ปาร์ตี้บริษัทที่ไม่ได้ตั้งตัว

"คุณจะยืนอ้าปากค้างให้แบบแปลนโซน B มันซ่อมตัวเองได้หรือไงคะ คุณเลขา!" น้ำเสียงเย็นเยียบของรวิชญ์กระแทกเข้าโสตประสาทของทุกคนในห้องประชุม นลินที่เพิ่งวางโทรศัพท์ลงแทบจะกลั้นหายใจ เธอตวัดสายตามองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ ใบหน้าคมคายนั้นเรียบตึงราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง แต่นัยน์ตาคู่คมกลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยความคุกรุ่นจากสถานการณ์วิกฤตที่เพิ่งถาโถมเข้ามา "ปากคุณนี่มันสุนัขไม่รับประทานจริงๆ นะคะคุณรวิชญ์ แทนที่จะเสียเวลามาแขวะคนอื่น ช่วยขยับมาดูตรงค่าแรงดันโครงสร้างที่ลูกค้ายืนยันจะให้ลดสเปคลงเดี๋ยวนี้ดีกว่าค่ะ ก่อนที่ตึกทั้งตึกจะพังถล่มลงมาตั้งแต่วันเปิดงาน!" นลินสวนกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัว พลางกางพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังปัง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มเข้มที่เขามักจะดื่มเป็นประจำลอยมาแตะจมูก ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงคืบทำให้เธอรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลจากแผงอกแกร่งใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา "คุณก็รู้ว่าลูกค้าคนนี้เอาแต่ใจ ถ้าเราไม่โอนอ่อนให้เขา เราก็โดนถอดโปรเจกต์ นลิน... อย่าใช้อารมณ์ตัดสินงานแบบนี้" รวิชญ์ลดเสียงลงต่ำ ทว่าหนักแน่นจนน่าใจสั่น "ฉันไม่ได้ใช้อารมณ์ แต่ฉันใช้ 'ความถูกต้อง' ค่ะ ถ้าคุณอยากเอาใจลูกค้าจนยอมเอาความปลอดภัยของวิศวกรไปเสี่ยง คุณก็ทำคนเดียวไปเลยนะคะ!" เธอคว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาเตรียมจะเดินหนี แต่แรงมือหนาที่คว้าข้อมือเธอไว้ทำให้เธอต้องชะงัก "จะไปไหน? ปาร์ตี้บริษัทเย็นนี้ยังไม่จบ เรามีเรื่องต้องคุยกันให้รู้เรื่อง... ในที่ที่ไม่มีพวกนกแก้วนกขุนทองหูเบาพวกนี้" ค่ำคืนนั้นที่ห้องอาหารหรูบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมใจกลางกรุง แสงไฟวับวาวจากตึกระฟ้าเบื้องล่างดูเหมือนจะไร้ความหมายเมื่อเทียบกับบรรยากาศที่ตึงเครียดบนโต๊ะอาหารรวิชญ์ดูเหมือนจะจงใจเลือกที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ แต่สายตาที่เขามองมามันกลับร้อนแรงจนนลินรู้สึกเหมือนผิวหน้าจะไหม้ "ดื่มไปสิคะ เผื่อว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์จะช่วยให้สถาปนิกผู้เก่งกาจอย่างคุณยอมฟังเหตุผลทางวิศวกรรมของฉันบ้าง" นลินเอ่ยประชดพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ รวิชญ์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหบพร่าและเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ผมไม่จำเป็นต้องเมาหรอก แค่เห็นหน้าคุณที่พยายามจะเถียงผมทุกคำ ก็เหมือนผมได้รับคาเฟอีนชั้นดีแล้ว" "หลงตัวเอง" เธอแค่นเสียงใส่ "ไม่ใช่หลงตัวเอง แต่เขารู้ว่าตัวเองต้องการอะไร" เขาขยับตัวเข้าใกล้ฝั่งของเธอมากขึ้นจนขอบโต๊ะกลายเป็นสิ่งกีดขวางที่ดูเปราะบางที่สุดในโลก "คุณนลิน... คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมทะเลาะกับคุณทุกเรื่อง? ทำไมผมถึงต้องจิกกัดคุณทุกครั้งที่เราเจอกัน?" นลินชะงัก แก้วไวน์ในมือสั่นไหวเล็กน้อย เธอพยายามจะเบนสายตาหนี แต่เขากลับใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางเธอให้กลับมาสบตากันอีกครั้ง สัมผัสที่แผ่วเบาแต่ทรงพลังทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด "เพราะคุณคือคนเดียวที่ผมยอมให้ยืนระดับเดียวกันไงล่ะ" เสียงของเขาอ่อนลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ "และเพราะว่า... การได้เห็นคุณโกรธ มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังมีชีวิตอยู่หลังจากวันอันน่าเบื่อหน่าย" "คุณมันบ้า" นลินพึมพำ แต่ทว่าไม่มีแรงจะผลักเขาออก ทว่าก่อนที่ระยะห่างจะลดลงไปมากกว่านั้น เสียงดนตรีในงานปาร์ตี้ที่เคยแผ่วเบากลับดังสนั่นขึ้น และแสงไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับลงชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงประกาศจากพิธีกรดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด "ขอเชิญคุณรวิชญ์ สถาปนิกเจ้าของโปรเจกต์ และคุณนลิน วิศวกรโครงสร้างมือหนึ่งของเรา ขึ้นมาบนเวทีเพื่อร่วมตัดเค้กฉลองความสำเร็จยอดขายสูงสุดของไตรมาสนี้ด้วยกันครับ!" รวิชญ์ชะงัก มือของเขายังคงประคองคางเธอไว้ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนริมฝีปากของเธอในความมืด นลินสัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวไม่แพ้กัน "ดูเหมือนสวรรค์จะกลั่นแกล้งให้เราต้องเล่นละครฉากใหญ่ต่อหน้าคนทั้งบริษัทนะ" รวิชญ์กระซิบพลางผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความรู้สึกที่ยังคงปั่นป่วนอยู่ในอกของเธอ ขณะที่พวกเขากำลังเดินก้าวขึ้นไปบนเวทีภายใต้แสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่องลงมา นลินเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่มุมมืดของงาน... ผู้หญิงที่เธอคุ้นตาดีว่าเป็นอดีตคนรักของรวิชญ์ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในบริษัทเมื่อครู่นี้ เธอยืนกำแก้วไวน์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรอย่างที่สุด รวิชญ์กุมมือเธอไว้แน่นเพื่อขึ้นไปรับรางวัล แต่นลินรู้ดีว่าสงครามจริงๆ ไม่ได้อยู่บนแบบแปลนเสียแล้ว แต่มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในค่ำคืนนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนวุ่นวายของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ!