โดนแกล้งเพราะความหมั่นไส้

"ถ้าคุณคินน์ยังมีสมองส่วนหน้าที่เอาไว้ใช้คิดวิเคราะห์แยกแยะได้มากกว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิด ก็คงจะพิจารณาได้นะคะว่านี่มันเวลาตีสองแล้ว ไม่ใช่เวลามานั่งเซ็นเอกสารบ้าบอคอแตกอะไรนี่!" เสียงใสๆ ที่ตวัดหางเสียงด้วยความเหลืออดดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจบารมีซุปเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของประเทศแม้แต่น้อย พริมาสะบัดหน้าพรืด ปากเรียวสีพีชเบะคว่ำลงอย่างหมั่นไส้ ขณะกอดอกมองร่างสูงโปร่งของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงระยับในห้องแต่งตัวส่วนตัวของกองถ่าย คินน์ชะوكปากกาหมึกซึมราคาหลักแสนในมือเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่พระเจ้าลำเอียงประทานความสมบูรณ์แบบมาให้กลับยกยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาท ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวตวัดมองแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของหญิงสาวที่ยืนหัวฟูอยู่ตรงหน้า ตั้งแต่เลิกกองตอนเที่ยงคืนจนล่วงเลยมาถึงตีสองครึ่ง คินน์หาเรื่องสารพัดมาแกล้งใช้งานเธอ ทั้งสั่งให้ตรวจสคริปต์ละครย้อนหลังสามซีซั่นรวด จัดเรียงตารางคิวงานแบบยิบย่อย ไปจนถึงการแกล้งทำแฟ้มเอกสารตกกระจายเต็มพื้นเพื่อให้เธอต้องก้มเก็บด้วยความทุลักทุเล แต่มีหรือที่คนอย่างพริมาจะยอมก้มหัวให้ง่ายๆ! ในเมื่อเขาตั้งใจจะแกล้งให้เธอนอนไม่หลับ เธอก็จะทำให้เขาประสาทกินจนต้องกุมขมับไปข้างหนึ่งเหมือนกันค่ะ! "ปากเก่งเสียจริงนะพริมา" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่แฝงไว้ด้วยความเย้าแหย่ที่ชวนให้คนฟังอยากจะหยิกเนื้อเขาสักที สี่ทุ่มเขาก็แค่แกล้งใช้งานเธอเล่นแก้เบื่อ แต่ใครจะไปคิดว่ายายตัวแสบนี่จะพกความอวดดีมาเต็มกระเป๋า แถมยังเถียงคำไม่ตกฟากทุกครั้งที่เขาออกคำสั่ง "ไม่ได้ปากเก่งค่ะ แต่เรียกว่าพูดความจริงที่คนหูทวนลมแถวนี้ไม่ยอมรับต่างหาก" พริมาสวนกลับทันควันโดยไม่เว้นจังหวะให้เขาได้หายใจ เธอเดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวยาว ใช้ปลายนิ้วเรียวเคาะลงบนแฟ้มเอกสารเสียงดัง *ปัง!* "ถ้าคุณอยากแกล้งฉันนัก ก็เชิญนั่งเซ็นเอกสารพวกนี้คนเดียวจนถึงเช้าไปเลยนะคะ พอดีว่าฉัน 'ง่วง' และ 'สมองเสื่อมชั่วคราว' เกินกว่าจะมานั่งเป็นทาสรับใช้คุณตอนนี้ค่ะ!" พูดจบหญิงสาวก็หมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องทันที ทว่า... "ถ้าเธอเดินออกไปจากห้องนี้ก้าวเดียวพรุ่งนี้ข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับจะลงภาพ 'ผู้จัดการส่วนตัวซุปตาร์ดังแอบย่องเข้าห้องนอนพระเอกหนุ่มยามวิกาล' รับรองว่าแซ่บจนเธอไม่มีหน้าไปสู้กับใครแน่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นไล่หลังมาอย่างสบายอารมณ์ แต่มีอานุภาพรุนแรงยิ่งกว่าระเบิดปรมาณู พริมาหยุดชะงักกึกทันที เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์เดือดดาลที่กำลังพุ่งพล่านจนแทบจะทะลุจุดเดือด หญิงสาวหันขวับกลับมามองหน้าคนเจ้าเล่ห์ที่กำลังส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้อย่างน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก *ไอ้ซุปตาร์หน้าหล่อ นิสัยเสีย! ปากหมา! มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนยังยอมแพ้ความเจ้าเล่ห์ของนายเลยมั้งเนี่ย!* พริมากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน แต่ในเมื่อสถานการณ์มันบังคับให้เธอต้องตกเป็นรองชั่วคราว มีหรือที่เธอจะยอมจำนนให้เขาหัวเราะเยาะง่ายๆ รอยยิ้มหวานหยดย้อยแบบฉบับนางเอกละครหลังข่าวถูกจุดขึ้นที่มุมปากทันที ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าฉับๆ กลับมาหยุดตรงหน้าโซฟาที่เขานั่งอยู่โน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูแกร่งด้วยน้ำเสียงที่หวานเชื่อมแต่แฝงยาพิษ "ขู่เก่งจังนะคะ... ระวังเถอะค่ะคุณคินน์ คนที่ชอบขู่คนอื่นมากๆ สักวันอาจจะโดนเอาคืนจนไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยก็ได้" ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มใส คินน์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มไหววูบลงชั่วพริบตาเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยเข้ามาแตะจมูก กลิ่นหอมหวานละมุนที่ชวนให้หัวใจที่ด้านชามานานเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างไม่รักดี บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนความเงียบงันเข้ามาแทนที่ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิว แต่เสียงหัวใจของคนทั้งสองกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในอกจนน่าตกใจ คินน์เผลอมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับต่อว่าเขาด้วยความหมั่นไส้ ความคิดที่จะแกล้งเธอต่อเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกปรารถนาลึกๆ ที่อยากจะปิดปากช่างเจรจานี่ด้วยริมฝีปากของเขาเอง แต่วินาทีที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยเคมีอันตรายที่ชวนให้ใจสั่นระทึกนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต รินรดาในชุดเดรสเข้ารูปสุดเซ็กซี่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มในมือถือแก้วกาแฟสดส่งกลิ่นหอมกรุ่น "พี่คินน์คะ รินเห็นไฟในห้องยังเปิดอยู่เลยเอาคาปูชิโน่มาฝาก... เอ๊ะ! น้องพริมาก็ยังอยู่เหรอคะเนี่ย ทำไมดึกดื่นป่านนี้ยังไม่กลับบ้านอีก หรือว่า..." รินรดาชะงักฝีปากลงเมื่อเห็นท่าทางใกล้ชิดผิดปรกติของคนทั้งคู่ ดวงตาคู่คมฉายแววริษยาขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเสแสร้งตามเคย "อุ๊ย! รินเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?" พริมาผละถอยหลังออกมาทันทีด้วยความรวดเร็ว เธอยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่พร้อมกับส่งยิ้มการค้าให้รินรดาอย่างรู้ทันเกม ส่วนคินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเรียบเฉยเย็นชาจนรินรดาถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เหมยฮวาแรกแย้ม" มาโดยตลอดนะคะ