เส้นแบ่งที่เริ่มเบลอ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกจ้องหน้าผมด้วยสายตาประเมินราคาแบบนั้น ผมคงต้องคิดว่าคุณอยากจะ 'สำรวจโครงสร้าง' ผมมากกว่างานในลิฟต์แล้วนะ คุณนลิน" เสียงทุ้มต่ำของรวิชญ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นอยู่ในกล่องเหล็กแคบๆ ลิฟต์หยุดนิ่งสนิทระหว่างชั้นมานานเกือบยี่สิบนาทีแล้ว แสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวสาดกระทบใบหน้าคมสันของสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ดูจะผ่อนคลายเกินเหตุ ทั้งที่คนอื่นในสถานการณ์เดียวกันน่าจะกำลังเสียสติเพราะอากาศที่เริ่มร้อนอบอ้าว นลินแค่นหัวเราะในลำคอ เธอขยับตัวเล็กน้อยพิงผนังลิฟต์ พลางกอดอกมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวเหลืออยู่ "หลงตัวเองไปหน่อยไหมคะคุณรวิชญ์? งานที่ดิฉันสนใจตอนนี้คือการกลับไปเขียนแบบต่อให้เสร็จ ไม่ใช่มานั่งฟังคำพูดจิกกัดของคุณในที่แคบๆ แบบนี้" "ปากเก่ง" รวิชญ์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว พื้นที่ที่เคยมีเพียงพอสำหรับสองคนกลับเล็กลงถนัดตาเมื่อเขาลดระยะห่างลง "คุณนลิน คุณเป็นวิศวกรที่เก่งกาจในเชิงโครงสร้าง แต่คุณดูจะบกพร่องเรื่องการสังเกตการณ์นะ ไม่เห็นหรือไงว่าเสื้อเชิ้ตของคุณมันชุ่มเหงื่อจน... เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" นลินชะงัก สายตาของเขาไม่ได้ลามก แต่มันมีความนัยบางอย่างที่ทำเอาลมหายใจเธอสะดุด เธอรีบก้มมองเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองที่เริ่มแนบไปกับผิวเนื้อเพราะความร้อนในลิฟต์ที่ระบบระบายอากาศขัดข้อง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นทันควันด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว "นั่นก็เพราะคุณขังดิฉันไว้ที่นี่! ถ้าคุณไม่เรื่องมากจะเปลี่ยนวัสดุผนังกระจกเป็นเหล็กกล้าคอร์เทนตั้งแต่แรก เราคงไม่ต้องมาติดแหง็กแบบนี้" "ผมแค่ต้องการความสมบูรณ์แบบ" "ความสมบูรณ์แบบของคุณมันทำให้คนอื่นลำบากค่ะ!" นลินสวนกลับทันควัน ทว่าคราวนี้รวิชญ์ไม่ได้ตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนเหมือนเคย เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วยื่นมาคลุมไหล่ให้เธออย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนจากตัวเขาอบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวเธอ "อย่าเข้าใจผิด" เขารีบพูดดักคอก่อนที่นลินจะทันได้เอ่ยปาก "ผมแค่ไม่อยากให้ใครมองคนของผมในสภาพแบบนี้" "คนของคุณ?" นลินทวนคำ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยโดยที่เธอไม่ตั้งใจ "เราเป็นแค่คู่กัดที่ต้องร่วมงานกัน อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย" "คู่กัดเหรอ?" รวิชญ์ขยับเข้าไปใกล้จนปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับปกเสื้อของเธอ มือหนาจัดสูทให้เข้าที่อย่างเบามือ สายตาของเขามีความอ่อนแสงลงจนนลินใจสั่น "คุณเคยถามตัวเองไหมว่าทำไมเราถึงเถียงกันไม่จบไม่สิ้น... หรือจริงๆ แล้ว คุณแค่ต้องการข้ออ้างเพื่อให้ผมได้มองหน้าคุณนานๆ กันแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีความดุเดือด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นลินรู้สึกว่ากำแพงที่เธอสร้างไว้เพื่อปิดกั้นชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองคนนี้กำลังร้าวฉาน เขาไม่ใช่แค่สถาปนิกจอมเผด็จการที่เธอเคยรู้จัก แต่ภายใต้ความปากร้ายนั้น... กลับมีความใส่ใจที่เขาพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้มาดนิ่งๆ "คุณมันบ้า" นลินพึมพำ แต่ไม่ได้ถอยหนี "อาจจะจริง" รวิชญ์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชิดกัน "แต่คุณนลิน... เส้นแบ่งที่คุณพยายามขีดไว้ระหว่างเราน่ะ มันเริ่มเบลอตั้งแต่วินาทีที่คุณเริ่มห่วงว่าผมจะกินข้าวหรือยังตอนเราคุมหน้างานจนดึกแล้ว" นลินเบิกตากว้าง เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยแสดงท่าทีแบบนั้นออกไปตอนไหน ทว่าก่อนที่ความสัมพันธ์จะก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้นไปไกลกว่านี้ เสียงระบบลิฟต์ก็ดังขึ้น 'ตื๊ด' แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งผลให้ลิฟต์กลับมาเคลื่อนที่อีกครั้ง ไฟสว่างจ้ากลับมาทำหน้าที่ของมัน รวิชญ์ผละออกไปยืนห่างจากเธอทันทีราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์เมื่อครู่เกิดขึ้น ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นล็อบบี้ สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ความเงียบ แต่เป็นภาพของ 'ชลันดา' หุ้นส่วนบริษัทคู่แข่งคนสำคัญของรวิชญ์ที่ยืนยิ้มกว้างรออยู่หน้าลิฟต์พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ "โอ้โห... ติดอยู่ในลิฟต์ด้วยกันสองต่อสองนานขนาดนี้ แบบแปลนโครงสร้างปีกซ้ายคงจะคืบหน้าไปไกลมากเลยสินะคะ คุณรวิชญ์... คุณนลิน?" ชลันดาปรายตามองสภาพของทั้งคู่—สูทของรวิชญ์ที่อยู่บนไหล่นลิน และใบหน้าของทั้งสองที่ยังคงแดงระเรื่อด้วยอารมณ์ที่ยังตกค้าง รวิชญ์หันไปมองนลินแวบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับไปเป็นสถาปนิกมาดนิ่งเย็นชาทันที "งานก็คืบหน้าไปตามลำดับครับคุณชลันดา แต่ดูเหมือนจะมี 'งานงอก' ชิ้นใหม่ที่ผมต้องจัดการให้เสร็จก่อนกลับ" นลินกำมือแน่นเมื่อเห็นสายตาที่รวิชญ์มองเธอ มันเป็นสายตาที่เหมือนจะบอกว่า *'จบแล้วนะ เวลาของเรา'* หัวใจของเธอกระตุกวูบ ความรู้สึกที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นกลับถูกความจริงตรงหน้าฟาดซ้ำจนจุก ทว่าในจังหวะที่นลินกำลังจะเดินเบี่ยงตัวออกไป รวิชญ์กลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยที่คนข้างนอกไม่ทันสังเกต แล้วกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูจนเธอขนลุกชัน "อย่าเพิ่งไปไหน... เรื่องของเราในลิฟต์เมื่อกี้ ยังคุยกันไม่จบ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนของความรู้สึกนี้นะคะ!