ง้อแบบฉบับซุปตาร์คลั่งรัก

"ถอยไปนะรินรดา!" เสียงแหลมสูงของรินรดาที่แผดทะลุบานประตูเข้ามาเมื่อครู่ ถูกกลบด้วยความเงียบงันชั่วอึดใจ ก่อนที่ร่างโปร่งในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงจะพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพักรับรองหลังเวที โดยมีผู้จัดการส่วนตัวของเธอยื้อยุดฉุดแขนไว้แทบไม่ทัน ดวงตาคู่คมที่แต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เฉี่ยวคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความริษยาที่แทบจะพ่นไฟออกมาเป็นสาย ภาพของคินน์—ซุปตาร์หนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยืนประชิดร่างบางของพริมาจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน มือหนาข้างหนึ่งยันบานประตูกั้นขังหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน ขณะที่อีกข้างกำลังเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างกกหูของเธออย่างเบามือ พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ปฏิกิริยาแรกคือการยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่มีหรือที่ซุปตาร์ตัวร้ายจะยอมขยับ เขากลับยิ่งโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ริมฝีปาก "พี่คินน์! นี่มันหมายความว่ายังไงคะ!" รินรดาแผดเสียงกรี๊ดลั่นจนแก้วแทบปริร้าว สติที่เคยมีหลุดกระเจิงเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ "ข่าวข้างนอกโหมกระหน่ำว่าพี่คอบซ่อนผู้หญิง จนนักข่าวแห่กันมาออกันเต็มหน้าตึกแล้วนะคะ! ทำไมพริมาถึงยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในห้องนี้ได้อีก!" พริมาไหวไหล่เบาๆ แม้ในใจจะเต้นรัวระส่ำด้วยความตกใจไม่แพ้กัน แต่ภายนอกเธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และพร้อมจะฟาดกลับได้ทุกเมื่อ หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบวงแขนแกร่งที่กักขังเธอไว้ ก่อนจะก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวแล้วกอดอกมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาสมเพช "อยากได้ซีนขนาดนั้นเลยเหรอคะคุณรินรดา ถึงได้วิ่งหน้าตั้งเข้ามาตะโกนแหกปากซะลั่นตึก นึกว่าอยู่ในทุ่งนาหรือไงคะ?" พริมาลากเสียงยียวน ปากอิบอิ่มยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย "ถ้าอยากได้แสงมากนัก ทำไมไม่ไปยืนตากแดดหน้าตึกดูล่ะคะ เผื่อจะสว่างขึ้นมาบ้าง" "แก! นังพริมา!" รินรดาหน้าดำคร่ำเครียด ปรี่เข้าไปหมายจะตบสั่งสอนสักฉาด แต่ทว่า... พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของคินน์กลับขยับตัวมาบังหน้าพริมาไว้ได้อย่างทันท่วงที ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองนางเอกสาวร่วมช่องด้วยแววตาเย็นเยียบจนน่าขนลุก อุณหภูมิในห้องลดฮวบทันทีราวกับติดติดแอร์ติดลบสิบองศา "อย่าแม้แต่จะแตะต้องเธอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่น่ากลัวจนรินรดาต้องชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ หัวใจกระตุกวูบด้วยความหวาดกลัว "พี่คินน์... พี่ปกป้องมันเหรอคะ?" รินรดาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ ชี้หน้าพริมาสลับกับมองหน้าซุปตาร์หนุ่ม "ผู้หญิงคนนี้มันทำให้พี่เสื่อมเสียชื่อเสียงนะ! ข่าวฉาวเรื่องผู้หญิงเมื่อปีก่อนพี่ก็เพิ่งเคลียร์ไปได้ไม่นาน นี่ยังจะมามีข่าวกับเด็กใหม่โนเนมแบบนี้อีก ผู้จัดการส่วนตัวของพี่กับทางช่องกำลังหัวหมุนกันหมดแล้วนะคะ! ออกไปเคลียร์กับนักข่าวเดี๋ยวนี้เลยนะ!" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่หรือท่าทีตื่นตระหนกของรินรดาเลยแม้แต่น้อย มือหนายกขึ้นจัดปกเสื้อสูทราคาแพงของตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับพริมาที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาระแวดระวัง ซุปตาร์หนุ่มถอนหายใจเบาๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขาเมื่อครู่ ดวงตาคมคายฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และ... อ่อนโยนจนน่าประหลาด "มองอะไรคะ?" พริมาเลิกคิ้วถามเสียงห้วน เมื่อเห็นเขายังคงจ้องเธอไม่วางตา "จะบอกว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดสินะ เชิญต่อว่าได้ตามสบายเลยค่ะ ฉันชินแล้ว" "ใครบอกว่าฉันจะต่อเธอ" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดเล็กน้อยตามประสาคนปากไม่ตรงกับใจ "ฉันแค่กำลังคิดว่า... ยัยตัวแสบอย่างเธอ เวลาทำหน้าดื้อตาใสใส่ฉัน มันน่าจับมาตีให้ก้นลายซะจริงๆ" "นี่คุณ!" พริมาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง "สถานการณ์ข้างนอกไฟลุกท่วมหัวอยู่แล้วนะ ยังจะมีอารมณ์มาเล่นลิ้นอีกเหรอคะ!" "ก็ไม่ได้เล่น" คินน์พูดหน้าตาย ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของพริมาไว้แน่น ลากให้เธอขยับเข้าไปยืนเคียงข้างเขาโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "ในเมื่อพวกมันอยากรู้ความจริงนัก ฉันก็จะประกาศให้หูผึ่งกันไปข้างหนึ่งเลย" "พี่คินน์! หมายความว่ายังไงคะ!" รินรดาร้องลั่นเมื่อเห็นท่าทีสนิทสนมเกินงามนั้น คินน์ไม่สนใจเสียงกรีดร้องของนางเอกสาวร่วมช่อง เขาหันไปพยักหน้าให้กับผู้จัดการส่วนตัวของตนที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ตรงประตูห้อง "โทรบอกทีมพีอาร์ จัดห้องแถลงข่าวด่วนภายในสิบนาทีนี้" "ทะ...โธ่ พี่คินน์! เอาจริงเหรอคะเนี่ย!" ผู้จัดการส่วนตัวหน้าตาตื่น ลนลานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที "ถ้าพี่ประกาศออกไปตอนนี้ งานพรีเซน터สินค้าตัวใหม่ที่กำลังจะเซ็นสัญญา มีหวัง..." "ฉันบอกให้ทำตามที่สั่ง" เสียงทรงอำนาจเอ่ยขัดขึ้นเพียงสั้นๆ แต่เฉียบขาดจนไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งอีก พริมาพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของคนตัวโตกว่าทำให้เธอทำได้เพียงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ "ปล่อยนะ! คุณจะบ้าหรือไง! จะมาลากฉันไปแถลงข่าวด้วยทำไม ฉันไม่เกี่ยวสักหน่อย!" "ใครว่าไม่เกี่ยว" คินน์ก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนใจสั่นเจือความเจ้าเล่ห์ "เธอก่อเรื่องทำให้ใจฉันปั่นป่วนขนาดนี้แล้ว คิดว่าจะลอยนวลเดินหนีไปเฉยๆ ได้งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะพริมา..." ไม่รอให้หญิงสาวได้ต่อปากต่อคำ คินน์ก็กระชับมือที่กุมข้อมือเธอไว้แน่นขึ้น แล้วก้าวเดินออกจากห้องพักรับรองมุ่งตรงไปยังห้องแถลงข่าวขนาดใหญ่ที่ชั้นล่างทันที ท่ามกลางเสียงโวยวายและสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาจวนเจียนจะคลุ้มคลั่งของรินรดาที่ยืนมองตามหลัง แสงแฟลชจากกล้องนับร้อยตัวสาดส่องเข้ามาทันทีที่ประตูห้องแถลงข่าวถูกผลักเปิดออก เสียงฮือฮาของเหล่ากระจกเงาและนักข่าวบันเทิงดังระเบิดขึ้นราวกับรังแตก คำถามรัวเป็นชุดพรั่งพรูออกมาจากปากนักข่าวแต่ละสำนักจนฟังแทบไม่ศัพท์ "คุณคินน์คะ! ข่าวลือที่ว่าซุปตาร์หนุ่มซุกกิ๊กเด็กจริงไหมคะ!" "แล้วผู้หญิงที่เดินมาด้วยกันนี่ใครเหรอคะ ใช่เด็กเส้นจากละครเรื่องล่าสุดหรือเปล่า!" "เคลียร์ด่วนเลยค่ะคุณคินน์ ว่าความสัมพันธ์นี้คืออะไรกันแน่!" คินน์ก้าวขึ้นมาบนเวทีด้วยท่าทีสง่างามและเย่อหยิ่งดังเช่นเคย มือหนายังคงกุมมือของพริมาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เพื่อป้องกันไม่ให้หญิงสาวหลบหนีไปไหน ร่างบางพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความประหม่าต่อหน้าสื่อมวลชน แต่ดวงตาคู่สวยกลับค้อนขวับส่งให้คนข้างตัวอย่างคาดโทษ ซุปตาร์หนุ่มยกไมโครโฟนขึ้นจดริมฝีปาก กวาดสายตามองเหล่ากระจกเงาที่จ่อไมค์เข้ามาด้วยแววตานิ่งสงบ ทว่าทรงพลังจนห้องทั้งห้องเงียบกริบลงในชั่วพริบตา "ที่ผมเรียกทุกคนมาวันนี้..." คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม กังวานชัดเจนไปทั่วห้อง "ไม่ได้มีเจตนาจะมาแก้ตัว..." เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย หันไปมองพริมาที่ยืนเม้มปากแน่นอยู่ข้างๆ ก่อนจะระบายรอยยิ้มมุมปากออกมาอย่างเปิดเผย เป็นรอยยิ้มที่แฟนคลับและนักข่าวไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตการทำงานของเขา รอยยิ้มที่ทั้งอ่อนโยน คลั่งรัก และเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างชัดเจน "...แต่ผมจะมาประกาศ 'สถานะ' ให้พวกคุณฟังชัดๆ เป็นครั้งเดียว" คินน์กล่าวต่อ สายตาคมกริบมองตรงไปยังเลนส์กล้องทุกตัวอย่างไร้ความเกรงกลัว "ผู้หญิงคนนี้... พริมา คือคนเดียวที่ผมกำลังจีบ และกำลังแสดงความเป็นเจ้าของอยู่ครับ ใครที่คิดจะเข้ามาวุ่นวายกับเธอ เตรียมตัวรับผลที่จะตามจากผมไว้ได้เลย" ตูม! สิ้นคำประกาศนั้น ห้องแถลงข่าวแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงกรีดร้องและเสียงชัตเตอร์รัวกระหน่ำยิ่งกว่าพายุฝน พริมาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความช็อกคาดไม่ถึงว่าคนปากร้ายอย่างเขาจะกล้าประกาศกร้าวกลางวงสื่อมวลชนระดับประเทศแบบนี้! ใบงดงามแดงก่ำลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวหันขวับไปมองหน้าซุปตาร์ตัวร้ายที่ตอนนี้กำลังยิ้มหน้าระรื่นอย่างผู้ชนะ ท่ามกลางความอลหม่านของนักข่าวที่กรูเข้ามาใกล้เวทีมากขึ้นเรื่อยๆ ทว่า ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด คินน์กลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่กวนประสาทจนเธออยากจะหยิกเนื้อเขาสักที "ง้อแบบนี้... พอจะทำให้เธอหายงอนฉันได้หรือยังล่ะ หืม... ตัวแสบ?" พริมาสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นยิ้มที่กำลังจะระเบิดออกมา เธอตวัดสายตาค้อนใส่เขาชุดใหญ่ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเสียแล้ว และก่อนที่พริมาจะได้อ้าปากเอ่ยคำใดโต้กลับออกไป... แกร๊ก... เสียงประตูทางเข้าด้านหลังเวทีที่ถูกปิดล็อกไว้ กลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ... ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เหมยฮวาแรกแย้ม" มาโดยตลอดนะคะ!