ความจริงที่ถูกเปิดเผยบางส่วน

"รอยยิ้มของคุณรินรดานี่ดูสดชื่นเป็นพิเศษนะคะ ท่าทางอากาศแถวนี้คงถูกโฉลกกับคนชอบสร้างภาพเสียจริง" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยคมมีดของพริมาดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันในห้องแต่งตัวกองถ่าย รินรดาชะงักมือที่กำลังถือแก้วน้ำ รอยยิ้มเยาะที่ยังค้างอยู่บนเรียวปากค่อยๆ หุบลง เปลี่ยนเป็นสีหน้าบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจทันที เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความรู้สึก รินรดาพูดพลางส่งยิ้มเยาะมาให้พริมา ที่ตอนนี้ได้แต่ยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธกรุ่น ภาพในโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของนางเอกร่วมช่องที่เพิ่งถูกเปิดให้เธอดูเมื่อครู่ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ภาพถ่ายระยะประชิดตัวของเธอกับคินน์ในห้องพักโรงแรมเมื่อคืนก่อน... มุมกล้องที่ถูกจัดวางอย่างจงใจเพื่อให้ตีความไปในทางเสื่อมเสีย นั่นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่รินรดาถือไพ่เหนือกว่า "จะพูดอะไรก็ระวังปากไว้หน่อยนะคะพริมา ระดับเธอ... ถ้าข่าวนี้หลุดออกไป คิดเหรอว่าอนาคตในวงการจะเหลือซากให้เดิน" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสูง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความสะใจ สมองของนางร้ายสาววางแผนดิบดีที่จะใช้ภาพพวกนี้บีบให้คินน์ยอมจำนนและเขี่ยพริมาให้พ้นทาง "แล้วคิดว่าคนอย่างฉัน จะก้มหัวให้วิธีสกปรกแบบนี้เหรอคะ?" พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมตกเป็นเบี้ยล่างของใครโดยเฉพาะกับคนจอมปลอมอย่างรินรดา แม้ในใจลึกๆ จะแอบหวั่นวิตกถึงผลกระทบที่จะตามมา แต่ศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณนักสู้ในตัวสั่งให้เธอเชิดหน้าสู้ไม่ถอย ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นจนแทบระเบิด ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงโปรดของคินน์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงทั้งสองคนสลับกัน บรรยากาศรอบตัวของซุปตาร์หนุ่มเย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ความกดดันแผ่ซ่านจนแม้แต่รินรดายังต้องหุบปากฉับ "เสียงดังไปถึงข้างนอก... มีเรื่องอะไรกัน หรือว่าอยากดังจนต้องแจกบัตรคิวให้คนอื่นดูความไร้มารยาท" คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนคนฟังต้องสะดุ้ง ปากร้ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งยามที่เขาหรี่ตามองรินรดาด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ยิ่งทำให้แม่นางร้ายหน้าเสียไปถนัดตา "พี่คินน์มาก็ดีเลยค่ะ รินว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย... เรื่องสำคัญมากเกี่ยวกับคุณพริมานี่แหละค่ะ" รินรดาเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว ปั้นหน้าเศร้าสร้อยทำทีเป็นผู้ถูกกระทำ พร้อมกับยกมือถือขึ้นเตรียมจะโชว์ภาพเจ้าปัญหาให้พระเอกหนุ่มดู เพื่อหวังจะดึงเขามาเป็นพวก คินน์ปรายตามองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน "รูปงูๆ ปลาๆ มุมกล้องกระจอกๆ แบบนั้น เธอยังกล้าเอามาขู่คนอื่นอีกเหรอรินรดา สมองมีไว้คั่นหูหรือไงถึงไม่รู้ว่าใครเป็นคนถ่าย" พริมาเบิกตากว้างเล็กน้อย หันขวับไปมองหน้าพระเอกหนุ่มด้วยความประหลาดใจ คำพูดของเขาแสดงชัดเจนว่ารู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว หรือแม้กระทั่ง... รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง "พี่คินน์หมายความว่ายังไงคะ? นี่รินหวังดีนะ..." รินรดาเสียงสั่น เริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เมื่อแผนการที่คิดว่าแนบเนียนกลับถูกทำลายลงอย่างไม่ใยดี "ความหวังดีประสาอะไรที่ต่ำตมจนต้องเอาเรื่องส่วนตัวคนอื่นมาแบล็กเมล์" คินน์ก้าวเข้าไปประชิดรินรดา รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวจนนางเอกสาวต้องถอยหลังกรูด "ฟังให้ดีนะรินรดา ถ้าภาพพวกนี้หลุดออกไปแม้แต่รูปเดียว ฉันนี่แหละจะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในวงการบันเทิงอีกต่อไป ไสหัวไปซะ!" น้ำเสียงเด็ดขาดและแววตาดุดั่งพญาอินทรีทำให้รินรดาไม่กล้าต่อปากต่อคำอีก เธอรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องด้วยความแค้นเคือง ทิ้งให้บรรยากาศในห้องเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด พริมายืนนิ่ง เม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างใช้ความคิด สมองประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดรวดเร็ว เธอหันไปมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้เกินระยะปลอดภัย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างช่วยไม่ได้ "มองอะไรคะ? หน้าฉันมีตัวหนังสือเขียนว่า 'ขอบคุณ' แปะอยู่รึไง" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ซุปตาร์ปากร้ายที่เธอมันไส้ "ใครจะไปขอบคุณคุณกันล่ะคะ ฉันจัดการเองได้ตั้งนานแล้ว แค่คุณเข้ามายุ่มย่ามตัดหน้าต่างหาก" พริมาเชิดใส่ กลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอกด้วยวาจาเชือดเฉือนตามความเคยชิน "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." คินน์พึมพำเสียงเบา ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนพริมาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แขนแกร่งยกขึ้นกักตัวเธอไว้ในวงแขนทันที ดวงตาคมกริบก้มมองลงมาสบตากับเธอในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรินรดแก้มเนียน "ทำ...ทำอะไรของคุณคะ ถอยไปเลยนะ" พริมาใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือบางพยายามดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่คนตัวโตกลับนิ่งเฉยราวกับภูเขาหิน "เป็นห่วงหรอกน่า... กลัวว่าคนแสบๆ อย่างเธอจะโดนหมาลอบกัดเข้าสักวัน" คินน์กระซิบเสียงพร่า แววตาที่มองมาไม่ได้ดุดันเหมือนตอนที่ไลารินรดาออกไป แต่กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้นอย่างมิดชิด พริมาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจกระหน่ำรัวไม่เป็นจังหวะกับความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจเหลือเกิน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ในความเงียบงัน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่หัวใจกำลังเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับเสียงของจัดการกองถ่ายที่ตะโกนแทรกเข้ามา "คุณคินน์คะ! ผู้กำกับเรียกเข้าฉากด่วนเลยค่ะ! แล้วก็... มีแจกันดอกไม้ปริศนาส่งมาถึงคุณพริมาค่ะ มีการ์ดแนบมาด้วย บอกว่าเป็นจาก 'คนสำคัญในอดีต' ที่รอวันทวงคืนค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งกัดทั้งคลั่งรักคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!