่งยโสที่สุดในวงการ หัวใจที่พAพองโตด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับถูกความอบอุ่นเข้ามาโอบกอดไว้ทีละน้อย รสชาติความหวานปนขมแล่นพล่านไปทั่วริมรสความรู้สึก แม้ปากจะยังอยากเถียงต่อ แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ผู้ชายคนนี้พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความปากร้าย "งั้นคราวหน้า..." พริมาลดน้ำเสียงลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตหลุบมองริมฝีปากหนาก่อนจะช้อนขึ้นสบตาตรงๆ "ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ห้ามปิดบังฉันเด็ดขาด เข้าใจไหมคะ ซุปตาร์ตัวร้าย" คินน์หลุดยิ้มออกมาบางเบา รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้รับสิทธิ์นั้น มือหนาที่เคยกั้นขอบกระจกเปลี่ยนมาประคองข้างแก้มเนียนนุ่มแผ่วเบา หัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มอย่างทะนุถนอม ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งกำแพงและความลับใดๆ ห่อหุ้มคนทั้งคู่ไว้ในโลกใบเล็กๆ ที่มีเพียงเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "ตกลงครับ... เอ๊ย!" คินน์ชะงักกึกเมื่อเผลอหลุดคำพูดที่เคยชินออกมา พริมาถึงกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างจับผิดทันที "หืม? เมื่อกี้คุณแทนตัวเองว่าอะไรนะคะ?" พริมาหรี่ตามองอย่างคาดคั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "ไหนลองพูดใหม่อีกทีซิคะ คุณพระเอกผู้แสนเย่อหยิ่ง" คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาพราวระยับด้วยความคลั่งรัก เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน "ผมบอกว่า... ตามบัญชาเลยครับ ที่รัก" บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งและละมุนละไมจนแทบจะละลาย ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป เสียงเคาะประตูดังปัง! สามครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีมารยาทก็ทำลายช่วงเวลานั้นลงทันที "พี่คินน์คะ! แย่แล้วค่ะ! ข้างนอกเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงแหลมสูงของรินรดาแผดดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดที่กำลังจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต!