คืนที่ความอดทนขาดผึง

กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายกลิ่นกฤษณาจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ ของห้องแต่งตัวส่วนตัว แสงไฟสลัวจากหลอดไฟนีออนสีส้มอมแดงขับให้บรรยากาศรอบตัวดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน พริมาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ขณะที่แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับบานประตูไม้เนื้อหนาที่เธอเพิ่งถอยร่นหนีการคุกคามเมื่อครู่ ตรงหน้าของเธอ... คินน์ ซุปตาร์หนุ่มผู้กุมเรตติ้งอันดับหนึ่งของประเทศกำลังยืนค้ำยันแขนทั้งสองข้างไว้กับบานประตู กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววหยิ่งผยองและเยīnยันต่อโลกใบนี้ บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างที่ร้อนแรงและสั่นไหวประหลาด "ถอยไปเลยนะคุณคินน์ ดึกมากแล้ว ฉันจะกลับห้อง" พริมาเชิดหน้าขึ้น สู้สายตาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกซี่โครงก็ตาม "กลับ?" คินน์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและเจือความเย้ยหยันเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "เธอคิดว่าเข้ามาในห้องนี้แล้ว จะเดินออกไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอพริมา... เธอเป็นคนเปิดประตูกล่องแพนดอร่านี้เองนะ" "ฉันไม่ได้เปิดอะไรทั้งนั้น ฉันแค่จะมาเคลียร์เรื่องสคริปต์ละครที่คุณตั้งใจจะแก้บทเพื่อแกล้งฉันที่กองถ่ายวันนี้!" พริมาเถียงกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโมโห ปากคอเราะร้ายที่ไม่เคยยอมแพ้ใครขยับเถียงฉอดๆ "อย่ามาทำเป็นเจ้าเล่ห์กลบเกลื่อนความผิดเลยค่ะซุปตาร์ดัง ใครๆ ก็รู้ว่าคุณมันเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง!" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉับๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์จากการที่หญิงสาวทำเป็นเมินเฉยและตีตัวออกห่าง ประเดประดังเข้ามาในอกจนมันอัดแน่นจนเกือบระเบิด เขาไม่ได้อยากแกล้งเธอ... เขาแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากผู้หญิงปากร้ายคนนี้ จนบางครั้งเขาก็ยังเกลียดตัวเองที่แสดงออกด้วยวิธีเด็กๆ แบบนั้น "ฉันเอาแต่ใจเหรอ..." คินน์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน พริมาต้องผงะหงายไปข้างหลังจนแผ่นหลังแนบสนิทกับบานประตูยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดอยู่ข้างแก้มจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด "แล้วรู้ไหม... ว่าอะไรที่ฉันอยากได้มากที่สุดตอนนี้" "อะ...อะไรล่ะ" พริมาเผลอหลบสายตาไปเสี้ยววินาทีเมื่อเจอความจริงจังที่พุ่งทะลุทะลวงเข้ามาในความรู้สึก น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว "อยากให้เธอหุบปาก... แล้วเลิกทำเป็นไม่รู้สักทีว่าฉันรู้สึกยังไง" ประโยคนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คินน์ไม่ได้ตั้งใจจะพูดมันออกมาเลยสักนิด แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดอาจจะเป็นตัวการที่ทำให้เกราะป้องกันอันแน่นหนาของเขาพังทลายลง หรือความจริงแล้ว... ความอดทนที่เขามีต่อผู้หญิงคนนี้มันขาดผึงลงไปนานแล้วตั้งแต่คืนแรกที่เขาตกหลุมพรางความแสบสันของเธอ พริมานิ่งงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรu่นริ้นเมื่อครู่หายวับไปกับตา หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของซุปตาร์หนุ่มผู้หยิ่งทะนง ไดอะล็อกที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินจากคนอย่างคินน์ทำให้สมองของเธอมึนเบลอไปชั่วขณะ "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย เมาแล้วก็กลับไปนอนไป!" พริมาพยายามหาทางออกด้วยการผลักอกแกร่งของเขาเบาๆ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะขยับคนตัวโตที่ยืนปักหลักอยู่ได้ คินน์กลับใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างยกขึ้นประคองกรอบหน้าหวานไว้ด้วยความทะนุถนอมที่ไม่เคยแสดงออกกับใครมาก่อน "ใช่... ฉันเมา" คินน์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าสั่นเครือเล็กน้อยจนน่าใจหาย "เมาความดื้อรั้นของเธอ เมาสายตาค้อนๆ นั่น เมาทุกอย่างที่เป็นพริมา... รู้ตัวบ้างไหมว่าเธอทำให้ฉันเป็นบ้ามานานแค่ไหนแล้ว" ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทำให้ห้องแต่งตัวแคบๆ ดูแคบลงไปถนัดตา ปลายนิ้วอุ่นที่สัมผัสอยู่ข้างแก้มของเธอกำลังสั่นน้อยๆ ไม่แพ้กัน แววตาของคินน์ในยามนี้ไม่มีคราบของซุปตาร์ผู้เย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเวิ้งว้างและความโหยหาที่ซ่อนอยู่ลึก พริมาเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความสับสนที่ตีรวนอยู่ในอก ความรู้สึกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น แทนที่เธอจะผลักไสเขาอย่างที่ควรจะเป็น หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความซึนเดเระที่เคยใช้ตั้งกำแพงป้องกันตัวพังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้สัมผัสที่จริงจังและอ่อนโยนอย่างไม่คาดคิดนี้ "คุณคินน์..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกระซิบ เมื่อใบหน้าหล่อเหลานั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างที่ลดลงทีละน้อยทำให้ลมหายใจประสานเป็นหนึ่งเดียว ดวงตาคู่นคมจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอก่อนจะเลื่อนกลับมามองสบตาด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน คินน์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกเกือบจะสัมผัสกับกลีบปากนุ่มของเธออยู่รอมรอม ความอดทนทั้งหมดที่เขามีขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ... ในเสี้ยววินาทีที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกความต้องการครอบงำ เขาตัดสินใจที่จะทำตามเสียงหัวใจของตัวเองโดยไม่สนใจกติกาบ้าบออะไรอีกต่อไปแล้ว *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันราวกับฟ้าผ่ากลางดึก พร้อมๆ กับเสียงแหลมใสคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต "พี่คินน์คะ! รินเอาเอกสารคิวถ่ายพรุ่งนี้มาให้ค่ะ เห็นห้องแต่งตัวยังเปิดไฟอยู่... รินเข้าไปนะคะ!" สิ้นเสียงนั้น กลอนประตูก็ถูกบิดจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างชดช้อยของรินรดาที่ผลักประตูเข้ามาในห้องแต่งตัวด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างไปในทันที เมื่อภาพตรงหน้าคือซุปตาร์หนุ่มสุดฮอตกำลังตรึงร่างของศัตรูตัวฉกาจอย่างพริมาไว้กับบานประตู ในท่าทางที่แนบชิดและส่อความนัยเกินกว่าเพื่อนร่วมงานทั่วไปจะทำกัน! เหมยฮวาแรกแย้มขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ