เปิดโปงหน้ากากของเหล่าผู้อาวุโส

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังขึ้นในโถงประชุมใหญ่แห่งนิกายกระบี่สวรรค์ ไม่ได้ทำให้ฉินมู่ไป๋สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เขายืนหยัดอย่างสง่างามราวกับยอดเขาเมิ่งซานที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะพันปี แววตาของอดีตมหาเทพกวาดมองเหล่าผู้อาวุโสสวมชุดคลุมลายเมฆาเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา "ฉินมู่ไป๋ เจ้าศิษย์ไร้ค่าผู้บังอาจลอบทำลายค่ายกลผนึกโลหิตของนิกาย เจ้ายังมีหน้ามาเหยียบลานพิพากษานี้อีกหรือ?" ผู้อาวุโสใหญ่ "เฟิงเทียน" แผดเสียงคำราม กลิ่นอายพลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งกดดันใส่ร่างของเด็กหนุ่มจนพื้นหินแกรนิตรอบตัวแตกร้าวเป็นทางยาว ทว่า ฉินมู่ไป๋กลับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น เขาก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลนั้นพลลายสลายหายไปราวกับสายหมอกยามเช้าเมื่อกระทบกับรังสี-กระบี่ที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา "ผู้อาวุโสเฟิง... ท่านร้อนรนเกินไปแล้วกระมัง" น้ำเสียงของฉินมู่ไป๋ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานเสียดแทงถึงจิตวิญญาณของผู้ฟัง "ค่ายกลผนึกโลหิตที่ท่านอ้างว่าปกป้องสำนัก ที่แท้แล้วใช้ศิษย์สายในกว่าร้อยชีวิตเป็นเครื่องเซ่นสังเวย เพื่อหล่อเลี้ยงเม็ดโอสถโลหิตอมตะให้แก่พวกท่านห้าคน... เช่นนี้แล้ว ใครกันแน่ที่เป็นผู้ทรยศต่อสำนัก?" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในโถงประชุมก็เงียบกริบลงทันทีราวกับป่าช้า ใบหน้าของผู้อาวุโสทั้งห้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับกับขาวซีด "เหลวไหล! สัตว์เดรัจฉานเช่นเจ้ากล้าดียังไงมาใส่ร้ายพวกเรา!" ผู้อาวุโสแปดตบโต๊ะจนไม้เนื้อแข็งแหลกละเอียดเป็นผุยผง พร้อมกับซัดฝ่ามือปราณอัคคีเข้าใส่กลางหน้าอกของฉินมู่ไป๋หมายปลิดชีพในคราเดียว ความรุนแรงของวิชานี้ทำให้เหล่าศิษย์ที่ยืนดูอยู่รอบนอกต่างพากันหวาดกลัวจนต้องหลบตา ทว่า ฉินมู่ไป๋หาได้หลบหลีกไม่ เขากลับยืนนิ่งสงบ ปล่อยให้เปลวเพลิงสีชาดพุ่งเข้าหาตัว *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของหลี่จื่อเหว่ยปรากฏขึ้นเบื้องหน้าฉินมู่ไป๋อย่างไร้สุ้มเสียง นางถือกระบี่น้ำแข็งร้อยปีอยู่ในมือ รัศมีไอเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกไปจนเปลวเพลิงมลายหายไปในพริบตา ใบงดงามล่มเมืองของนางเย็นชาดั่งน้ำแข็งหมื่นปี นัยน์ตาคู่คมจ้องมองผู้อาวุโสแปดราวกับกำลังมองซากศพไร้ค่า "อาจารย์... เหตุใดท่านจึงปกป้องมัน นังศิษย์อกตัญญูผู้นี้!" ผู้อาวุโสเฟิงกัดฟันกรวดด้วยความแค้นเคือง หลี่จื่อเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามองผู้เฒ่าเหล่านั้น นางเพียงแค่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังอำนาจกดดันจนทุกคนต้องหายใจติดขัด "ศิษย์ของเปิ่นกง... มีเพียงเปิ่นกงเท่านั้นที่มีสิทธิ์สั่งสอน ผู้ใดบังอาจแตะต้องเขา ผู้นั้นต้องก้าวผ่านศพของข้าไปก่อน" คำพูดประโยคนี้ทำเอาหัวใจของฉินมู่ไป๋กระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหล뢰เข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจอันเย็นชาของอดีตมหาเทพ เขาแอบลเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของนางผู้เป็นอาจารย์ในดวงใจ ก่อนจะระบายยิ้มละมุนที่หาดูได้ยากยิ่งออกมา *ช่างน่ารักเสียจริง... เวลาที่นางปกป้องเรา ช่างงดงามราวกับเทพธิดาลงมาจากสวรรค์* ฉินมู่ไป๋คิดในใจด้วยความคลั่งรัก แม้สถานการณ์เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายก็ตาม "ฮ่าๆๆๆ ดี! ในเมื่อพวกเจ้าอาจหาญท้าทายกฎเหล็กของนิกายถึงเพียงนี้ วันนี้ต่อให้เป็นเจ้าสำนักก็ช่วยพวกเจ้าไม่ได้!" ผู้อาวุโสเฟิงแผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มือขวากวาดออกไปกลางอากาศ เรียก "ธงโลหิตหมื่นวิญญาณ" อาวุโสระดับนภาออกมา ไอพลังชั่วร้ายพวยพุ่งปกคลุมท้องฟ้าทั่วทั้งบริเวณจนมืดครึ้ม อารมณ์ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด ค่ายกลสังหารนับร้อยถูกเปิดใช้งานพร้อมกันรอบทิศทาง แสงสีแดงฉานสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของศิษย์ทั้งสองคน ฉินมู่ไป๋กระชับกระบี่ในมือแน่น ประกายตาวับวานด้วยจิตสังหารอันคมกริบ เขาเอ่ยกระซิบเบาๆ ข้างหูของหญิงสาวผู้ยืนเคียงข้าง "อาจารย์... ดูเหมือนว่าพวกเราจะต้องร่วมมือกันล้างบางพวกหนอนบ่อนไส้เหล่านี้เสียทีแล้วกระมังครับ" หลี่จื่อเหว่ยพยักหน้ารับเล็กน้อย มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาได้ยากยิ่ง ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะทะยานร่างเข้าห้ำหั่นกับเหล่าผู้อาวุโส ประตูหินโบราณด้านหลังโถงประชุมซึ่งถูกปิดตายมานับพันปีก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง พร้อมกับแรงกดดันระดับ "ราชันเซียน" ที่กดทับลงมาจนทุกคนต้องคุกเข่าลงกับพื้น เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวเราะแหבריพร่าที่ทำให้สีหน้าของหลี่จื่อเหว่ยเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ห้วงดาราและส่งแรงใจให้บทความนี้ครับ หมึกทองคำข้ามภพจะกลับมาพร้อมความเดือดดาลในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ