ความลับในแบบจำลอง

“คุณกำลังพยายามจะบอกว่าสถาปนิกมือหนึ่งของประเทศอย่างฉัน... คำนวณระยะห่างของคานรับน้ำหนักพลาดงั้นเหรอ นลิน?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงอัดอั้นของรวิชญ์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยแบบจำลองสามมิติของโครงการ ‘The Zenith’ เขายืนพิงโต๊ะเขียนแบบ กอดอกแน่น สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความโกรธและความท้าทาย นลินไม่ได้สะทกสะท้านกับรัศมีกดดันนั้น เธอวางปากกามาร์กเกอร์สีแดงลงบนพิมพ์เขียวผืนใหญ่ที่เธอเพิ่งกางทับลงบนโมเดลหลัก นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดตัดของโครงสร้างเหล็กที่รวิชญ์ภูมิใจนักหนา “ฉันไม่ได้บอกว่าคุณพลาด เพราะถ้าคุณพลาด นั่นหมายความว่าคุณไม่ใช่มืออาชีพ” นลินเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น “แต่ฉันกำลังบอกว่า ‘อัตตา’ ของคุณมันบังตาจนมองไม่เห็นว่าองศาการรับน้ำหนักตรงนี้ มันกำลังจะทำให้อาคารทั้งหลังวิบัติภายในห้าปี... ดูนี่สิคะ ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้ดีไซน์กระจกโค้งแบบไร้เสาตรงจุดนี้ แรงเฉือนมันจะไปลงที่จุดเปราะบางที่สุดทันทีที่คุณวางคานคอนกรีตทับลงไป” รวิชญ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนนลินสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดแบบผู้ชายทำงานหนักที่ผสมกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งอาชีพทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ถอยหลัง “คุณมองว่ามันคืออัตตา แต่มันคือสุนทรียศาสตร์” รวิชญ์ก้มลงจนใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร “วิศวกรอย่างคุณสนใจแต่ตัวเลขจนลืมไปว่าอาคารหลังนี้ควรจะมีชีวิต ไม่ใช่แค่ก้อนอิฐก้อนปูนที่แข็งทื่อ” “สุนทรียศาสตร์ที่พังทลายลงมาทับหัวคนอยู่ ไม่เรียกว่าศิลปะหรอกค่ะรวิชญ์... มันเรียกว่าหายนะ” นลินตอบโต้กลับทันควัน เธอหมุนตัวหันมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างที่ลดลงจนแทบไม่มีเหลือทำให้เห็นความดื้อรั้นในดวงตาของสถาปนิกหนุ่มชัดเจนขึ้น เธอเห็นความหงุดหงิดที่เขามีต่อเธอ... แต่ในความหงุดหงิดนั้น มีร่องรอยของความคลั่งไคล้บางอย่างที่เขาพยายามปิดบังไว้อย่างมิดชิด “คุณกล้าท้าทายผมถึงขนาดนี้เลยเหรอ” เสียงของเขาเบาลง แต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงความรู้สึก “รู้ไหมว่าในไซต์งานนี้ ไม่มีใครกล้าขัดใจผมแม้แต่คนเดียว ยกเว้นคุณ... นลิน” “เพราะทุกคนกลัวตำแหน่งของคุณ แต่ฉันไม่ได้ทำงานให้ตำแหน่งของคุณ ฉันทำงานให้ความถูกต้อง” นลินสวนกลับ พลางเอื้อมมือไปหยิบสเกลขึ้นมาวัดระยะอีกครั้ง “และถ้าคุณยังไม่ยอมแก้แบบนี้ ฉันจะส่งรายงานความเสี่ยงเข้าที่ประชุมบอร์ดบริหารในวันพรุ่งนี้” รวิชญ์กระตุกยิ้มมุมปาก ความโกรธในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความท้าทายที่น่าขนลุก เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะ กักขังนลินไว้ในวงแขนของเขาอย่างจงใจ “คุณรู้ไหมว่าถ้าบอร์ดเห็นรายงานนั้น ทั้งคุณและผมอาจจะต้องถอนตัวจากโครงการนี้... คุณกล้าพอที่จะทิ้งผลงานชิ้นโบแดงนี้เหรอ?” “ถ้าต้องแลกด้วยความปลอดภัยของชีวิตคน ฉันยอมทิ้งค่ะ” คำตอบที่หนักแน่นของนลินทำให้รวิชญ์ชะงักไป ดวงตาคู่คมของเขาสำรวจใบหน้าของเธออย่างละเอียด ตั้งแต่คิ้วที่ขมวดมุ่น จมูกโด่งรั้น ไปจนถึงริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความเครียด เขาพบว่าเขารู้สึกรำคาญที่เธอเก่งเกินไป รำคาญที่เธออ่านเขาออก... แต่ในเวลาเดียวกัน เขาก็หยุดมองเธอไม่ได้ มือหนาเลื่อนมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้หัวใจของนลินเต้นผิดจังหวะ เธอเบิกตากว้าง พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ทำอะไรของคุณคะ?” “ผมแค่กำลังคิดว่า...” รวิชญ์เว้นจังหวะ สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “...ถ้าคุณเป็นคนดื้อขนาดนี้ การจะทำให้คุณยอมเชื่อฟังผมน่ะ มันต้องใช้วิธีไหนกันนะ” บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยร้อนระอุด้วยการโต้เถียง กลับกลายเป็นความตึงเครียดในเชิงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รวิชญ์ขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มของเธอแผ่วเบา มันเป็นสัมผัสที่คาบเกี่ยวระหว่างการคุกคามและการหยอกเย้า นลินลมหายใจติดขัด เธอพยายามจะผลักอกแกร่งของเขาออก แต่เขากลับรั้งข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่มีท่าทีจะปล่อย “ปล่อยนะคะรวิชญ์ นี่มันที่ทำงาน...” “แล้วถ้าไม่ใช่ที่ทำงาน คุณจะให้ผมทำมากกว่านี้เหรอ?” รวิชญ์กระซิบถาม เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความลับที่เขาซ่อนไว้ในแบบจำลองนี้ไม่ใช่แค่โครงสร้างที่บกพร่อง แต่มันคือความลับว่าเขา 'หลงใหล' ในตัวหญิงสาวตรงหน้ามากเพียงใด ยังไม่ทันที่นลินจะได้โต้ตอบ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “คุณรวิชญ์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! แบบจำลองโครงสร้างที่คุณกำลังถืออยู่... มันถูกมือมืดเปลี่ยนสเปคเหล็กในเอกสารโครงการ!” ร่างของเลขาฯ หน้าตื่นวิ่งเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าของรวิชญ์เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาละมือจากข้อมือของนลินแล้วหันไปมองหน้าจอทันที แต่สิ่งที่เห็นทำให้ทั้งเขาและนลินถึงกับตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนสเปคเหล็ก แต่ในหน้าจอแสดงผลนั้น มีไฟล์วิดีโอวงจรปิดที่ถ่ายให้เห็นชัดเจนว่า 'ใครบางคน' ในทีมวิศวกรของนลิน กำลังแอบลบข้อมูลการคำนวณของเธอออกไปเพื่อวางแผนให้โครงการนี้พังพินาศในอนาคต นลินหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นใบหน้าของคนในคลิป... เพราะนั่นคือคนสนิทที่สุดที่เธอเชื่อใจมาตลอดสามปี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันตรายในครั้งนี้นะคะ!