จุดวิกฤต: มหาสงครามปีศาจ

ท้องฟ้าเหนือนิกายกระบี่สวรรค์บัดนี้ถูกย้อมด้วยโลหิตอัสดง ไอปีศาจทมิฬแผ่ซ่านปกคลุมผืนแผ่นดินดั่งมหาสมุทรหมึกอันไร้ก้นบึ้ง เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับห้วงนรกภูมิได้พังทลายลงมาเบื้องหน้า กองทัพอสูรนับแสนตนควบขี่เมฆาเพลิงและสัตว์ประหลาดบรรพกาล พรั่งพรูเข้ามาประหนึ่งสายน้ำหลากที่ไร้ซึ่งความปรานี มวลมนุษยชาติและสำนักน้อยใหญ่ต่างแตกตื่นและล่มสลายลงในชั่วพริบตา นี่คือมหาสงครามปีศาจที่บันทึกไว้ในตำนานโบราณ—สงครามล้างบางที่สวรรค์ทอดทิ้งและแผ่นดินร่ำไห้ "ศิษย์พี่... ค่ายกลปะทะด่านแรกแตกพ่ายแล้ว!" เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของผู้อาวุโสท่านหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นควันและเศษซากหินผา ฉินมู่ไป๋ยืนหยัดอยู่บนยอดผาชัน อาภรณ์สีขาวสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนด้วยคราบเลือดและฝุ่นผง ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ทอดมองลงไปยังเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่เยือกเย็นและดุดันถึงขีดสุด ในอดีตเขาคือมหาเทพผู้เหี้ยมหาญผู้เคยพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่วันนี้... ในร่างของศิษย์สายตรงผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ค่า เขากลับต้องมายืนหยัดปกป้องโลกหล้าเคียงบ่าเคียงไหล่กับสตรีเพียงผู้เดียวที่สลักลึกอยู่ในดวงจิต ข้างกายเขาคือ หลี่จื่อเหว่ย อาจารย์หญิงผู้สง่างามดั่งเทพเซียนน้ำแข็ง นางยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นดั่งหยกสลัก แม้ว่ารอบกายจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย กระบี่วิเศษในมือของนางเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเยือกแข็ง แผ่ไอความเย็นยะเยือกที่พร้อมจะแช่แข็งแม้กระทั่งวิญญาณของภูตผี "มู่ไป๋..." น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งสายน้ำนิ่ง แต่กลับซ่อนความห่วงAอาวรณ์ล้ำลึกไว้ภายใน "เบื้องหน้านั้นคือราชาปีศาจโลหิต... เกินกว่าพลังระดับที่เราจะรับมือไหว ล่าถอยเข้าไปในค่ายกลชั้นในเถอะ" ฉินมู่ไป๋แย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นด้วยความทะนงตน รอยยิ้มนั้นทั้งอันตรายและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนใจ เขายื่นมือออกไปสัมผัสปอยผมที่ปลิวไสวของนางอย่างแผ่วเบa ความอ่อนโยนนี้มีเพียงหลี่จื่อเหว่ยเท่านั้นที่ได้รับจากเขา "ให้อาจารย์ถอยหนีต่อหน้าพวกเดรัจฉานเหล่านี้ หรือจะให้ศิษย์ทรยศต่อหัวใจของตัวเอง?" ฉินมู่ไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นดั่งประกาศิตสวรรค์ "ในเมื่อสวรรค์ไม่เมตตา วันนี้ข้า... ฉินมู่ไป๋ จะใช้กระบี่เล่มนี้แหละ ตัดเส้นทางชีวิตของพวกมันให้สิ้นซาก!" สิ้นคำพูด ร่างของฉินมู่ไป๋ก็พุ่งทะยานออกไปดั่งอสนีบาตคำราม ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกรอบตัวจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยวเป็นรอยร้าว วิชา 'กระบี่เก้าสวรรค์พิชิตมาร' ที่เขาฝึกฝนถูกปลดปล่อยออกมาเต็มกำลัง แสงกระบี่สีทองเจิดจ้าพุ่งทะลวงผ่านกองทัพปีศาจราวกับเคียวมัจจุราชเกี่ยวรวงข้าว ทุกตารางนิ้วที่เขาผ่านกลายเป็นทะเลเพลิงและซากศพของอสูรร้ายนับร้อย หลี่จื่อเหว่ยทอดมองแผ่นหลังที่องอาจนั้น หัวใจที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งมานับร้อยปีกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง นางไม่เคยคิดเลยว่า บุรุษผู้เย่อหยิ่งผู้นี้ จะยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องนางและโลกใบนี้ "เจ้าคนบ้า..." นางพึมพำเบาๆ ก่อนที่ประกายตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว กระบี่ในมือหมุนคว้าง ปลดปล่อยเขตแดนน้ำแข็งพันปีแผ่ขยายออกไปจนอุณหภูมิลดฮวบลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง กองทัพปีศาจที่ดาหน้าเข้ามาถูกแช่แข็งกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสีทมิฬในพริบตา การประสานมือระหว่างจอมกระบี่ผู้คลั่งรักและนางเซียนผู้เย็นชา กลายเป็นกำแพงเหล็กกล้าที่แม้แต่ราชาปีศาจยังต้องสะท้านสะเทือน ทว่า ความโกลาหลหาได้สงบลงไม่ ทันใดนั้น ท้องฟ้าเบื้องบนก็แหวกออกเป็นทางยาว เมฆหมอกสีเลือดม้วนตัวลงมาเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวระดับครึ่งก้าวสู่ขอบเขตราชันเซียนกดทับลงมาจนพื้นดินยุบตัวลงเป็นแอ่งกระทะ ร่างมหึมาของ 'ราชาปีศาจโลหิต' ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ ดวงตาสดุดีสีแดงฉานจ้องมองมาที่ทั้งสองราวกับมดปลวก "มนุษย์จอมปลอม... พวกเจ้าคิดว่ามดปลวกเช่นนี้ จะขวางทางเดินของข้าได้หรือ?" เสียงคำรามดังก้องกังวานทำเอาแก้วหูของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรแตกละเอียด เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด ฉินมู่ไป๋กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ แต่แววตายังคงแน่วแน่ไม่หวั่นไหว เขาตวัดกระบี่ชี้ขึ้นไปบนฟ้า ปราณกระบี่ทั่วร่างพุ่งทะยานทะลุชั้นเมฆา กลายเป็นเงากระบี่ยักษ์ยาวนับหมื่น丈ที่กดดันฟ้าดิน "ต่อให้เจ้าจะเป็นราชาปีศาจหรือเงาอสุราใด หากขวางทางข้า... แม้แต่ฟ้าดิน ข้าก็ยังกล้าฟันให้ขาดเป็นสองท่อน!" จังหวะนั้นเอง หลี่จื่อเหว่ยพุ่งเข้ามาเคียงข้าง มือเรียวบางกุมมือของเขาไว้แน่น พลังปราณหยินหยางผสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว แสงกระบี่เจิดจ้าผสมผสานระหว่างความร้อนแรงดั่งสุริยันและความเย็นยะเยือกดั่งจันทรา กำลังจะพุ่งทะยานเข้าปะทะกับพลังทำลายล้างของราชาปีศาจ แต่ทว่า... ท่ามกลางความเป็นความตายที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เงาร่างลึกลับสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังหลี่จื่อเหว่ยอย่างไร้ซุ่มเสียง คลื่นพลังสีดำสนิทพุ่งเข้าแทงทะลุแผ่นหลังของนางเซียนสาวโดยที่ไม่มีใครคาดคิด! ดวงตาของฉินมู่ไป๋เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ขีดจำกัดความอดทนและสติสัมปชัญญะขาดผึ่งลงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางในวิถียุทธภพอันยาวนานนี้ด้วยนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ