กาแฟขมกับคำพูดเผ็ดร้อน

"หยุดพล่ามเรื่องน้ำ แล้วเอาแปลนโครงสร้างฐานรากส่วนขยายมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดของรวิชญ์ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลในไซต์งาน กลิ่นดินโคลนผสมกับกลิ่นอับของน้ำใต้ดินที่ทะลักเข้าท่อระบายน้ำหลักโชยเข้าจมูกจนชวนคลื่นไส้ สถาปนิกหนุ่มในชุดเชิ้ตพับแขนเสื้อจนถึงข้อศอกกำลังจ้องมองรอยร้าวที่ผนังคอนกรีตด้วยสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทว่านลินกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิด วิศวกรสาวก้าวฉับๆ เข้าไปประจันหน้า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอสะท้อนประกายไฟแห่งความท้าทาย เธอโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะวางแปลนชั่วคราวอย่างไม่เบามือนัก "ถ้าคุณอยากได้แปลนเพื่อไปนั่งโทษฟ้าโทษฝนแทนการแก้ปัญหา ก็เชิญทำตามสบายค่ะคุณรวิชญ์ แต่ถ้าอยากให้ตึกนี้ไม่ถล่มลงมาทับหัวคนในทีมเรา รบกวนช่วยถอยออกไปให้ห่างจากเขตวิกฤตแล้วปล่อยให้คนที่มีสติเขาทำงาน" รวิชญ์หันขวับมามอง ร่างสูงใหญ่ของเขาขยับเข้าใกล้เธอจนแทบจะชิดกัน ความกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเขา แต่นลินกลับเชิดหน้าขึ้น กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นฝนของเขาไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหว ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นให้เธอยิ่งอยากเอาชนะ "สติเหรอ? คุณเรียกการปล่อยให้น้ำท่วมฐานรากจนคอนกรีตวิกฤตแบบนี้ว่าสติงั้นเหรอ นลิน" เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก "ถ้างานนี้พัง ผมจะให้ฝ่ายบุคคลลงบันทึกความผิดพลาดของคุณไว้ในประวัติงานแบบไม่มีวันลบออกได้เลย" "ขู่เก่งนะคะ" นลินแค่นหัวเราะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น "คุณรู้ดีกว่าใครว่ารอยร้าวนี่มันเกิดจากแรงดันมหาศาลของน้ำใต้ดินที่อยู่นอกเหนือการคาดการณ์จากผลสำรวจเดิมที่ 'บริษัทคุณ' เป็นคนจ้างมา ถ้าจะหาแพะรับบาป ช่วยไปหาคนที่ทำรายงานประเมินดินฉบับนั้นเถอะค่ะ อย่ามาลงกับวิศวกรที่กำลังพยายามเซฟงบประมาณและโปรเจกต์เน่าๆ นี่ให้คุณอยู่เลย" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ ลูกน้องในทีมต่างก้มหน้าก้มตาทำงานแข่งกับเวลา ไม่มีใครกล้าแทรกกลางระหว่างแรงปะทะของสองหัวหน้าที่เหมือนไฟกับน้ำมัน รวิชญ์นิ่งไปครู่หนึ่ง กรามของเขาขบกันแน่นจนเห็นสันนูน เขาไม่ได้โกรธเรื่องงาน แต่เขาโกรธที่ยัยวิศวกรตรงหน้านี้ใจเย็นเกินไป... เย็นจนเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายควบคุมอะไรไม่ได้เลย ทั้งสถานการณ์ และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกตัวเอง เขากระชากเอกสารในแฟ้มออกมา พลิกดูด้วยความรวดเร็วแต่ละเอียดลออ ก่อนจะสบถออกมาเบาๆ "คุณคำนวณการรับน้ำหนักคานเหล็กนี้เผื่อไว้กี่เปอร์เซ็นต์" "สิบห้าเปอร์เซ็นต์ค่ะ มากพอที่จะไม่ให้มันพังลงมาในตอนนี้แน่นอน" นลินตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องเปิดคอมพิวเตอร์ดู "หรือคุณอยากจะให้ฉันลดลงเพื่อที่ตึกจะได้พังลงมาให้สมใจคุณดีคะ?" "ปากดี" รวิชญ์ก้าวเข้ามาจนหน้าอกแทบชิดไหล่เธอ เขาโน้มตัวลงมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน "ถ้าตึกนี้พัง ผมจะจับคุณมาเป็นคนรับผิดชอบด้วยตัวเอง... ไม่ใช่ด้วยงาน แต่ด้วยทุกอย่างที่คุณมี" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความหมายแฝงนั่นทำเอานลินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ แต่นั่นไม่ใช่เพราะความกลัว... มันเป็นความตื่นเต้นที่อันตรายกว่ามาก เธอรีบถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เก็บคำพูดพวกนั้นไว้ใช้กับพวกสถาปนิกในสังกัดเถอะค่ะ ฉันไม่ชอบเล่นเกมที่ไม่มีรางวัลสมน้ำสมเนื้อ" นลินหมุนตัวเตรียมจะไปสั่งการทีมงาน แต่รวิชญ์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นจนเธอขยับไปไหนไม่ได้ "รางวัลน่ะเหรอ" รวิชญ์กระซิบข้างใบหู เสียงของเขาแผ่วเบาจนมีเพียงเธอที่ได้ยิน "ถ้าคุณกู้สถานการณ์นี้ได้โดยไม่มีโครงสร้างส่วนไหนเสียหายเพิ่ม... คืนนี้ เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวแน่... ยาวกว่าแค่เรื่องงาน" ยังไม่ทันที่นลินจะได้โต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าคนงานที่ดูตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม "คุณรวิชญ์ครับ! แย่แล้วครับ! มีคำสั่งด่วนจากบอร์ดบริหารว่าให้หยุดการก่อสร้างทั้งหมดทันที! และตอนนี้... ท่านประธานกำลังเดินทางมาที่ไซต์งานพร้อมกับกลุ่มนักข่าวที่ตามมาด้วยครับ!" รวิชญ์ปล่อยข้อมือนลินทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยกลับกลายเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด นลินมองรอยร้าวที่ผนังที่เริ่มมีน้ำซึมออกมามากขึ้น ก่อนจะมองใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ดูเหมือนกำลังเผชิญกับพายุลูกใหญ่ที่ร้ายกาจกว่าน้ำใต้ดินที่กำลังทะลักเข้ามาเสียอีก สงครามในไซต์งานนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... และดูเหมือนว่า 'ศัตรู' ที่แท้จริงอาจไม่ใช่แค่โครงสร้างที่สั่นคลอน แต่เป็นความลับบางอย่างที่กำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าสาธารณชน ไวโอเล็ตการ์เด้นขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่แสนจะพายุพัดโหมของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะคะ