พบพานนางเซียนผู้เย็นชา

กลิ่นหอมเย็นของจันทน์กะพ้อและหมึกจีนเก่าแก่ลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่สะกดสายตาของฉินมู่ไป๋มิใช่ตำราโบราณนับหมื่นเล่มที่เรียงรายอยู่บนชั้นศิลา หากแต่เป็นแผ่นหลังบอบบางที่ยืนหันหลังให้อยู่ภายใต้แสงตะเกียงสำริด ร่างนั้นสง่างามราวกับภาพวาดหมึกจีนที่ถูกตวัดขึ้นด้วยพู่กันของเซียนผู้หลุดพ้น "ที่นี่คือเขตหวงห้ามของหอตำราขั้นเก้า หากมิใช่ผู้อาวุโสหรือศิษย์สายตรง ผู้ใดก้าวล่วงเข้ามา... ต้องชดใช้ด้วยโลหิต" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ดั่งสายน้ำในฤดูเหมันต์ ทว่ากลับก้องกังวานบาดลึกถึงจิตวิญญาณ ฉินมู่ไป๋หาได้สะดุ้งสะเทือนไม่ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของอดีตมหาเทพผู้ผ่านโลกมานับหมื่นปี ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายลẫกซึ้งราวกับดวงดาราในห้วงจักรวาล ฉินมู่ไป๋ก้าวเท้าเข้าไปใกล้โดยไม่เกรงกลัวต่อแรงกดดันจากพลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณที่แผ่ออกมาจากร่างของนาง "กฎระเบียบมีไว้เพื่อผูกมัดคนอ่อนแอ แต่สำหรับข้า... กฎเกณฑ์บนโลกใบนี้ล้วนเขียนขึ้นใหม่ได้เสมอ แม่นางน้อย" ร่างบางชะงักกึก นางค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยดั่งหงส์คู่หนึ่งจ้องมองเขาด้วยความเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งพันปี ใบหน้ารูปไข่ไร้ที่ติ งดงามจนน่าตื่นตะลึง ทว่ากลับประดับไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและห่างเหิน นางคือหลี่จื่อเหว่ย ผู้ดูแลหอตำราผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในสำนักกระบี่เมฆา หลี่จื่อเหว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย กลิ่นอายกดดันรอบตัวพลันทวีความรุนแรงขึ้นจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว "สามห้าว! เจ้าเป็นเพียงศิษย์นอกสำนักผู้มีจุดตันตราบกพร่อง กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับข้า ไสหัวไปเสีย ก่อนที่กระบี่ในฝักของข้าจะลิ้มรสโลหิตของเจ้า" พริบตานั้นเอง ออร่ากระบี่สีครามใสก็พุ่งทะยานออกจากฝักไม้จันทน์ข้างกายของนาง ปราณกระบี่แหลมคมพุ่งตรงเข้าจี้ที่หว่างจิ้วของฉินมู่ไป๋อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด หวังจะสั่งสอนให้เขารู้สำนึก ทว่า... ฉินมู่ไป๋ไม่แม้แต่จะกระพริบตา ร่างกายของเขาขยับเพียงเล็กน้อยด้วยวิชาตัวเบาขั้นเทพยุทธ์ หลบเลี่ยงคมกระบี่นั้นได้อย่างเฉียดฉิว เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามแรงลมปราณ ปลายดาบเฉียดผ่านปลายจมูกของเขาไปเพียงกระเบียดนิ้วเดียวเท่านั้น หลี่จื่อเหว่ยเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ นางย่อมรู้ว่าเมื่อครู่ตนเองใช้พลังไปกี่ส่วน แม้จะเป็นศิษย์สายในขั้นสร้างรากฐานก็ยังยากจะหลบพ้น แต่เด็กหนุ่มตรงหน้า... กลับหลบมันได้ด้วยท่าทางที่สบายๆ ราวกับเดินชมสวน "วิชากระบี่ของแม่นางรวดเร็วและเด็ดเดี่ยวสม The Way of Sword ยิ่งนัก..." ฉินมู่ไป๋เอ่ยชมด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แววตาที่มองนางไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับของความเอ็นดูและความคลั่งไคล้ที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "...ทว่า ปราณกระบี่สายที่สามเมื่อครู่ เจ้าเกร็งข้อมือขวามากเกินไป ทำให้พลังติดขัดอยู่ที่จุดชีพจรจงฝู หากใช้ติดต่อกันเกินสามกระบวนท่า เกรงว่าเส้นลมปราณย้อนกลับจะเล่นงานเอานะครับ" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของหลี่จื่อเหว่ย นางสะท้านเฮือก อาการบาดเจ็บเรื้อรังจากการฝึกเคล็ดวิชาเพลิงเหมันต์ที่นางปิดบังไว้ทุกคน แม้แต่เจ้าสำนักก็ยังดูไม่ออก ไฉนเลยเด็กหนุ่มผู้นี้จึงมองทะลุปรุโปร่งได้ในปราดเดียว? "เจ้า... พูดเหลိုးไหลอะไร!" หลี่จื่อเหว่ยตวาดเสียงกร้าว ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความตกใจ นางยกมือขึ้นวาดเป็นค่ายกล ปราณน้ำแข็งนับร้อยสายควบแน่นกลายเป็นหอกน้ำแข็งลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ พุ่งเป้าหมายมาที่ฉินมู่ไป๋พร้อมสังหาร ฉินมู่ไป๋ถอนหายใจเบาๆ เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้สตรีตรงหน้าใช้พลังมากกว่านี้ อาการบาดเจ็บของนางจะกำเริบขึ้นมาจริงๆ ทันใดนั้น มือหนาก็ยื่นออกไปคว้าข้อมือเรียวบางของหลี่จื่อเหว่ยไว้แน่นด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ความเย็นเยือกจากกายของนางทะลุผ่านผิวหนังเข้ามา ทว่าฉินมู่ไป๋กลับส่งกระแสพลังปราณอุ่นร้อนบริสุทธิ์ของมหาเทพไหลเวียนเข้าไปกดจุดชีพจรของนางในเสี้ยววินาที หลี่จื่อเหว่ยรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่ร่าง ทั้งตัวแข็งค้าง ขยับเขยื้อนไม่ได้ พลังปราณทั้งหมดในกายถูกสะกดไว้จนนิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก นางไม่เคยถูกบุรุษใดแตะต้องเนื้อตัวมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการถูกควบคุมไว้อย่างไร้ทางสู้เช่นนี้ "ปล่อยข้า...!" นางเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าที่เคยเย็นชาบัดนี้เจือด้วยความตื่นตระหนกและไม่ยินยอม ฉินมู่ไป๋โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มเนียนใสของนาง กลิ่นหอมประหลาดจากกายของหญิงสาวทำให้หัวใจอดีตมหาเทพเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง เขาแย้มรอยยิ้มอบอุ่นแต่ทรงเสน่ห์จนคนมองแทบหยุดหายใจ "หากข้าปล่อย แม่นางจะยอมฟังข้าอธิบายวิธีโคจรปราณเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บนั่นหรือไม่เล่าครับ?" ขณะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงหัวoเราะเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากบันไดวนชั้นแปด "ฮ่าๆๆ! ดูเหมือนว่าข้าจะมาขัดจังหวะการชมดอกไม้ในสวนยามวิกาลของรองเจ้าสำนักหลี่เสียแล้วกระมัง?" ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้น พร้อมกับจิตสังหารที่แผ่พุ่งทะลักจนตำราสั่นสะเทือน หลี่จื่อเหว่ยหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่มาเยือน ...ขอบكرคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของมหาเทพคลั่งรักในครั้งนี้ด้วยนะครับ!