เมื่อความซึนทำงาน

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานของนลินสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าจากโปรแกรมคำนวณโครงสร้าง เมฆหมอกแห่งความเครียดแผ่กระจายปกคลุมห้องทำงานชั่วคราวในไซต์งานก่อสร้างจนแทบหายใจไม่ออก ภาพคลิปวิดีโอจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนกรอซ้ำอยู่ในสมอง ความจริงที่ว่าคนสนิทที่สุดซึ่งเธอไว้วางใจราดน้ำร้อนลงบนหลังคาแผนกของตัวเองคือมีดเล่มคมที่แทงเข้ากลางหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่สิ่งที่ดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของเธอกลับมาในเวลานี้ ไม่ใช่ความเสียใจ หากเป็นเส้นกำหนดส่งงานโครงสร้างโซนเอที่เหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบสองชั่วโมง ตึ้ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากระบบเซิร์ฟเวอร์กลางดังขึ้นขัดจังหวะ นลินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่หยาดน้ำใสที่รั้นจะเอ่อคลอเบ้า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าวและพร้อมรบเช่นเดิม นิ้วเรียวยาวคลิกเปิดไฟล์อัปเดตโมเดลโครงสร้างที่ถูกส่งเข้ามาใหม่จากแผนกสถาปัตย์ ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความประหลาดใจ... จุดอ่อนของคานรับน้ำหนักโซนเหนือที่เธอนั่งกุมขมับมาตลอดสามวัน ถูกแก้ไขด้วยวิธี "เสริมเหล็กพิเศษแบบซ่อนรูป" อย่างไร้ที่ติ การคำนวณแรงเฉือนและการกระจายน้ำหนักถูกปรับแก้ให้สอดคล้องกับความปลอดภัยระดับสูงสุด โดยที่ยังคงความงามทางสถาปัตยกรรมตามแบบฉบับของเจ้าพ่อความเนี๊ยบเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ใครเป็นคนทำ? ในบริษัทนี้ ไม่มีใครมีวิสัยทัศน์ด้านวิศวกรรมที่เฉียบคมและเข้าใจลายเส้นของเธอทะลุปรุโปร่งขนาดนี้... นอกจากรวิชญ์ "เล่นบ้าอะไรของเขาอีกเนี่ย..." นลินพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานเหวอไปเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหมั่นไส้ระคนฉุนเฉียว เธอเกลียดการติดหนี้บุญคุณ ยิ่งเป็นหนี้บุญคุณจากผู้ชายปากจัดที่ชอบทำหน้าเหมือนเธอไปเหยียบเท้าพ่อแม่เขาด้วยแล้ว มันยิ่งน่าหงุดหงิดเป็นร้อยเท่า แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ รวิชญ์อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแกร่งที่บ่งบอกถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนัก ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้มเช่นเคย ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองสภาพห้องที่เต็มไปด้วยกระดาษคำนวณก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าของหญิงสาว "มองหน้าผมแบบนั้น มีปัญหาอะไรกับไฟล์ที่ผมส่งให้ หรือว่าสมองวิศวกรของคุณประมวลผลไม่ทันความอัจฉริยะของสถาปนิกกันแน่ครับ คุณนลิน" น้ำเสียงนุ่มทุมที่เจือความเย่อหยิ่งเล็กน้อยดังขึ้นทันทีที่เขาปิดประตู นลินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงอารมณ์ที่ออซิเจนในสมองสูบฉีดทำให้เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวเขา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนบางเบาลอยเข้าแตะจมูก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความตั้งใจที่จะเอาชนะของเธอลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "ใครใช้ให้คุณมายุ่งกับงานโครงสร้างของฉัน!" นลินเปิดฉากฟาดทันที ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าเขตแดนระหว่างเรามันเส้นตรงชัดเจน คุณดูแลงานดีไซน์ หน้าที่คำนวณความปลอดภัยมันเป็นของฉัน!" รวิชญ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ถ้ามัวแต่รอให้วิศวกรสมองทึบแถวนี้แก้ปัญหาเสร็จ โครงการนี้คงได้กลายเป็นกองอิฐปรักหักพังก่อนส่งมอบแน่ๆ ครับ" เขาลอยหน้าลอยตาตอบ "ผมไม่ได้อยากยุ่งหรอกนะ แต่ถ้าโปรเจกต์พังเพราะความดื้อรั้นของคุณ ชื่อเสียงของบริษัทที่ผมร่วมสร้างมามันจะพลอยด่างพร้อยไปด้วยต่างหาก อย่าสำคัญตัวผิดว่าผมทำเพราะเป็นห่วงคุณเลย" "ปากแบบนี้สินะที่เขาเรียกว่าปากเสียไร้ที่ติ!" นลินสวนกลับทันควัน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจด้วยความโกรธ "ฉันแก้เองได้น่า! อีกสองชั่วโมงทุกอย่างก็เสร็จ ทำไมคุณต้องทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวเข้ามาสอดรู้สอดเห็นด้วย!" "พระเอก?" รวิชญ์ทวนคำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนโทนลงเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกระด้างฉายประกายบางอย่างที่ร้อนแรงและลึกล้ำขึ้นอย่างกะทันหัน "ผมเนี่ยนะพระเอก? คุณตาฝาดไปหรือเปล่า คุณนลิน... คนอย่างผมไม่เคยใจดีกับใครฟรีๆ หรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้ชะงัก นลินเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างสงสัย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดให้แคบลง เมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดอีกนิดจนเธอต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางเอกสารเสียงดังสนั่น รวิชญ์ใช้มือข้างหนึ่งยันขอบชั้นวางไว้ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นอายความเป็นชายและความกดดันจากตัวตนของเขารุกรานจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวผิดจังหวะ "ถ้าคุณไม่ได้ทำเพราะช่วยเหลือ แล้วคุณทำทำไม..." เสียงของนลินเบาลงโดยอัตโนมัติ ความแข็งกร้าวเมื่อครู่ละลายหายไปหลงเหลือเพียงความสั่นไหวเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น รวิชญ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและจริงจังจนน่าใจหาย "ก็เพราะว่า..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับเสียงของหัวหน้าฝ่ายบัญชีที่ตะโกนแทรกเข้ามา "คุณนลินครับ! แย่แล้วครับ เอกสารเบิกงบประมาณก้อนสุดท้ายถูกยกเลิกโดยคำสั่งของผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร... คนเดียวกับคนที่คุณเพิ่งเห็นในคลิปเมื่อคืนนี้ครับ!" รวิชญ์ชะงัก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูทันที ก่อนจะก้มลงมองหน้าวิศวกรสาวในอ้อมแขนที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อความจริงอันโหดร้ายกระแทกซ้ำเข้ามาอีกระลอก --------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ไวโอเล็ตการ์เด้น" เสมอมานะคะ!