ตามล่าหาหัวใจ

“ริน ออกไปซะ” น้ำเสียงของคินน์เย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งในวินาทีที่เขาสะบัดตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับรินรดา ดวงตาคมกริบของซุปตาร์หนุ่มที่ปกติมักจะฉายแววหยิ่งทะนง บัดนี้กลับมีเพียงความรำคาญใจและความร้อนรนที่ซ่อนไม่มิด รินรดาตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าสวยจัดบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะกรีดเสียงแหลมสูง “คุณทำแบบนี้กับรินไม่ได้นะคินน์! เรามีงานคู่ที่ต้องถ่าย... แล้วพริมาล่ะ? นังนั่นมันมีค่าแค่ไหนถึงทำให้คุณต้องดูถูกความรู้สึกของรินขนาดนี้!” คินน์ไม่แม้แต่จะปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า ร่างสูงก้าวยาวๆ ออกไปจากห้องแต่งตัวโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของรินรดาที่ฟุ้งกระจายอยู่นั้นชวนให้เขาคลื่นไส้ ยิ่งนึกถึงแววตาของพริมาในตอนที่เดินหนีออกไป เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยกรงเล็บที่มองไม่เห็น เขาต้องหาเธอให้เจอ… ต่อให้ต้องพลิกเมืองนี้เขาก็ต้องหาให้เจอ คินน์เหยียบคันเร่งรถสปอร์ตคันหรูจนมิดไมล์ ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย การจราจรในยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ดูเลือนรางไปในสายตาของเขา เขานึกถึงทุกที่ที่พริมาชอบไป สวนสาธารณะที่เธอเคยบ่นว่าเงียบสงบ ร้านหนังสือเก่าแก่ในซอกซอยที่เธอชอบขลุกตัวอยู่เป็นชั่วโมง หรือแม้แต่ดาดฟ้าของคอนโดเก่าที่เธอเคยบอกว่าชอบมานั่งดูดาว “ยัยตัวแสบ… เธอหายไปไหนของเธอนะ” คินน์พึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย ความทะนงตนที่เคยมีหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดหวั่นที่เกาะกินใจ เขาจอดรถทิ้งไว้ข้างทางอย่างไม่ใยดี ก่อนจะวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปยังร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งที่พริมามักจะแวะเวียนมา แต่เมื่อพบเพียงความว่างเปล่า เขาก็หันหลังกลับอย่างบ้าคลั่ง ความร้อนรนในใจมันพุ่งพล่านจนเขาอยากจะตะโกนชื่อเธอออกไปให้สุดเสียง “พริมา! พริมา! อยู่ไหน!” เขาวิ่งไปเรื่อยๆ ตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะริมน้ำแห่งหนึ่งที่พวกเขามักจะขับรถผ่านบ่อยๆ ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงฝนที่ตกหนัก คินน์เห็นร่างบางนั่งกอดเข่าอยู่บนม้านั่งไม้ตัวยาวใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอดูเปียกปอนและเปราะบางเสียจนเขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาไม่ได้เดินเข้าไปทันที แต่หยุดยืนมองเธออยู่ห่างๆ ความโกรธเคืองที่เคยมีต่อความปากเก่งของเธอมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น “มานั่งทำอะไรตรงนี้… ไม่กลัวเป็นปอดบวมหรือไง” คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเบาหวิว พริมาสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้จ้องมองเขานิ่ง เธอไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ประชดประชันเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความเงียบที่บาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ “คุณตามมาทำไมคะ… ในเมื่อสิ่งที่คุณต้องการคือชื่อเสียง ไม่ใช่ฉัน” เธอถามเสียงสั่น พลางพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ก็เซจนเกือบจะล้ม คินน์ไม่ปล่อยให้เธอห่างตัวไปไหนอีก เขาพุ่งเข้าไปรวบเอวบางไว้แน่น กอดเธอไว้จนจมอก “หุบปากซะ… อย่าพูดเรื่องนั้นอีก” “ปล่อยนะ! คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว… คุณไม่เคยรู้อะไรเลยว่าการที่ฉันต้องทนเห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้นกับผู้หญิงคนอื่น มันเจ็บแค่ไหน!” พริมาทุบลงบนแผ่นอกของเขาอย่างแรง ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา “ฉันรู้อยู่เต็มอก!” คินน์ตะคอกกลับแต่แฝงไปด้วยความเวทนา “ฉันรู้ว่าฉันมันเลวที่ทำให้เธอเจ็บ แต่เชื่อเถอะ… ที่ผ่านมาฉันก็แค่คนโง่คนหนึ่งที่กลัวจะเสียฟอร์มจนเกือบจะเสียเธอไปจริงๆ แล้ว” เขาก้มลงสบตาเธอ สายฝนที่ไหลผ่านใบหน้าทำให้เขามองเห็นเพียงความอ่อนแอที่เธอกลบเกลื่อนมาตลอด คินน์โน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความหนาวเหน็บ “ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอไปไหนอีก ไม่ว่ารินรดาหรือใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์… พริมา ฉัน…” ขณะที่คินน์กำลังจะเอ่ยคำที่รอคอยมานาน จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมแสงไฟจากรถยนต์หลายคันที่แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทก็สาดส่องเข้ามาตัดความเงียบ ร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ก้าวลงจากรถพร้อมกับรินรดาที่เดินตามมาด้วยสีหน้าอาฆาต “หยุดเดี๋ยวนี้คินน์!” รินรดากรีดร้อง “ถ้าคุณไม่กลับไปกับฉันวันนี้ ฉันจะแฉความสัมพันธ์ของคุณกับนังพริมาให้สื่อรู้เดี๋ยวนี้ ว่าคุณแอบคบกันตั้งแต่ก่อนเปิดกล้อง!” คินน์หันขวับไปมอง หางตาของเขาเห็นแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของนักข่าวปาปารัสซี่ที่ซุ่มรออยู่หลังพุ่มไม้ เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “จะแฉงั้นเหรอ?” คินน์หันกลับมาหาพริมาแล้วเชยคางเธอขึ้น “งั้นเราก็ไม่ต้องซ่อนมันอีกแล้วสิ” เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบพริมาอย่างดูดดื่มท่ามกลางสายฝน ต่อหน้าต่อตารินรดาและบรรดาปาปารัสซี่ที่รัวชัตเตอร์จนแสงไฟสว่างจ้าไปทั่วบริเวณ เขาไม่ได้ถอนจูบออก แต่กลับกระซิบเสียงต่ำที่ข้างหูเธอว่า… “จับมือฉันไว้ให้แน่นๆ นะพริมา… เพราะหลังจากคืนนี้ ชีวิตของเธอจะไม่มีวันกลับไปเป็นคนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 30 นะคะ เหมยฮวาแรกแย้มสัญญาว่าจะพาไปสู่ตอนจบที่เร้าใจกว่าเดิมแน่นอนค่ะ