คมกระบี่ที่ไม่มีวันพลาดเป้า

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าทัศนียภาพเบื้องหน้าของสำนักกระบี่นภาลัยกลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง ท่ามกลางลานประลองหินอัคนีสีดำสนิท ร่างระหงของสตรีในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์นางหนึ่งกำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่ง กระบี่วิญญาณ 'เหมันต์นิรันดร์' ในมือของนางร้าวรานจนเกิดรอยแยกละเอียดดั่งใยแมงมุม หยาดโลหิตสีแดงฉานไหลรินจากมุมปากของหลี่จื่อเหว่ย หยดลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงดังเปาะแปะสะท้อนก้องในความเงียบงัน "ศิษย์น้องหลี่... เจ้าดื้อรั้นมาเนิ่นนาน ถึงเวลาต้องยอมรับชะตากรรมแล้วกระมัง" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังมาจากผู้อาวุโสเทียนเฉิน ผู้ทรงอำนาจแห่งหอคอยทัณฑ์สวรรค์ ร่างของเขาลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ไอพลังปราณสีดำทมิฬแผ่ขยายออกรอบตัวจนบรรยากาศบิดเบี้ยว รัศมีกดดันระดับราชันย์เซียนแผ่ซ่านกดทับจนเหล่าศิษย์สายตรงภายนอกลานประลองต่างพากันกระอักเลือด ทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว หลี่จื่อเหว่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับคู่สวยที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งในห้วงดาราบัดนี้เจือไปด้วยประกายแห่งความเจ็บใจ นางมิได้พ่ายแพ้ต่อวิชาฝีมือ... หากแต่ถูกลอบโจมตีด้วยค่ายกลผนึกวิญญาณสวรรค์เจ็ดชั้นฟ้าขณะกำลังถ่ายทอดเคล็ดกระบี่ให้แก่ศิษย์ในสำนัก ศักดิ์ศรีและเกียรติยศของเจ้าสำนักหญิงผู้เย่อหยิ่งถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ต่อหน้าเหล่าผู้อาวุโสจากร้อยสำนักที่มาร่วมชมการประลอง "ท่านอาจารย์..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ฉินมู่ไป๋ก้าวเดินผ่านม่านพลังกดดันออกมาทีละก้าว ฝีเท้าของเขามั่นคงราวกับภูเขาผา ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงนัยน์ตาคมกริบที่ฉายแววสังหารล้ำลึกดั่งห้วงอเวจี ร่างกายที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียง 'ศิษย์สวะ' ไร้รากปราณ บัดนี้กลับแผ่ไอเย็นเยียบของคมกระบี่ไร้ลักษณ์ออกมาทีละน้อยจนอากาศรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีคราม "มู่ไป๋... ถอยไป เจ้าไม่ใช่คู่มือของมัน" หลี่จื่อเหว่ยฝืนเงמוยหน้าขึ้นกล่าว น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ความเย็นชามาตลอดนับสิบปีบัดนี้เอ่อล้นออกมาทางแววตา นางยอมตายได้... แต่ไม่อาจทนเห็นศิษย์รักผู้เป็นดั่งดวงใจคนนี้ต้องมาดับสูญต่อหน้าต่อตา ฉินมู่ไป๋หยุดยืนเบื้องหน้าอาจารย์หญิง ร่างสูงใหญ่บังลมหนาวและแรงกดดันจากฟ้าดินให้ร่างระหงนั้นจนหมดสิ้น เขาค่อยๆ ย่อกายลง ถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองออกอย่างทะนุถนอม แล้วคลุมลงบนไหล่บอบบางที่สั่นเทาของนาง กลิ่นอายบุรุษจางๆ และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านทำให้หัวใจของนางเซียนผู้เยือกเย็นกระตุกวูบอย่างรุนแรง "อาจารย์ปกป้องสำนักและเกียรติของข้ามามากพอแล้วครับ" ฉินมู่ไป๋เอמהยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นพิเศษ ทว่าเมื่อเขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสเทียนเฉิน นัยน์ตานั้นก็เปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งคมกระบี่ที่พร้อมจะผ่าท้องฟ้าออกเป็นสองเสี่ยง "จากนี้ไป... ให้ศิษย์ผู้นี้ได้ปกป้องเกียรติของอาจารย์เองบ้าง" "ฮ่าๆๆๆ เจ้าเด็กสารเลว ไร้รากปราณแล้วยังกล้าอาจหาญพูดจาเพ้อเจ้อเช่นนี้! คิดว่ามีวิชากระบี่สามัญแล้วจะต่อกรกับราชันย์เซียนได้หรือ?" ผู้อาวุโสเทียนเฉินสะบัดแขนเสื้อ พลังปราณทมิฬนับหมื่นสายพุ่งทะยานเข้าหากลางอกของฉินมู่ไป๋ดั่งพายุหอคอยทัณฑ์สวรรค์ ความรุนแรงระดับนี้เพียงพอที่จะบดขยี้ร่างของจอมยุทธ์ขอบเขตหลอมรวมลมปราณให้แหลกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา เหล่าผู้อาวุโสรอบข้างต่างเบือนหน้าหนีด้วยความเวทนา บ้างก็แค่นجด้วยความสมเพช ทว่า... ฉินมู่ไป๋ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขามิได้หลบเลี่ยง และมิได้ยกกระบี่ขึ้นป้องกัน นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเบาๆ หนึ่งครั้ง เกิดเป็นอักขระโบราณสีทองอร่ามส่องประกายเจิดจ้าทะลวงผ่านห้วงมิติ พลังปราณทมิฬที่โหมกระหน่ำเข้ามาเมื่อสัมผัสกับอักขระนั้นกลับหยุดชะงักงันราวกับถูกกาลเวลาแช่แข็ง ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงว่างเปล่าในพริบตา! "วิชาอันใดกัน?!" ผู้อาวุโสเทียนเฉินหน้าถอดสี ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในชั่วลมหายใจ ความกดดันระดับราชันย์เซียนที่เขาสั่งสมมานับร้อยปีกลับถูกเด็กหนุ่มผู้หนึ่งปัดป้องด้วยการสะบัดนิ้วเดียว "วิชาที่สามารถส่งพวกสวะเช่นเจ้าไปลงนรกยังไงล่ะครับ" ฉินมู่ไป๋ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พื้นหินอัคนีใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกนับพันสาย ร่างของเขากลายเป็นเงาสีเงินเลือนราง พริบตานั้น... กระบี่ไม้ไผ่ธรรมดาเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา มันไม่ใช่กระบี่วิเศษ ไม่ใช่ศาสตราวาระระดับนภา ทว่าเมื่อมันถูกถือโดยอดีตมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิด รัศมีกระบี่ที่แผ่ออกมาจากไม้ไผ่ธรรมดากลับทำให้ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าดูหมองคล้ำลงทันตา *ฉึบ!* เสียงแหวกอากาศแหลมคมดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ราวกับเสียงของสายฝนที่กระทบพảngใบบัว ผู้อาวุโสเทียนเฉินเบิกตากว้างจนแทบถลุดออกจากเบ้า เขาพยายามยกมือขึ้นกุมลำคอของตนเอง ทว่าสายโลหิตสีแดงฉานกลับพุ่งทะลักออกมาจากรอยตัดบางเฉียบที่ลำคอ ร่างของยอดฝีมือแห่งหอคอยทัณฑ์สวรรค์แข็งค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นกระแทกพื้นลานประลองเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สิ้นใจตายโดยที่ยังไม่ทันได้กรีดร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ! ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ทุกสายตาจ้องมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเจ้าสำนักด้วยความรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเทพปีศาจผู้ครองนรกภูมิ ฉินมู่ไป๋ค่อยๆ เก็บกระบี่ไม้ไผ่เข้าฝักอย่างใจเย็น เขาหันกลับมามองหลี่จื่อเหว่ยที่กำลังเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและซับซ้อน ไอเย็นชาบนใบหน้าของนางละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่นางไม่เคยแสดงให้ผู้ใดเห็นตลอดหลายร้อยปีแห่งการบำเพ็ญเพียร "อาจารย์ครับ..." ฉินมู่ไป๋ยื่นมือออกไปเบื้องหน้า รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นอบอุ่นยิ่งกว่าแสงตะวันยามอัสดง "ศิษย์พา ท่านกลับไปพักผ่อนนะ ครับ" หลี่จื่อเหว่ยเม้มริมฝีปากแน่น นางค่อยๆ วางมือเรียอบางลงบนฝ่ามือที่มั่นคงของเขา ปล่อยให้ศิษย์รักดึงตัวนางให้ลุกขึ้นยืนเคียงข้างกัน ท่ามกลางสายตาของเหล่าเซียนจอมปลอมนับพันที่ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาด้วยความยำเกรง ทว่า... ในวินาทีที่ฉินมู่ไป๋กำลังจะประคองนางก้าวเดินออกจากลานประลองนั้นเอง ท้องน้ายามวิกาลที่ควรจะแจ่มใสกลับคำรามลั่นด้วยเสียงอสุนีบาตสีม่วงเข้มที่ผ่าลงมากลางสำนักอย่างไร้สาเหตุ เมฆทมิฬหนาทึบรวมตัวกันเป็นรูปใบหน้ายักษ์มหึมาบนท้องฟ้า พร้อมกับเสียงก้องกังวานที่สะท้อนมาจากห้วงมิติลี้ลับ *"บังอาจนัก... กล้าสังหารทูตสวรรค์ ฝืนกฎแห่งวัฏสงสาร เจ้าเด็กเดรัจฉาน เตรียมรับทัณฑ์อสนีบาตเก้าชั้นฟ้าเพื่อดับสูญวิญญาณเสียเถอะ!"* รอยยิ้มของฉินมู่ไป๋ชะงักค้าง นัยน์ตาคมกริบหันกลับไปจ้องมองท้องฟ้าสีม่วงที่กำลังปั่นป่วนด้วยจิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม ขณะที่หลี่จื่อเหว่ยกลับหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... ศัตรูที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังการลอบทำร้ายในวันนี้ หาใช่เพียงแค่ผู้อาวุโสเทียนเฉินไม่ หากแต่เป็น... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ห้วงดาราและร่วมยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ หมึกทองคำข้ามภพขอสัญญาว่าจะร้อยเรียงบทต่อไปให้เข้มข้นสะใจยิ่งกว่าเดิมครับ